V SA/Wa 1152/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] [...] na informację Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Teatru ... we W. (dalej jako "Skarżący") jest informacja zawarta w piśmie Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia... lipca 2020 r. o nieuwzględnieniu odwołania Skarżącego od negatywnego wyniku oceny formalnej wniosku o dofinansowanie dla projektu pn. "...", złożonego do Działania 1 Programu "Kultura" Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego na lata 2014-2021. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do jurysdykcji sądów administracyjnych. Organ wskazał, że co prawda Skarżący zaznaczył w skardze, iż wnosi ją na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 Dz.U. z 2020 r., poz. 818) – dalej jako "ustawa wdrożeniowa", jednak wbrew tym twierdzeniom, w przedmiotowej sprawie nie toczyła się z udziałem Skarżącego procedura odwoławcza, o której mowa w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. Minister wyjaśnił, że Skarżący złożył do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Operator Programu") w dniu ... marca 2020 r. wniosek aplikacyjny do Programu "Kultura" w ramach Działania 1. "Poprawa zarządzania dziedzictwem kulturowym" w ramach Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021. Jak wskazano w ogłoszeniu o naborze dostępnym na stronie Operatora Programu podstawą prawną naboru było m.in. Memorandum of Understanding w sprawie wdrażania Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014-2021 między Rzecząpospolitą Polską a Islandią, Księstwem Liechtensteinu i Królestwem Norwegii (M.P. z 2018 r. poz. 378). Następnie organ zauważył, że środki przekazywane przez Islandię, Księstwo Liechtenstein oraz Królestwo Norwegii (dalej: "Państwa-Darczyńców") stanowią środki, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.; dalej: "u.f.p."). Są to środki całkowicie odrębne od środków pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (art. 5 ust. 3 pkt 1 u.f.p.), do których odnosi się ustawa wdrożeniowa. Dlatego też ustawa wdrożeniowa nie ma w ogóle zastosowania do naboru, w którym Teatr ... we W. złożył w dniu ... marca 2020 r. ww. wniosek. Nabór ten jest przeprowadzany zgodnie z dokumentami wskazanymi w pkt I oraz XXI ogłoszenia o naborze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a na mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. - także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jeżeli dana sprawa nie należy do kategorii wskazanych w art. 3 § 2 i § 2a oraz nie została w ustawie szczególnej poddana kontroli sądowoadministracyjnej, to nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkuje koniecznością odrzucenia wniesionej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący złożył bowiem wniosek aplikacyjny w ramach Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021. Podstawą prawną naboru było m.in. Memorandum of Understanding w sprawie wdrażania Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014-2021 między Rzecząpospolitą Polską a Islandią, Księstwem Liechtensteinu i Królestwem Norwegii (M.P. z 2018 r. poz. 378). Środki przekazywane przez Islandię, Księstwo Liechtenstein oraz Królestwo Norwegii stanowią natomiast środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b u.f.p., a więc środki całkowicie odrębne od tych pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (art. 5 ust. 3 pkt 1 u.f.p.), do których odnosi się ustawa wdrożeniowa. Wskazać przy tym należy, że co prawda środki pochodzące z ww. Mechanizmu, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b u.f.p. są środkami publicznymi, lecz ich wydatkowanie odbywa się, stosownie do dyspozycji art. 184 ust. 1 u.f.p., zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Nabór wniosków w przedmiotowej sprawie szczegółowo uregulowany został w wydanych przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej Wytycznych w zakresie procedury wyboru projektów konkursowych w ramach Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014-2021 oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2014-2021. W przedmiotowych Wytycznych zawarte zostały także przepisy dotyczące procedury odwoławczej. Zastosowanie do wniosku Skarżącego powołanych Wytycznych znajduje potwierdzenie w Ogłoszeniu o naborze wniosków. Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ustawa ta określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi. Ustawa ta nie odnosi się zatem do realizacji projektów finansowanych środkami pochodzącymi z Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego na lata 2014-2021. Definicja wytycznych zawarta w art. 2 pkt 32 ustawy wdrożeniowej również została zawężona do procedury wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności. W związku z powyższym należało uznać, że przepisy ustawy wdrożeniowej nie znajdują zastosowania ani do naboru, w którym Skarżący złożył wniosek, ani do procedury odwoławczej. W konsekwencji na nieuwzględnienie odwołania Skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Procedurę odwoławczą odnoszącą się do wniosku Skarżącego wyczerpująco uregulowano w powołanych Wytycznych w zakresie procedury wyboru projektów konkursowych w ramach Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014-2021 oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2014-2021. Wskazano tam (Rozdział 5 pkt 1), że wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny w zakresie spełnienia warunków formalnych lub pozostawienia jego wniosku bez rozpatrzenia przysługuje prawo wniesienia odwołania w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia warunków formalnych. W przypadku nieuwzględnienia odwołania (co miało miejsce w niniejszej sprawie) wnioskodawcy nie przysługują inne środki zaskarżenia (Rozdział 5 pkt 21). Z uwagi na powyższe skarga, jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.