I OZ 990/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 775/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Zarządu Zieleni W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z 29 kwietnia 2020 r., II SAB/WA 775/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca") na bezczynność Zarządu Zieleni W., w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, orzekł o oddaleniu skargi. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lipca 2020 r. (k. 77 akt sąd.). W dniu 27 lipca 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wniósł do Sądu skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wpis sądowy od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, uiszczony został 16 lipca 2020 r. (k. 83 i 86 akt sąd.). Pismem z 7 sierpnia 2020 r., w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2020 r., Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wraz z odpisem dla organu, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Niniejsze wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej 12 sierpnia 2020 r. (k. 90 akt sąd.). W dniu 13 sierpnia 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej zawierające oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jednak wbrew wezwaniu nie został złożony odpis ww. oświadczenia celem doręczenia organowi. Uzasadniając odrzucenie skargi kasacyjnej Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej uzupełnił tylko częściowo wskazany brak formalny składając wprawdzie oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, jednak nie załączając odpisu ww. pisma dla organu. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, nie uzupełnił on stwierdzonego braku formalnego skargi kasacyjnej w zakreślonym przez sąd zakresie, co biorąc pod uwagę rygor odrzucenia skargi w trybie art. 178 p.p.s.a., implikowało orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu sprawie. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. art. 178 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd i instancji, że istnieje podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej, podczas gdy oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy zostało złożone w terminie; 2. art. 178 p.p.s.a. przez uznanie, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna ze względu na niezłożenie oświadczenia w dwóch egzemplarzach, podczas gdy oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy zostało złożone skutecznie i wywołało zamierzony skutek. Ponadto brak drugiego egzemplarza oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy nie stanowiło przeszkody w rozpoznaniu skargi; 3. art. 176 § 2 w zw. art. 178 p.p.s.a. przez błędne uznanie przez Sąd i instancji, że złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w jednym egzemplarzu jest tożsame z nieprawidłowym wykonaniem zobowiązania sądu, a tym samym stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jednego egzemplarza wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, z uwagi na jego treść procesową, nie uniemożliwia nadania skardze kasacyjnej prawidłowego biegu, a więc odrzucenie skargi z powodu zbyt dużego formalizmu ze strony Sądu należy uznać za nieuzasadniony. Skarżąca podała również, że w pełni podziela argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w postanowieniu z 15 listopada 2019 r., II FZ 727/19, które de facto zapadło w następstwie oceny stanu faktycznego sprawy zbieżnego ze stanem faktycznym niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z ich odpisem. Na wykonanie tego wezwania zakreślono, zgodnie z art. 177a p.p.s.a., termin siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 sierpnia 2020 r. Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie uzupełniono wszystkich braków skargi kasacyjnej – skarżąca nie nadesłała bowiem odpisu oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej, bez którego ww. środek odwoławczy nie może otrzymać prawidłowego biegu. Powinien zatem znaleźć się w skardze kasacyjnej albo w odrębnym piśmie uzupełniającym. Skoro w niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej takiego wniosku bądź oświadczenia pełnomocnik skarżącej nie umieścił, został prawidłowo wezwany zarządzeniem z 3 sierpnia 2020 r. do uzupełnienia ww. braku poprzez nadesłanie stosownego w tym zakresie pisma wraz z jego odpisem. Z uwagi na fakt, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi kasacyjnej w postaci odpisu oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a. Nie można się przy tym zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, że był to brak nieistotny i będący przejawem zbyt dużego formalizmu ze strony Sądu. Wskazać bowiem trzeba, że konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego skargę kasacyjną wynika również z treści art. 47 § 1 p.p.s.a., który nakłada na stronę składającą pismo procesowe obowiązek dołączenia do tego pisma odpowiedniej liczby załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. W uchwale z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Przyjąć należy, że powyższe stanowisko odnosi się również do skargi kasacyjnej oraz pisma procesowego uzupełniającego skargę kasacyjną. Podkreślenia również wymaga, że skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek prawny, który uregulowany został w przepisach p.p.s.a. zatem nie można dowolnie przyjmować, które z określonych w tej ustawie wymagań formalnych skarżący kasacyjnie spełni, a które nie, uznając je za nadmierny formalizm. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.