III SAB/Wr 1196/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z [...] lipca 2020 r., strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. wnosząc jednocześnie o stwierdzenie, że niezałatwienie przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarządzeniem z [...] sierpnia 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wskazania, czy wniesiona skarga jest również skargą na bezczynność organu. Jednocześnie wezwano do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania skarżący wyczerpał tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wojewodę D. W odpowiedzi, pełnomocnik oświadczył, że skarga dotyczy również bezczynności Wojewody D. Jednocześnie wskazał, że przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał tok instancji przez złożenie ponaglenia z [...] lipca 2020 r. na bezczynność organu. Wobec powyższego skargi zostały rozdzielone i odrębnie zadekretowane - skarga na bezczynność pod sygn. akt III SAB/Wr 1422/20, skarga na przewlekle prowadzenie postępowania – pod sygn. akt III SAB/Wr 1196/20. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem - jak wynika to z akt sprawy - skarga strony skarżącej, w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę, w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że w piśmie z 9 lipca 2020 r., na które powołuje się pełnomocnik, strona skarżąca wyraźnie wskazała, że wnosi "ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a., tj. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej (...)". Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).