I SAB/Wa 96/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia sprawy o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia sprawy ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] stanowiącą działki z obrębu [...], nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] m2, uregulowaną w księdze wieczystej KW nr [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz R. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z 25 lutego 2020 r. (data prezentaty) R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość. Przedmiotowa nieruchomość położona w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawna ul. [...]), stanowiąca działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], uregulowana w księdze wieczystej KW nr [...], została przejętą z mocy prawa na rzecz [...] na podstawie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej bez nazwy oznaczonej symbolem [...] w Dzielnicy [...] - wydanej w trybie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: "specustawa"). Pismem z [...] lutego 2018 r. Prezydent [...] zawiadomił R. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za ww. nieruchomość oraz o niemożności załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 12 ust. 4g specustawy - z uwagi na konieczność zebrania kompletnego materiału dowodowego, w tym wykonania operatu szacunkowego określającego wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości, która będzie stanowiła podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Poinformował go jednocześnie o przewidywanym terminie zakończenia sprawy - nie później niż do dnia 31 maja 2018 r. Kolejnym pismem [...] maja 2018 r. organ - podając te same przyczyny, co w poprzednim zawiadomieniu - powiadomił strony, że decyzja w przedmiotowej sprawie nastąpi nie później, niż 31 sierpnia 2018 r. W toku prowadzonych przez Prezydenta [...] czynności w niniejszej sprawie czterokrotnie zostało zlecone rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości: 1. Zleceniem nr [...] z dnia [...].03.2018 r. z terminem realizacji do [...].04.2018 r. W dniu [...].05.2018 r. w związku z pismem spółki [...] Sp. z o.o. z dnia [...].04.2018 r. informującym, że przez problemy techniczne nastąpiła poważna pomyłka w przekazaniu przez spółkę do rzeczoznawcy majątkowego powyższego zlecenia, zostało one anulowane. 2. Dnia [...].05.2018 r. zleceniem nr [...] ponownie zlecono wykonanie operatu z terminem realizacji do [...].05.2018 r. Na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...].10.2017 r. powyższe zlecenie przyjęła rzeczoznawca majątkowy H. P. Aneksami do powyższego zlecenia na prośbę rzeczoznawcy termin wykonania operatu przedłużono do dnia [...].06.2018 r. z uwagi na brak wytyczenia granic inwestycji w terenie, a co za tym idzie brak możliwości stwierdzenia które naniesienia budowlane i nasadzenia roślinne należało wycenić. Z uwagi na koniec obowiązywania umowy z rzeczoznawcą majątkowym z dniem [...].06.2018 r., nie było możliwe wykonanie operatu szacunkowego. Z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...].08.2018 r. wynika, że okazanie granic wywłaszczonych nieruchomości nastąpiło w dniu [...].08.2018 r. 3. Zleceniem nr [...] z dnia [...].10.2018 r. na podstawie umowy z nowym wykonawcą, podpisanej w dniu [...].10.2018 r. zlecono wykonanie operatu z terminem realizacji do [...].10.2018 r. W dniu [...].11.2018 r. wykonawca dostarczył operat szacunkowy, który po jego przeanalizowaniu wraz z uwagami został zwrócony do poprawy za pismem z dnia [...].12.2018 r. W związku z brakiem odpowiedzi na pismo i z faktem, że operat został wykonany niezgodnie z przepisami prawa i nieterminowo Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa w dniu [...].01.2019 odstąpiło od tej umowy. 4.W związku z powyższym pismem z dnia [...].01.2019 r. zwrócono się do właściwej jednostki organizacyjnej Urzędu [...] o sporządzenie nowej umowy o dzieło z rzeczoznawcą majątkowym. Na podstawie umowy o dzieło z dnia [...].02.2019 r. zlecono H. P. wykonanie operatu szacunkowego z terminem realizacji wynoszącym 30 dni roboczych. Operat został dostarczony [...].04.2019 r. i po weryfikacji pod względem formalnoprawnym został włączony do akt sprawy, a strony postępowania osobnym pismem zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. R. K. pismem z 5 lutego 2019 r. - działając na podstawie art. 37 k.p.a. - wniósł ponaglenie do Wojewody [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość położona w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawna ul. [...]), stanowiąca działki ewidencyjne nr [...] i [...]. Po rozpoznaniu tego ponaglenia, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] maja 2020 r. nr [...] uznał wniesione w sprawie ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin 3 miesięcy na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia liczony od dnia zwrotu akt przedmiotowej sprawy. Organ drugiej instancji stanął na stanowisku, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Podniósł, że stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wojewoda dodał, iż Prezydent [...], wyznaczając kolejne terminy załatwienia sprawy, naruszył ww. przepisy - przede wszystkim zaś art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 35 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - a zatem zachodzi konieczność wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia tej sprawy. Wcześniej jeszcze pismem z 25 lutego 2020 r. (data prezentaty) R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za ww. nieruchomość. Wniósł w niej o: - zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania decyzji w określonym terminie; - stwierdzenie, że dopuścił się on bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania; - stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; -. przyznanie od Prezydenta [...] na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania wszczęte zostało na zasadzie art. 12 ust. 4g ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w dniu 2 października 2017 r. - w związku z nadaniem decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, obejmującej przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa na Miasto [...], rygoru natychmiastowej wymagalności. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Tymczasem - mimo, że zgodnie z powyższym przepisem postępowanie w niniejszej sprawie winno zakończyć się do dnia 1 grudnia 2017 r. - to nadal nie została wydana decyzja w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania, choć upłynęło już ponad dwa lata od tego terminu. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów oraz mając na uwadze podejmowane czynności w sprawie - uznał, że zarzuty te nie znajdują uzasadnienia. Podniósł, że z uwagi na konieczność ustalenia stanu prawnego przejętych nieruchomości, w szczególności ustalenia, czy przedmiotowe nieruchomości nie stały się wcześniej własnością [...] w innym trybie i na jakiej podstawie, czy nie występują co do tego przesłanki oraz czy są lub były prowadzone postępowania odszkodowawcze przed innym organem - zwrócił się z zapytaniem do właściwych jednostek organizacyjnych Urzędu [...]. Dodał, że w toku prowadzonych czynności czterokrotnie zostało zlecone rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. Zaś w zawiadomieniach z dnia [...].02.2018 r., [...].05.2018 r., [...].04.2019 r., [...].07.2019 r., [...].10.2019 r., [...].01.2020 r. i [...].03.2020 r. strony postępowania były informowane o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie W dalszej części uzasadnienia Prezydent stwierdził, że został sporządzony projekt decyzji ustalającej odszkodowanie, który w dniu [...].11.2019 r. został przesłany do Burmistrza Dzielnicy [...] z prośbą o kontrasygnatę środków na wypłatę przedmiotowego odszkodowania. W związku z brakiem kontrasygnaty, pismem z [...].02.2020 r. zwrócił się do Burmistrza Dzielnicy [...] o udzielenie informacji o przewidywanym terminie zabezpieczenia środków na wypłatę przedmiotowego odszkodowania. Z odpowiedzi wynika, że kontrasygnowanie środków nastąpi niezwłocznie po przyznaniu przez Radę Miasta [...] dodatkowych środków finansowych na realizacje zadania inwestycyjnego. Następnie pismem z [...].03.2020 r. ponownie zwrócił się do Burmistrza Dzielnicy [...] o udzielenie informacji o przewidywanym terminie zabezpieczenia środków na wypłatę przedmiotowego odszkodowania. Podsumowując Prezydent [...] stwierdził, iż podjął szereg czynności w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a także szczegółowo informował o przyczynach braku możliwości wydania decyzji w przedmiotowej sprawie - zatem niniejszą skargę należy uznać jako bezzasadną. Do dnia 9 października 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewody [...]. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej ma miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem postępowanie w sprawie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawna ul. [...]), stanowiącą działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], przejętą z mocy prawa na rzecz [...] na podstawie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. - nie zostało dotychczas zakończone. W tym stanie rzeczy zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta [...] Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 k.p.a. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie Sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analizując akta sprawy Sąd uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość organu - aczkolwiek naganna - nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ podejmował czynności w sprawie - zlecił sporządzenie operatu szacunkowego i sporządził projekt decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Jednakże decyzja nie została wydana - z uwagi na brak kontrasygnaty środków na wypłatę przedmiotowego odszkodowania. Oceniając charakter przewlekłości organu Sąd wziął też pod uwagę fakt, że Prezydent zrealizował określony w art. 36 § 1 k.p.a. obowiązek informowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. Zaznaczenia wymaga, że Sąd dokonał oceny przewlekłości organu - do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania przedmiotowej sprawy, rozpoczęło dalszy swój bieg od 24 maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r., tj. 16 maja 2020 r. Art. 149 p.p.s.a. nie określa kryteriów, jakimi powinien kierować się Sąd określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - że termin dwumiesięczny na rozpatrzenie sprawy dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania będzie adekwatny i realny. Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość jako nierażącą Sąd uznał jednocześnie, że skarga w części dotyczącej przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest nieuzasadniona. Wskazać należy, że ww. przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek nie wykonania przez organ wyroku sądu. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością organu w zakresie wykonania wyroku sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z treści skargi wynika, że przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej będzie formą rekompensaty za utracone odsetki od kwoty odszkodowania. Zatem z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Jeszcze raz należy podkreślić, że stwierdzenie przewlekłości w prowadzonym przez Prezydenta [...] postępowaniu - nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia sumy pieniężnej, bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją przewlekłości postępowania. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Sąd zasądził też na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 151 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 1