II GZ 426/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1624/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2018 r.; nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia osób niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Skarżąca A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako: "Prezes UKE") z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w 2010 r. w wysokości 70.453,99 zł. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że zaskarżona decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla kondycji finansowej Spółki. Skarżąca wskazała, że jej aktualna sytuacja finansowa jest nieadekwatna do rozmiarów nałożonego przez Prezesa UKE zobowiązania. Za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 maja 2018 r. Skarżąca zanotowała stratę netto w kwocie 206.528,73 zł. Na dowód powyższego Strona przedstawiła rachunek zysków i strat od 1 stycznia 2018 r. do 31 maja 2018 r. (k. 9 akt sądowych). Spółka podniosła ponadto, że Prezes UKE wydał w dniu [...] maja 2018 r. decyzję, znak: [...], zobowiązującą Skarżącą do zapłaty kwoty 67.066,90 zł z tytułu udziału w dopłacie za rok 2009. Decyzji tej również nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji, łączna suma zobowiązań Strony z tytułu udziału w dopłacie za lata 2009-2010 wynosi obecnie 137.520,89 zł. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji, po dokonaniu analizy przedstawionego przez spółkę rachunku zysków i strat od 1 stycznia 2018 r. do 31 maja 2018 r. uznał, że skoro w ostatnim pełnym roku obrotowym (2017) zysk netto Skarżącej wyniósł ponad 450 tys. złotych, to opłacenie kwoty niespełna 71 tys. złotych nie może być uznane – jak twierdzi pełnomocnik Spółki w piśmie z 20 września 2018 r. – za grożące spowodowaniem paraliżu organizacyjnego w Spółce i uniemożliwieniem prowadzenia jej bieżącej działalności. Sąd I instancji podkreślił również, że zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zarzuty odnoszące się także do zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Kwestia wysokości kwoty udziału w pokryciu dopłaty ustalonej przez organ będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że z przedstawionych przez nią okoliczności i dowodów nie wynika, aby w związku z wykonaniem decyzji spółce groziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., t.j. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić przy tym należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Zwrócić należy uwagę, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma ze swej natury charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest uprawdopodobnić, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Wbrew temu, co podnosi skarżąca, takich okoliczności nie przedstawiła. W celu zobrazowania swojej sytuacji majątkowej spółka złożyła rachunek zysków i strat oraz bilans finansowy, jednak na podstawie tych dokumentów nie można wywieść, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do "paraliżu organizacyjnego Spółki". Sąd I instancji zbadał kompleksowo stan majątkowy spółki i słusznie uznał, że analiza długoterminowa sytuacji majątkowej skarżącej prowadzi do wniosku, że zapłata kwoty określonej w decyzji nie grozi zaprzestaniem prowadzenia przez spółkę bieżącej działalności. Zasadnie przy tym WSA zwrócił uwagę na wysokość osiągniętego przez spółkę zysku w 2017 r., która znacznie przekroczyła wysokość kwoty określonej decyzją. Tym samym nie było podstaw do uznania, że zapłata kwoty określonej w decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik spółki podnosi ponadto, że skarżąca świadczy usługi pożytku publicznego, a utrudnienie w ich dostarczaniu stanowi autonomiczną przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. NSA nie podziela tego poglądu, gdyż na gruncie tej sprawy okoliczność, czy spółka świadczy usługi pożytku publicznego, nie ma znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. WSA prawidłowo bowiem przyjął, że wykonanie decyzji nie będzie miało wpływu określonego w art. 61 § 3 p.p.s.a. na bieżącą działalność spółki. Tym samym niezagrożone będzie świadczenie przez spółkę usług. Zatem zbędne jest ustalanie, jaki charakter mają świadczone przez spółkę usługi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu I instancji.