I SAB/Bd 50/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 27 września 2012r. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że strona pismem z dnia 27 września 2012 r. wniosła skargę do Sądu na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Niniejsze postępowanie przed organem zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego [...] prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) oraz ustawy z dnia 07 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przezeń postępowania środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że strona nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia. Okoliczność tę potwierdzono w treści odpowiedzi na skargę. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez niego skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.