II SA/Wr 91/20

SENTENCJA Sygn. II SA/Wr 91/20 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Adrianna Gaj po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku biurowego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) w związku z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, ustalił na rzecz B. F. i A. K. warunki zabudowy przy ul. [...] we W. (działka nr [...] oraz część działki nr [...], [...], obręb K.) dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku biurowego. Z treści decyzji wynika, że w ramach inwestycji przewiduje się: rozbudowę budynku biurowego na poziomie kondygnacji podziemnej w stosunku do istniejącego budynku biurowego, po przesunięciu istniejącej skarpy w kierunku wschodnim i południowym, zagospodarowanie stropodachu rozbudowy na zieleń, miejsca parkingowe, rampy, pochylnie, szyby dźwigowe, realizację infrastruktury technicznej. Uzasadniając podjęte orzeczenie Prezydent W. podał m.in., że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy w obszarze sąsiednim oraz spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Organ wyjaśnił też, że ze względu na charakter przedsięwzięcia, które jest inwestycją podziemną odstąpiono od ustalenia cech oraz wskaźników zabudowy. Zdaniem organu orzekającego w sprawie zostały spełnione także pozostałe przesłanki ustalenia warunków zabudowy. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji inwestycji i nie sprzeciwia się jej żaden przepis odrębny. Opisana powyżej decyzja została zaskarżona odwołaniem wniesionym przez A Sp. z o.o., uzupełnionym pismem z dnia 25 września 2019 r. Odwołująca się Spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji: - ingerencję w funkcjonalność działki nr [...], poprzez dopuszczenie możliwości przeprowadzenia zjazdu, w ramach dostępu działki nr [...] do drogi publicznej w sposób nieoznaczony w decyzji, w formie graficznej; - brak jednoznacznego określenia w treści zaskarżonej decyzji obowiązków mogących w przyszłości odnosić się do A, jako właściciela nieruchomości w granicach działki nr [...], w zakresie ewentualnego uczestnictwa w inwestycji drogowej, albowiem z kwestionowanego rozstrzygnięcia nie wynika, czy na jego mocy, odwołujący się będzie zobligowany do dokonywania jakichkolwiek działań, a także w jakim zakresie będzie ono oddziaływało na wykonywanie prawa własności działki nr [...] oraz kontynuowanie działalności o charakterze publicznych usług zdrowotnych; - sprzeczność pierwszoinstancyjnej decyzji w zakresie potencjalnie mającej powstać drogi dojazdowej (zjazdu z ul. [...]) z przeznaczeniem działki nr [...], tj. dostępem do terenu szpitalnego, z obowiązkiem zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów na terenie, w tym w ogrodzie mającym pełnić funkcje terapeutyczne. Ponadto, wniosła o wezwanie do udziału w postępowaniu B S.A., które wystąpiło do Spółki z wnioskiem o wydanie zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego, wiążącej się z zagospodarowaniem działki nr [...]. W ocenie odwołującej się, udział B S.A. w niniejszym postępowaniu uzasadnia możliwość potencjalnych kolizji między zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy a ww. inwestycją celu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję Kolegium przywołało przepis art. 59 ust. 1 powołanej powyżej ustawy materialnej, z którego wynikała konieczność uzyskania dla zamierzonej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy oraz przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy, określający następujące warunki, od łącznego spełnienia których uzależnione jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 56, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy wprost stanowi, że nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że jeżeli spełniony jest wymieniony warunek oraz spełnione zostaną wymogi określone w powołanym wyżej art. 61 ustawy, to inwestor powinien uzyskać warunki zabudowy zgodne ze złożonym wnioskiem. Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium - oceniając dopuszczalność lokalizacji opisanej na wstępie inwestycji uznało, że zostały spełnione warunki wymienione w art. 61 ustawy. Ponadto – zdaniem Kolegium – także analiza przeprowadzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; zwanego dalej "rozporządzeniem planistycznym"), wykazuje, że funkcja i parametry planowanej inwestycji nie naruszają zastanego ładu przestrzennego w sąsiedztwie. Zdaniem Kolegium, prawidłowo określono wielkość obszaru analizowanego. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy tym, zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia planistycznego, jako "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Uwzględniając powołane przepisy, należało wyznaczyć granicę obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż 99 m wokół terenu zainwestowania. Z uwagi na dużą powierzchnię działki nr [...] (także objętą wnioskiem Inwestorów), obszar analizowany wyznaczono od granic terenu objętego wnioskiem, uwzględniając działki w pełnym geodezyjnym obrysie (za wyjątkiem działek drogowych, które nie wpływają na ocenę stanu zabudowy i zagospodarowania działek w obszarze analizowanym). Granice obszaru analizowanego poprowadzono w taki sposób, aby obszar ten tworzył wymaganą przez ustawodawcę urbanistyczną całość. Kolegium uznało też, że z analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze objętym analizą dominuje zabudowa usługowa. Występuje także zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Planowana inwestycja polegać ma na rozbudowie już istniejącego budynku o funkcji biurowej. Następnie wyjaśniło, że kontynuacja funkcji - jak podkreśla się w judykaturze i doktrynie - oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy więc traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. Kolegium podkreśliło jako istotne istnienie na działce nr [...] zabudowy biurowej będącej przedmiotem wnioskowanej inwestycji, która polegać ma na rozbudowie istniejącego obiektu z zachowaniem jego dotychczasowej funkcji, zatem stanowić będzie kontynuację jednego z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania. Wskazało też, że przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku pod powierzchnią gruntu, bez ingerencji w jego widoczną kubaturę. Biorąc pod uwagę charakterystykę inwestycji uzasadnione było, w opinii Kolegium, ustalenie jedynie linii zabudowy "podziemnej", a także wysokości rzędnej terenu dla stropodachu, która niejako stanowi substytut maksymalnej wysokości zabudowy (wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki). Specyfika wnioskowanej inwestycji sprawia bowiem, że ustalanie innych cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu - w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu - jest zbędne. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazując na określone w akcie wykonawczym zasady wyznaczania linii zabudowy wyjaśniło, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie ma widocznej linii zabudowy "podziemnej", która mogłaby stanowić wzorzec wymagający kontynuowania, w ramach wnioskowanej inwestycji. Kierując się zasadą racjonalności, organ pierwszej instancji przyjął więc, a Kolegium to zapatrywanie podziela, że skoro budynek istniejący na działce nr [...], przylega do jej granicy z działką drogową nr [...], to w ramach jego rozbudowy zasadne jest ustalenie, linii zabudowy "podziemnej": - biegnącej zgodnie z wnioskiem Inwestorów, tj. w po linii w kształcie odwróconej litery "L" - w układzie północ-południe, wschód-zachód - na jednym końcu opartej na granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a na drugim na granicy między działkami nr [...], [...] i nr [...]; - z obszarem zabudowy podziemnej ograniczonym ponadto wschodnią i południową ścianą istniejącego budynku, a także opartym na granicach działek nr [...] i [...]. Kolegium podzieliło ocenę, że na tym obszarze - biorąc pod uwagę charakter wnioskowanej inwestycji, a także lokalizację istniejącej zabudowy - nie było podstaw do ustalenia innej linii zabudowy "podziemnej". Została ona zatem wyznaczona zgodnie z wynikami z analizy urbanistycznej, na podstawie prawidłowo zastosowanego § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego. Ponadto w ocenie Kolegium, zasadnie organ dokonał ustaleń odnoszących się do określenia wysokości rzędnej terenu dla stropodachu, którą na gruncie prawnym należy potraktować analogicznie do standardowo ustalanego parametru: "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki". Uzasadnia to specyfika wnioskowanego zamierzenia. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, dla nowej zabudowy parametr ten wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Również w przypadku tego parametru na obszarze analizy nie było oczywistych wzorców. W ocenie Kolegium, zasadne było zatem ustalenie rzędnej terenu dla stropodachu w nawiązaniu do istniejącego terenu przed głównym wejściem do budynku stanowiącego przedmiot rozbudowy, a także w nawiązaniu do wysokości istniejącej skarpy. Zgodnie z wnioskiem i wynikami analizy dokonano tego dla dwóch stref oznaczonych w Załączniku graficznym symbolami: "A" oraz "B". Zdaniem Kolegium zastosowane rozwiązanie jest nie tylko racjonalne, ale ponadto znajduje oparcie w § 7 ust. 4 rozporządzenia planistycznego. Reasumując Kolegium wskazało, że: 1) objęte inwestycją działki nr [...] i nr [...] usytuowane są w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej - [...], zabudowanych w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren inwestycji posiada dostęp do ulicy [...] (działka nr [...]), która stanowi drogę publiczną (por.: powszechnie dostępny wykaz dróg w zarządzie ZDiUM; http://www.zdium.wroc.pl/ wykaz-drog-w-zarzadzie-zdium/), za pośrednictwem istniejącego zjazdu; 3) istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co potwierdzają pisma: - C Sp. z o.o. Oddział we W. z dnia 8 stycznia 2019 r. (k. 8 akt); - D S.A. z dnia 24 stycznia 2019 r. (k. 11 akt); - B S.A. z dnia 18 stycznia 2019 r. (k. 11 akt); - ZDIUM-u z dnia 10 kwietnia 2019 r. (k. 9 akt), wraz z umową wstępną z dnia 23 maja 2019 r., nr [...] w sprawie budowy układu drogowego spowodowanej inwestycją niedrogową (k. 16/1 akt); 4) teren zainwestowania jest oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bi - inne tereny zabudowane (§ 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz.U. z 2019 r. poz. 393), a więc nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 5) żaden z przepisów odrębnych nie wprowadza zakazów lub ograniczeń w realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. Natomiast badając legalność ustaleń zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu, Kolegium stwierdziło, że odpowiadają one obowiązującym przepisom, zarówno art. 107 kpa, jak i przepisom szczególnym. Kontynuując argumentację Kolegium wyjaśniło, że szczegółowy sposób zapisywania ustaleń decyzji lokalizacyjnej określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U Nr 164, poz. 1589; dalej jako "rozporządzenie nomenklaturowe"). Organ pierwszej instancji prawidłowo - zgodnie z wnioskiem inwestorów - oznaczył inwestycję, jako: "rozbudowę budynku biurowego", a także właściwie określił jej lokalizację, tj. przy ul. [...] we W., na działce nr [...] i części działki nr [...], [...], obręb K. Zasadnie też organ ustalił wybrane parametry inwestycji, co zostało już wyżej wyjaśnione i uzasadnione. W ocenie Kolegium, również ustalenia odnoszące się do wymagań ochrony interesu osób trzecich w sposób właściwy dla tego etapu procesu inwestycyjnego jakim jest postępowanie lokalizacyjne, chronią interesy wszystkich stron postępowania. Stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia nomenklaturowego, ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Uwarunkowania te zostały zawarte w zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej. Spełniony został także wymóg wynikający z § 4 pkt 6 rozporządzenia nomenklaturowego, dotyczący ustaleń w przedmiocie obsługi w zakresie komunikacji, obejmujących określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. W rozpatrywanej sprawie dojazd został ustalony z ulicy [...], przez istniejący zjazd z działki nr [...], na działkę nr [...]. Natomiast liczbę miejsc parkingowych ustalono na poziomie 15 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur (pkt 2d zaskarżonej decyzji), z zawartym w uzasadnieniu zastrzeżeniem, iż muszą być one zorganizowane na terenie planowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia zaskarżonej decyzji zabezpieczają potrzeby miejsc parkingowych przyszłej inwestycji. Również ustalenia dotyczące dostępu do infrastruktury technicznej zostały prawidłowo określone w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony milcząco przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (zob. pismo Prezydenta z dnia 5 lipca 2019 r., doręczone w dniu 8 lipca 2019 r.; k. 24 akt). Ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie wymagało natomiast dokonania uzgodnień z żadnym innym organem wymieniony w art. 53 ust. 4 ustawy. W rozpatrywanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się też uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Analizując dalej zaskarżoną decyzję Kolegium stwierdziło, że ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne i konsekwentne a Kolegium, dokonując własnej oceny materiału dowodowego, wyprowadziło takie same wnioski. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu, przedstawiając w odniesieniu do każdego z nich szczegółową argumentację zmierzającą do wykazania ich niezasadności. Prawidłowość opisanej powyżej decyzji odwoławczej zakwestionowało A Sp. z o.o. z siedzibą we W. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi skarżąca Spółka zarzuciła: 1) błędną wykładnią art. 61 ust. 1 ustawy w zw. z art. 52 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 i art. 59 ust. 1 oraz art. 86 ustawy, poprzez nieprzystające do realiów sprawy przyjęcie, że bliżej nieskonkretyzowane warunki dostępu do drogi publicznej i zjazdu z ulicy do nieruchomości na działce [...], w ramach dostępu do drogi publicznej spełniają kryteria dla wydania decyzji WZ, w szczególności, że przy istniejących uwarunkowaniach położenia nieruchomości oznaczenie w decyzji powinności zapewnienia jednego zjazdu od [...] nie będzie ingerowało w prawa nieruchomości [...], na której posadowiony jest zespół szpitalny A Sp. z o.o. i że w treści decyzji można zawrzeć zobowiązanie do przebudowy istniejącej infrastruktury drogowej, na podstawie umowy między wnioskodawcą a ZDIUM, z której, bliżej nieokreślone obowiązki wynikają dla skarżącego na przyszłość. 2) Ponadto, mimo zawarcia w decyzji warunków zapewnienia infrastruktury w w/w sposób, przewidywany na przyszłość jeden zjazd z [...], mający być zlokalizowany w odpowiedniej odległości od skrzyżowania z ulicą [...], nie został ujawniony na graficznym załączniku do decyzji w sposób umożliwiający jednoznaczne odczytanie decyzji o warunkach zabudowy. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżąca Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, natomiast w uzasadnieniu skargi podała, że organ pomija niesporny w okolicznościach sprawy fakt, iż w treści decyzji umieszczono zobowiązanie na przyszłość, o nieskonkretyzowanej wprost treści, odnoszące się do zmiany zjazdu z drogi publicznej, natomiast infrastruktury, której dotyczy decyzja, nie umieszczono w sposób czytelny na załączniku graficznym do decyzji. Fakt, że kwestia powyższa została ujęta w treści decyzji (jak wynika z decyzji SKO - w istocie nadmiarowo), przesądza jednak o treści warunków zabudowy w kontekście zapewnienia legalnego dostępu nieruchomości do drogi publicznej i infrastruktury zjazdów. Z tej perspektywy zatem decyzja zawiera sprzeczność, co do jej treści w kontekście jej uzasadnienia, co ma znaczenie o tyle istotne, że wymóg co do infrastruktury nie został w sposób czytelny umieszczony na załączniku graficznym. Skarżąca wyjaśniła również, że pogląd organu dotyczący wymogu zgody skarżącej oraz niedopuszczalności wywodzenia uprawnień z decyzji WZ nie odpowiada wykładni NSA, w tym m.in.: "Wobec tego, niezależnie od określenia granic terenu inwestycji w załączniku graficznym projektu decyzji, teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby nie tylko do obejścia przepisów (...), lecz także mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń, w tym na przykład (...) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana" i przeznaczona pod inne cele. (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/16; wyroki NSA: z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 2066/14; z dnia 31 maja 2016 r., sygn. II OSK 2328/14 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl)." W doręczonej Sądowi w dniu 6 lutego 2020 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Uzasadniając wniosek Kolegium podało, że nie podziela prezentowanego przez skarżącą poglądu, że w każdym przypadku, obszar inwestycji musi obejmować pełne powierzchnie i obrysy działek geodezyjnych, a załącznik do decyzji powinien zawierać graficzne odwzorowanie lokalizacji przyszłych zjazdów. Cytowane w skardze stanowisko NSA odnosi się do oceny spełnienia warunku wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, tj. ustaleniu, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.). Pogląd prezentowany w tym orzeczeniu nie miał zastosowania w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej przez Kolegium sprawy. Z przytoczonego przez skarżącą podglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie można także wywieść, postulowanego przez skarżącą, "obowiązku" określenia w decyzji lokalizacyjnej położenia przyszłego, dodatkowego zjazdu z drogi publicznej. Kwestia ta nie podlega bowiem regulacji w decyzji o warunkach zabudowy, lecz jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że w świetle art. 59 ust. 1 ustawy, istotą decyzji o warunkach zabudowy, jest zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (albo zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części). W konsekwencji, wniosek o ustalenie warunków zabudowy abstrahuje nie tylko od stanu prawnego nieruchomości (co wyjaśniono w zaskarżonej decyzji), lecz również jej stanu geodezyjnego, inwestycja może obejmować jedną bądź kilka działek geodezyjnych, lub jedynie ich zaznaczone przez inwestora części (co może być szczególnie istotne przy działkach o dużych powierzchniach). Z przepisów ustawy wynika przy tym, że - zarówno we wniosku, jak i w załączniku do decyzji - określa się granice terenu inwestycji, a dokonuje się tego nie poprzez wskazanie oznaczeń działek geodezyjnych, lecz wyznaczenie linii rozgraniczających na mapie o odpowiedniej formie i skali ( zob. art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 ust. 3, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Jednocześnie z żadnego przepisu omawianej ustawy nie wynika, aby pojęcie terenu miało być tożsame z całą powierzchnią działki geodezyjnej. Wprost przeciwnie, przepisy wykonawcze, tj. § 1 pkt 2 i § 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy odnoszą się do powierzchni działki lub terenu. Świadczy to jednoznacznie, że inwestor dysponuje swobodą w określaniu obszaru objętego wnioskiem i nie ma obowiązku wyznaczania linii rozgraniczających teren inwestycji tylko zgodnie z przebiegiem granic działek geodezyjnych. Organ podkreślił, że planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego już budynku zlokalizowanego w granicach działki [...] i jej charakter przesądza o jedynie nieznacznym objęciu przekształceniem działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej Spółki. W ocenie Kolegium w tej sytuacji przyjęcie, że warunkami zabudowy objęta jest działka nr [...] o powierzchni [...] m2, czyli niemal dziesięciokrotnie większa niż działka zainwestowania nr [...] nr ([...] m2), nie znajduje uzasadnienia, jako niezgodne z wnioskiem inwestora, stanem faktycznym sprawy i przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego czy prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie, co uprawniało Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę działania organów właściwych instancyjnie w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a postępowanie administracyjne, w którym wydano orzeczenie objęte kontrolą Sądu dotyczyło legalnej możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku biurowego, polegającej na rozbudowie budynku biurowego na poziomie kondygnacji podziemnej w stosunku do istniejącego budynku biurowego po przesunięciu skarpy w kierunku wschodnim i południowym, zagospodarowaniu stropodachu rozbudowy na zieleń, miejsca parkingowe, rampy, pochylnie, szyby dźwigowe, realizacji infrastruktury technicznej przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., na działce nr [...] i części działki nr [...], [...], obręb K. Jak wyjaśniono już wcześniej w uzasadnieniu tryb uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, w tym rodzaj i zakres czynności właściwego organu administracji, poprzedzających jej podjęcie regulują przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, że ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dla terenu, którego dotyczy zamierzona zmiana zagospodarowania brak jest planu miejscowego. Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do postanowienia ustawodawcy zawartego w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uprawnia w granicach określonych ustawą, każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestorskim do jego zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w nauce i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, a zawarte w niej rozstrzygnięcie informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób wskazany we wniosku (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004; wyr.ok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 961/07, Lex nr 466216; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, OTKZU Nr 1/A/2007). W myśl art. 61 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenie budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przywołany przepis uzależnia zatem możliwość dokonania zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się inwestora - poprzez przyjęcie odpowiednich cech dla planowanej inwestycji - do istniejących już elementów zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem tej zasady - jak wskazuje się w literaturze prawniczej - jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, uwzględnionego w art.1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako jeden z zasadniczych czynników właściwego planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze uznano, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest "ochrona ładu przestrzennego". Przepis ten ma bowiem na celu powtrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną wg urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego. Omawiana zasada stanowi zatem normatywny instrument ograniczający prawo własności nieruchomości i wolność zabudowy, przyjętą - z pewnym ograniczeniem - w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy. Cechy oraz parametry urbanistyczne i architektoniczne, które będą musiały być zachowane określa się w nowej zabudowie na podstawie analizy stanu istniejącego dokonanej w sposób wskazany w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wcześniej powoływanym. Analizę przeprowadza organ lokalizacyjny, rozpoczynając od wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Obszarem analizowanym jest teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję istniejącej zabudowy i zagospodarowania oraz ich cechy analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie takie czynności zostały przeprowadzone, a Sąd podziela ocenę organów orzekających w postępowaniu instancyjnym, co do prawidłowości ich dokonania i prawidłowości określania na ich podstawie wymagań przestrzennych i lokalizacyjnych zamierzonej inwestycji. Wobec przywołanej wcześniej regulacji ustawowej i wykonawczej należy zwrócić uwagę, że prawodawca nie pozostawił organom zupełnej swobody w wyznaczaniu obszaru analizowanego. Zdefiniował bowiem front działki jako tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia) i zastrzegł minimalny zasięg obszaru analizowanego. Nie określił wprawdzie maksymalnych granic tego obszaru, ale w orzecznictwie zaakceptowany został pogląd, że regulacja dotycząca obszaru analizowanego powinna być stosowana i wykorzystywana z uwzględnieniem kontekstu, jaki tworzą normy ustawowe, w tym przede wszystkim art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, statuującego zasadę dobrego sąsiedztwa. Zasada ta – w założeniu ustawodawcy – stanowi instrument prawidłowego pod względem estetycznym i urbanistycznym komponowania przestrzeni. W ocenie Sądu przy wyznaczaniu przedmiotowego obszaru analizowanego wszystkie te warunki zostały zachowane i umożliwiły objęcie granicami obszaru stanowiącego urbanistyczną całość. Występująca w tym obszarze jako dominująca zabudowa usługowa pozwoliła stwierdzić, że zamierzona inwestycja, polegająca na rozbudowie budynku biurowego spełnia przesłankę kontynuacji funkcji, rozumianej w sposób przyjęty w doktrynie i judykaturze, wyczerpująco wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podziela też stanowisko prezentowane przez Kolegium w odniesieniu do parametru wysokościowego i linii zabudowy. Zdaniem Sądu podkreślona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji specyfika przedmiotowej inwestycji, wynikająca z rozbudowy budynku pod powierzchnią gruntu uprawniała do ustalenia linii zabudowy "podziemnej" w sposób szczegółowo opisany w decyzji odwoławczej oraz ustalenia – jako odpowiednika parametru maksymalnej wysokości zabudowy – wysokości rzędnej terenu dla stropodachu. Zdaniem Sądu zasadnie też Kolegium uznało, że wobec realizowania inwestycji pod powierzchnią gruntu zbędne jest ustalanie pozostałych cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Istotne w tym kontekście jest, że elementami zewnętrznymi zamierzonej inwestycji, czyli wprowadzonymi w przestrzeń ponad powierzchnię gruntu będą: zieleń, miejsce parkingowe, rampy, pochylnie, szyby dźwigowe. W okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie prawidłowe było – w ocenie Sądu – ustalenie rzędnej terenu dla stropodachu przy wykorzystaniu dwóch wyznaczników, za które uznano poziom terenu przed głównym wejściem do budynku, objętego zamierzeniem inwestycyjnym oraz wysokość istniejącej skarpy z jednoczesnym odwołaniem się do treści § 7 ust. 4 rozporządzenia planistycznego. Rezultatem zastosowanego sposobu ustalenia parametru wysokościowego było jego zróżnicowanie i określenie odrębnie dla dwóch stref oznaczonych symbolami A i B, przy czym strefa A, dla której ustalono rzędną do 117,8 obejmuje teren wschodniej strony istniejącego budynku przy granicy z działką nr [...], a strefa B, dla której przyjęto rzędną do 118,6 obejmuje resztę obszaru ograniczonego linią zabudowy "podziemnej". Materiał sprawy potwierdza również, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. ulicy [...] (działka nr [...]) poprzez istniejący zjazd. Ponadto wskazuje jednoznacznie, że aktualne uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Podstawę dla tego ustalenia stanowią znajdujące się w aktach sprawy pisma uprawnionych jednostek, w tym: C Sp. z o.o. z dnia 8 stycznia 2019 r., D S.A. z dnia 24 stycznia 2019 r., B S.A. z dnia 18 stycznia 2019 r., Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wraz z umową wstępną z dnia 23 maja 2019 r.). Nie budzi również wątpliwości, że teren zamierzonego zainwestowania oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bi – inne tereny zabudowane, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Sąd – podzielając ocenę organu odwoławczego w tym zakresie nie dopatrzył się również istnienia przepisów odrębnych wprowadzających zakazy lub ograniczenia w realizacji planowanego zamierzenia budowlanego, ani nie stwierdził wadliwości formalnoprawnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Struktura decyzji oraz sposób określenia ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu spełniają wymogi zawarte w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, wcześniej powoływanego. Analiza treści decyzji lokalizacyjnej wskazuje, że zawiera ona prawidłowe oznaczenie inwestycji i jej lokalizacji oraz określenie ustalonych parametrów tej inwestycji, a także wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich i ustaleń dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Sąd – podzielając ocenę organów – uznaje również za właściwy przyjęty w decyzji wskaźnik ilości miejsc parkingowych, poprzez który potrzeby w tym zakresie przedmiotowej inwestycji po jej zrealizowaniu zostaną zabezpieczone. Dodatkowo należy też wyjaśnić, że projekt decyzji został milcząco uzgodniony przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i nie wymagał dokonywania uzgodnień z żadnym innym organem, uwzględnionym w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w tej sprawie organy orzekające zastosowały się do wymagań i zasad procedury administracyjnej, w tym wymogu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zapewnienia stronom postępowania możliwości czynnego uczestniczenia w nim. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że w obowiązujących warunkach prawnych nie zasługują one na uwzględnienie. Istotne jest bowiem, że dostęp zamierzonej inwestycji do drogi publicznej zapewniony został przez istniejący zjazd z działki drogowej, oznaczonej numerem [...], stanowiącej drogę publiczną ulicy [...], a ujawnienie go na dokumencie graficznym nie jest wymagane przez żaden z przepisów prawa mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla danej inwestycji nie jest aktem właściwym dla określenia wymogów technicznych dla zjazdu czy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, o których orzeka zarządca drogi, stosując regulację zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.). Decyzja wydana w trybie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – zgodnie z postanowieniem ustawodawcy wynikającym z treści jej art. 63 ust. 2 – nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie legitymizuje też przyszłego inwestora do skutecznego wykorzystywania jej w warunkach art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), czyli dla wykazania posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy nie może też być traktowana ani postrzegana jako gwarancja uzyskania pozwolenia na budowę, uprawniającego do faktycznej realizacji inwestycji. Decyzja w tym przedmiocie jest wydawana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej według odrębnych kryteriów określonych w ustawie – Prawo budowlane. Ponadto – wbrew zarzutom skargi – ze znajdującej się w materiale sprawy umowy wnioskodawcy z zarządcą drogi nie wynikają żadne obowiązki dla skarżącej Spółki. Nie można też – zdaniem Sądu – z orzeczeń powołanych w uzasadnieniu skargi wyprowadzić wniosków i zarzutów sformułowanych w skardze. Orzeczenia te wskazują jedynie na konieczność uwzględnienia w oznaczeniu lokalizacji zamierzonej inwestycji w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oznaczeń ewidencyjnych działki, na której planowana jest inwestycja opisana we wniosku. W uzupełnieniu Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że akceptuje w całości argumentację organu odwoławczego, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjmując ją za własną, co – zdaniem Sądu – czyniło zbędnym ponowne przedstawianie tożsamych motywów w tak szerokim zakresie w uzasadnieniu wyroku. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – nie znajdując podstaw do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.