VII SA/Wa 1205/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z B na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) lutego 2014 r. znak: (...) w przedmiocie oznakowania drogi znakami informacyjnymi postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Z B kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia (...) listopada 2013 r. skierowanym do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skarżący, który prowadzi stację paliw (...) wniósł o zmianę organizacji ruchu na drodze krajowej (...) w rejonie węzła z drogą krajową nr (...) stanowiącą obwodnicę (...) poprzez rozważenie zlikwidowania barier ochronnych na pasie rozdzielającym ruch tranzytowy (...) od przeplatającego się ruchu z (...) (po stronie stacji paliw) od km (...) oraz wprowadzenie niezbędnych korekt oznakowania pionowego i poziomego w aspekcie dojazdu do stacji paliw (...) W odpowiedzi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. znak: (...) poinformował, skarżącego, że usunięcie barier ochronnych jest niemożliwe z uwagi na wymogi formalne i długotrwałe bezpieczeństwo ruchu natomiast funkcjonujące oznakowanie zostało wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem docelowej organizacji ruchu i wskazuje w sposób jasny i zgodny wymogami dojazd do stacji paliw. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący domagał się zmiany oznakowania pionowego i poziomego, mającego informować o lokalizacji prowadzonej przez skarżącego stacji benzynowej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia (...) lutego 2014 r. znak: (...), podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał również, że inwestycja związana z budową obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr (...) w (...) jest inwestycją ukończoną, odebraną i funkcjonującą, a zatem wnioskowanie zmian w zakresie rozwiązań projektowych nie znajduje swego uzasadnienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) lutego 2012r wniósł Z B domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa w zakresie: 1) postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - załącznik 1 i 2 (Dz. U. nr 220, poz. 2181) poprzez niewłaściwe zastosowanie znaków drogowych E-1, E-2a, D-23/26b/18/28 i P-8d, poprzez odmowę umieszczenia prawidłowych w danym miejscu znaków P-8f, P-8a, oraz odmowę dokonania wnioskowanych zmian w znakach E-2a i D-23/26b/18/28; 2) art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 19, ppoz.115) poprzez niewłaściwe zarządzanie ruchem na drodze krajowej (...) w rejonie węzła z drogą krajową nr (...) stanowiącą obwodnicę (...) polegające na umieszczeniu znaków drogowych w sposób wadliwy i odmowie umieszczenia znaków zawnioskowanych przez skarżącego - pożądanych/prawidłowych na wskazanym odcinku drogi; 3) art. 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz pouczenia czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie; 4) art. 10 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez brak dopuszczenia strony do udziału w postępowaniu oraz naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; 5) art. 7, 8, 9 k.p.a., tj. naruszenie naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym ochrony praworządności, obowiązku podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pogłębiania zaufania obywateli do organów oraz należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przedmiotem skargi jest wadliwe umieszczenie znaków drogowych i tak sformułowany zarzut podtrzymał na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczy wykonywania przez ten organ ustawowego obowiązku zarządzania ruchem na drogach publicznych , określonego w art. 10 ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 10 ust 12 w/w ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2003r w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem ( Dz.U. z 2003r, Nr 177, poz. 1729 ze zm.) sprecyzowano rodzaje zadań polegających na zarządzaniu ruchem. Działania związane z lokalizowaniem i usuwaniem znaków drogowych na drogach publicznych mają charakter czynności technicznych, podejmowanych w wykonaniu organizacji ruchu, zatwierdzonej przez organ zarządzający ruchem. Oznacza to, że faktyczna czynność postawienia znaku drogowego nie jest jedną z czynności, o których mowa w art. 3§ 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia nie była zmiana organizacji ruchu lecz samo ustawienie znaków drogowych, które w ocenie skarżącego nie informują o lokalizacji prowadzonej przez niego stacji benzynowej. Z treści przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2003r wynika wprost, że umieszczenie znaku drogowego jest czynnością wtórną wobec zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na drodze publicznej i taka czynność nie mieści się w kompetencji sądownictwa administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.