IV Ka 157/24

<p>Sygnatura akt IV Ka 157/24</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.WYROK</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 18 kwietnia 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->1.SSO Agnieszka Połyniak (spr.)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.Sędziowie:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->1. SO Tomasz Wysocki</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. SO Waldemar Majka</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->1.Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->1.Marta Synowiec </strong> </p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Macieja Kroczaka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- --> 6.sprawy <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->7.syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->8.<span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->9.oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2;art. 157 § 4)">art. 157 § 2 i 4 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->10.na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->11.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->12.z dnia 15 grudnia 2023 r. sygnatura akt III K 1225/23</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->13.I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207 § 1 pkt. 1)">punkcie I</a> jego części dyspozytywnej za czyn przypisany a opisany w puncie 1. części wstępnej wymierza oskarżonemu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 §3 k.k.</a> karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, uchylając jednocześnie rozstrzygnięcia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 3;art. 11 pkt. 4)">punktu III i IV</a> części dyspozytywnej dotyczące kary łącznej oraz zaliczenia na jej poczet okresu pozbawienia wolności w sprawie; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> w punkcie II jego części dyspozytywnej uznaje oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>za winnego popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a> polegającego na tym, że w okresie od 12 czerwca 2022 roku do 9 maja 2023 roku w <span class="anon-block">W.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną – <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, w ten sposób, że wszczynał awantury, wyzywał ją słowami wulgarnymi, powszechnie uznanymi za obelżywe, kontrolował, szarpał i popychał, a nadto w grudniu 2022 roku, nie później niż w dniu 16 grudnia 2022 roku w wyniku szarpania i złapania za ręce spowodował u niej obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych kończyn górnych, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała na okres poniżej dni 7 i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 §3 k.k.</a> wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4§1 k.k.</a> łączy oskarżonemu wymierzone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 pkt. 1;art. 4 pkt. 1)">punkcie I.1</a> i I.2 jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; </strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie, od 10 maja 2023r. godz. 02:00 do 22 września 2023r. godz. 12.13; </strong> </p> <p>5.  <strong> <!-- -->w punkcie V jego części dyspozytywnej po sformułowaniu „na odległość” dodaje określenie „mniejszą niż”; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->14.II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->15.III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">R. B.</span> 840 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->16.IV. zwalnia oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z jego apelacją, zaś wydatkami, w tym wynikłymi z apelacji prokuratora obciąża Skarb Państwa.</strong> </p> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td colspan="6"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="5"> <p>IV Ka157/24</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.  <strong> <!-- -->Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 15 grudnia 2023r., sygn. akt III K 1225/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.2.  <strong> <!-- -->Podmiot wnoszący apelację </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ inny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.3.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.1.  <strong> <!-- -->Kierunek i zakres zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☒ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="15"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>☒ w części</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.2.  <strong> <!-- -->Podniesione zarzuty </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.4.  <strong> <!-- -->Wnioski </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒</p> </td> <td colspan="8"> <p>zmiana</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami <br/>przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.5.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.3.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za udowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.1.</p> </td> <td colspan="7"> <p> <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>uprzednia niekaralność oskarżonego</p> </td> <td colspan="2"> <p>karta karna</p> </td> <td colspan="2"> <p>329</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.4.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za nieudowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.2.1.</p> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.6.  <strong> <!-- -->Ocena dowodów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.5.  <strong> <!-- -->Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>2.1.1.1</p> </td> <td colspan="10"> <p>karta karna</p> </td> <td colspan="9"> <p>treść dokumentu nie budzi wątpliwości</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.6.  <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>3.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.1.</p> </td> <td colspan="12"> <p>obrońca oskarżonego zarzucił :</p> <p>1. <strong> <!-- --> naruszenie przepisów postępowania</strong>, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przez oparcie rozstrzygnięcia o winie oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>na zeznaniach pokrzywdzonej <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, mimo iż zeznania te są niespójne i nielogiczne, a w konsekwencji nie korespondują z treścią pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, z jednoczesnym pominięciem wyjaśnień oskarżonego, które to wyjaśnienia są logiczne i spójne z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, takimi jak w szczególności zeznania świadków <span class="anon-block">J. M.</span>, <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">B.</span> i opinii psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonej,</p> <p>2. <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong> przyjętych za podstawę orzeczenia przez:</p> <p> <strong> <!-- -->a.</strong> ustalenie, że oskarżony znęcał się nad pokrzywdzoną we wskazanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku i spowodował u niej umyślnie obrażenia ciała tam opisane, a także doprowadził żonę - pokrzywdzoną do obcowania płciowego, przy czym zamiaru swego nie osiągnął z uwagi na interwencję ich synów, mimo iż faktycznie w istocie brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego sprawstwo oskarżonego co do popełnienia przypisanych mu czynów,</p> <p> <strong> <!-- -->b.</strong> przyjęcie, że oskarżony umyślnie uderzył pięścią w twarz pokrzywdzoną czym spowodował u niej obrażenia ciała z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 par.1 kk</a>, mimo iż faktycznie oskarżony nie dopuścił się tego czynu umyślnie, gdyż do tego doszło w czasie awantury i szarpaniny z <span class="anon-block">M.</span>, przyjacielem pokrzywdzonej, o którego oskarżony był zazdrosny, potwierdzają jednoznacznie logiczne i spójne wyjaśnienia oskarżonego, a także zeznania pokrzywdzonej,</p> <p> <strong> <!-- -->c.</strong> ustalenie, że oskarżony, zniszczył telefon komórkowy <span class="anon-block">marki S. (...)</span> wartości 600 zł na szkodę pokrzywdzonej ,mimo iż faktycznie aparat ten należał do majątku osobistego oskarżonego.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☐ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Apelacja obrońcy, choć w istocie niezasadna, skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku na korzyść <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, a to z tego powodu, że w toku kontroli instancyjnej Sąd ad quem uznał, iż błędnie - wyłącznie w oparciu o zeznania <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>- uznał Sąd a quo, że 9 maja 2023r. oskarżony, stosując przemoc, usiłował doprowadzić żonę do obcowania płciowego, choć w tej właśnie części relację pokrzywdzonej należało poddać szczególnie wnikliwej ocenie, a tego Sąd Rejonowy nie uczynił. Wskazuje na to ta część uzasadnienia, w której mimo, iż uznał tenże Sąd, że pokrzywdzona wytłumaczyła dlaczego <span class="anon-block">K.</span> w momencie wejścia zobaczył ją już ubraną (k. 292v), to podstawy tej tezy nie tylko nie przekonują, ale stanowią o nader pobieżnym i wybiórczym dokonaniu oceny całego materiału dowodowego, w tym całości relacji osób, zeznających w tym zakresie.</p> <p>Szczegółowe powody tej odmiennej oceny tej części relacji pokrzywdzonej omówione zostaną poniżej, w pierwszej bowiem kolejności Sąd odwoławczy wskazuje, że pozostałe, zgromadzone dowody, które wskazane zostały przez skarżącego, wbrew jego stanowisku nie pozostawiają żadnych wątpliwości odnośnie tego że <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>swoim zachowaniem w okresie od stycznia 2019 roku do 19 kwietnia 2022 roku oraz do 12 czerwca 2022 roku od 9 maja 2023 roku wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a>, a nadto 19 kwietnia 2022 roku oraz w grudniu 2022 roku (nie później niż 16 grudnia 2022r.) spowodował obrażenia ciała <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, co do stopnia ciężkości których wypowiedział się biegły z zakresu medycyny sądowej (k. 142 - 145). Sąd odwoławczy nie ma zaś podstaw, by wnioski tego biegłego negować, tym bardziej, że 19 kwietnia 2022r pokrzywdzona korzystała także z pomocy medycznej. Obrońca również nie wskazał konkretnych zarzutów, które mogłyby wskazywać, iż ustalenia biegłego odnośnie mechanizmu powstania obrażeń, wskazane przez <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, są błędne, co w efekcie podważyłoby pozostałe wnioski zawarte w opinii.</p> <p>Relacje <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span>, a więc nie tylko <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>zarówno psychicznie, jak i fizycznie znęcał się nad swoją ówczesną żoną w sposób przez nią opisany. Choć dostrzegł Sąd meriti, że z zeznań przesłuchanych osób wynika, że także pokrzywdzona kierowała wulgaryzmy wobec oskarżonego i inicjowała kłótnie, jak też zachęcała go do wspólnego spożywania alkoholu, mając świadomość jak on wpływa na zachowanie męża, to jednakże - jak zasadnie wskazał Sąd orzekający - w realiach tego związku, w tym z uwagi na różnicę postury i siły między małżonkami, niewątpliwie to <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>był stroną dominującą i to jego woli pokrzywdzona musiała każdorazowo się podporządkować, czego skutki pozostawiły ślady, ujawnione przez biegłą psycholog. Taki toksyczny sposób funkcjonowania tego związku wynika także z osobowości pokrzywdzonej, na co wskazała właśnie biegła psycholog, stwierdzając, iż pokrzywdzona zaprzecza ona głównym problemom związanym szczególnie z jej funkcjonowaniem (np. dotyczącym ryzykownego spożywania alkoholu), a nie analizuje odpowiednio rzeczywistości, wykazuje przy tym problemy z kontrolowaniem własnych impulsów, postępując zazwyczaj pochopnie. Zasadnie – w kontekście ujawnionych dowodów – uznała biegła, że <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>jest mało przewidująca i w związku z tym „może działać bezmyślnie”, „często bowiem mówi lub robi coś, nie biorąc pod uwagę konsekwencji” (k. 92), a przy tym wykazuje wysoką agresywność, wynikającą z małej tolerancji na frustrację oraz małej stabilności emocjonalnej (k. 93). Na te kwestie zwracali uwagę wyżej wskazani świadkowie (np. <span class="anon-block">J. M.</span> – k. 29v – 30), a opisał to jej syn <span class="anon-block">K.</span>. Niemniej kwestie te nie wyłączają odpowiedzialności oskarżonego za to w jaki sposób zwracał się do żony, odnosił do niej i traktował w trakcie wspólnego zamieszkiwania.</p> <p>Skarżący, negując w tej części ustalenia dokonane przez Sąd meriti, zarzucił, iż są one konsekwencją naruszenia zasad wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, gdyż niewłaściwie ocenił wskazane dowody z zeznań świadków (w tym miejscu zauważyć już trzeba, że <span class="anon-block">N. B.</span> w tej sprawie w charakterze świadka nie występował, skorzystał wszak z prawa do odmowy złożenia zeznań). Formułując ten zarzut obrona nader ogólnikowo wskazała, że to wyjaśnienia oskarżonego winny stanowić punkt wyjścia do tych prawidłowych ustaleń i to przez pryzmat relacji <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>winien był Sąd a quo ocenić pozostały materiał dowodowy. Z taką oceną zarówno treści wymienionych dowodów, jak też zastosowaniem zasad wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> zgodzić się nie można. Nie można bowiem pominąć choćby tego, że postawa i wyjaśnienia oskarżonego zmieniały się w toku całego postępowania. Wskazać należy, że początkowo przyznał, iż w czasie kłótni, będąc nietrzeźwy oraz zazdrosny, uderzył <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, co zakończyło pierwszy etap ich związku (objęty zarzutem I), po czym przez pewien okres nie spożywał alkoholu, a następnie, kiedy ponownie wspólnie zamieszkali, kłótnie i awantury miały miejsce, wskazując jako ich powód zazdrość o żonę oraz wspólne picie alkoholu (k. 47). Dopiero w toku kolejnych przesłuchań <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>zmienił wersję wydarzeń, w tym zwłaszcza okoliczności spowodowania obrażeń ciała u żony, wskazując iż uderzenie pokrzywdzonej nie było celowe, nastąpiło bowiem w trakcie szamotaniny, by chwilę później zaprzeczyć, by żonę szarpał, a jedynie „trochę wyzywał”, ponieważ kiedy żona wypije „to nie jest grzeczna” (k. 54v). Kolejną wersją przedstawił 24 lipca 2023r. oraz w toku rozprawy głównej, twierdząc że uderzył żonę i złamał jej oczodół przypadkowo, w czasie szarpaniny z <span class="anon-block">M.</span>, bo to wówczas kłócił się nie z <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>a właśnie z tym <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">M.</span>, przecząc, by żonę wyzywał, spowodował u niej siniaki, czy jakiekolwiek inne obrażenia ciała oraz „nawet nie pamiętał, by żeby się jakoś specjalnie kłócili”, gdyż „dogadywali się” (k. 185, 228v).</p> <p>Trudno zatem uznać, że wersja oskarżonego jest wewnętrznie spójna, logiczna, czy choćby prawdopodobna, a przez to, by mogła stanowić punkt odniesienia przy weryfikacji pozostałego materiału dowodowego. Zwłaszcza jeżeli uwzględni się zeznania <span class="anon-block">K. B.</span>, który nie ukrywał tego, że oskarżony pił alkohol namawiany do tego przez pokrzywdzoną, ale jednocześnie stanowczo wskazywał, iż „tato źle zachowywał się do mamy”, wyzywał ją słowami wulgarnymi, szarpał i popychał, a nawet, że stawał w jej obronie (k. 79). Z relacji chłopca, któremu zasadnie dał wiarę Sąd meriti, wynika przy tym, że to oskarżony jest stroną dominującą, „siły ma więcej niż mama” i to ona była „bardziej pokrzywdzona (…) stawiała mu się” (k. 79v).</p> <p>Ten opis zachowania oskarżonego względem pokrzywdzonej potwierdziła także matka oskarżonego, choć istotnie w toku rozprawy głównej starała się umniejszyć rolę i skutki tych „niewłaściwych” zachowań swego syna, przerzucając wyłączoną odpowiedzialność na synową, która utrzymywała kontakty z innym mężczyzną i prowokowała <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>(k. 229v). Do tej części zeznań <span class="anon-block">J. M.</span> Sąd orzekający odniósł się krytycznie, przedstawiając powody, dla których w tej części nie dał wiary świadkowi (k. 294). Ta ocena depozycji świadka zasługuje na aprobatę, zwłaszcza jeżeli uwzględni się, że przecież sama <span class="anon-block">J. M.</span> wzywała policję na interwencję właśnie z uwagi na zachowanie oskarżonego wobec żony, a nie odwrotnie (np. 43,44v).</p> <p>Zauważa zatem Sąd odwoławczy, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> podstawę wyroku stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej, co oznacza, że sąd zobligowany jest do uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności, zaś pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy, stanowi oczywistą obrazę tego przepisu. Natomiast przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów (bądź ich części) i niewiarygodności innych (w pozostałej części) pozostaje pod ochroną przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, a więc stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpujące i logiczne z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także umotywowane w uzasadnieniu wyroku.</p> <p>Analizując akta sprawy nie dostrzegł Sąd odwoławczy, by jakikolwiek dowód został pominięty, by nie poddano go ocenie, bądź wyprowadzone wnioski w zakresie znamion znęcania się psychicznego i fizycznego nie miały uzasadnienia.</p> <p>To, że oskarżony negował opisane przez świadków zachowania, a obrona podnosiła, iż było to tzw. "znęcanie wzajemne", nie może stanowić wyłączonej podstawy zakwestionowania tej części ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji. Zwłaszcza, że w istocie <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>przyznał, iż opisane przez świadków sytuacje miały miejsce, a pokrzywdzona miała w tych okolicznościach podstawy, by odbierać jego zachowania jako poniżające ją, uwłaczające jej godności, jak też naruszające jej nietykalność cielesną, a przy tym, że we wskazanych datach, spowodował u niej obrażenia ciała. Nie ma przy tym racjonalnych podstaw, by przyjąć, jak to wskazał apelujący, że zdarzenia z 19 kwietnia 2022r. stanowiło „nieszczęśliwy wypadek”, który de facto sprowokowała sama <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>. Zasadnie za niewiarygodną uznana została kolejna (ostatnia) z wersji wydarzeń z 19 kwietnia 2022 r. przedstawiona przez <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, która miałaby usprawiedliwiać jego zachowanie i świadczyć, że nie chciał spowodować obrażeń ciała u żony, a co nastąpiło wbrew jego woli, tj. przypadkowo i skutkowało wyprowadzeniem się jej z domu.</p> <p>Co znamienne ta odmienna ocena dowodów zaprezentowana w apelacji, to wyłącznie polemika, i to nader ogólnikowa, ze stanowiskiem Sądu meriti, która nie ma jednakże racjonalnego uzasadnienia, jeżeli uwzględni się rzeczywistą wymowę poszczególnych dowodów, w tym zeznań <span class="anon-block">K. B.</span>, czy tych pierwotnych <span class="anon-block">J. M.</span> w zestawieniu z relacją samej pokrzywdzonej, zwłaszcza zaś w kontekście wniosków biegłej psycholog, oceniających zachowanie i reakcje <span class="anon-block">K. B.</span> oraz samej pokrzywdzonej.</p> <p>Zauważa przy tym Sąd odwoławczy, że zachowanie samej <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>nie pozostawało bez wpływu na to, co działo się w jej małżeństwie i często to ona była inicjatorką wspólnego spożywania alkoholu, który wyzwalał u oskarżonego agresję, co prowadziło do awantur, w trakcie których wyzywał ją, pluł na nią, rzucał w nią przedmiotami (np. niedopałkami papierosów), zrzucał z łóżka oraz szarpał, zaś w okresie od 12 czerwca 2022 r. do 9 maja 2023r. w trakcie awantur wyzywał wulgarnie, popychał i szarpał oraz kontrolował, podejrzewając o zdrady. Jeżeli uwzględni się, że pod pojęciem znęcania rozumie się zadawanie cierpień i czynienie życia uciążliwym poprzez dręczenie, uprzykrzania życia, co niewątpliwie może wywierać poważny wpływ na psychikę osoby pokrzywdzonej, to te elementy w zachowaniu oskarżonego oczywiście zostały wykazane i miał je na uwadze Sąd orzekający.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że o tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia ze znęcaniem fizycznym lub psychicznym, decyduje ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucia pokrzywdzonego, co jednakże nie jest równoznaczne z tym, że można w ogóle abstrahować od odczuć osoby pokrzywdzonej. Rzeczą sądu w tego typu sprawach jest więc ustalenie tego, w jaki sposób odbierała zachowania sprawcy ofiara przemocy. Dopiero wtedy, kiedy w toku postępowania nie sposób będzie ustalić, że osoba pokrzywdzona czuła się poniżana, nękana, żyła w strachu przed oprawcą, a wręcz zostanie ustalone, że nie była dłużna sprawcy, przy czym żadna ze stron nie miała przewagi nad tym drugą, można uznać, że nie ma podstaw do skazania za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 25 marca 1998 r., sygn. II AKa 40/98, LEX nr 35158).</p> <p>W omawianej sprawie, co wynika nie tylko z relacji pokrzywdzonej, ale i <span class="anon-block">K. B.</span> oraz <span class="anon-block">J. M.</span>, tak nie było, gdyż to oskarżony był stroną dominującą i bardziej agresywną, a jego zachowania pozostawiły ślady w psychice <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, które analizowała biegła psycholog (k. 90 – 100).</p> <p>Powyższe nie stanowi jednakże o tym, że <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>należało dać wiarę także w tej części jej zeznań, w której oskarżyła <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>o usiłowanie doprowadzenia jej przemocą do obcowania płciowego. I tym samym w tej części zarzut apelacji obrońcy okazał się skuteczny, co musiało mieć wpływ na treść wyroku Sądu odwoławczego.</p> <p>I tak, wbrew temu, co wskazał Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, prócz nader ogólnikowych i niespójnych twierdzeń <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, że oskarżony usiłował ją zgwałcić, nie ma innych dowodów, które jej słowa by potwierdzały. Pokrzywdzona zeznała, że oskarżony, dążąc do tego, ściągnął z niej dolną część garderoby (spodenki i majtki) oraz przytrzymywał ją i zasłaniał jej usta, żeby nie wzywała pomocy (k. 4 i 81). Już w tym miejscu zaznaczyć trzeba, że nie jest przy tym prawdą, że pokrzywdzona rzeczywiście wytłumaczyła dlaczego jej syn <span class="anon-block">K.</span>, w momencie wejścia do pokoju, zobaczył już ja ubraną (k. 292v).</p> <p> <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>nader ogólnikowo zeznała jedynie, że w trakcie tego zajścia, kiedy oskarżony zdjął już z niej spodenki i majtki (tak do należy rozumieć), wszedł do pokoju najpierw młodszy ich syn <span class="anon-block">N. B.</span>, a po nim dopiero <span class="anon-block">K. B.</span> i to wówczas zarówno ona, jak i oskarżony stali, a ona była już ubrana (k. 81). Kiedy natomiast uwzględni się to co zeznał <span class="anon-block">K. B.</span> (<span class="anon-block">N. B.</span> odmówił złożenia zeznań), to w żadnym razie nie jest to dowód, który uprawniałby do uznania, że potwierdził wersję matki. W takim przypadku do <span class="anon-block">N. B.</span> zobaczyłby ją rozebraną. A tak nie było. Wskazuje Sąd odwoławczy, że <span class="anon-block">K. B.</span>, opisując zdarzenie, stwierdził, że to brat <span class="anon-block">N.</span> go obudził, ponieważ poszedł do pokoju rodziców i powiedział mu, że „<strong> <!-- --> tata zasłaniał mamie buzię i leżał obok niej</strong>”, a ponieważ się kłócili, to „bał się że zrobią sobie krzywdę nawzajem”, a kiedy on poszedł do ich pokoju, to rodzice byli ubrani (k. 79v). W żadnym momencie chłopiec nie potwierdził, by brat przekazał mu, że rodzice (bądź któreś z nich) było rozebrane oraz, że miałoby dojść do próby gwałtu. Trudno zaś uwierzyć, że gdyby istotnie zamiarem oskarżonego było zmuszenie żony do odbycia stosunku seksualnego i w tym celu zdjąłby z niej spodenki i majtki, to w momencie wejścia – niespodziewanego – młodszego syna, ten nie spostrzegłby tego. A przecież bratu przekazał wyłącznie to, że „<strong> <!-- --> tata mamie zasłaniał usta i ona nie mogła oddychać</strong>” (k. 79v), cała reszta to wyłącznie wersja pokrzywdzonej, która w tym czasie była pod znacznym działaniem alkoholu (0,52 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, k. 21), do czego nie bardzo chciała się przyznać. Pominęła również to, że zarówno przed interwencją synów, jak i po, doszło między nią a oskarżonym do awantury, w trakcie której i ona biła męża butem, a syn rozdzielał ich, używając deski.</p> <p>W tym miejscu odwołać się należy do opinii biegłej psycholog, że opis sytuacji, a przede wszystkim intencji oskarżonego wynika wyłącznie stąd, że <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>„<strong> <!-- --> była przekonana że mąż dokona na niej gwałtu bo takie same zachowania ujawniał w przeszłości względem niej ojciec</strong>” (k.94). Zasadnie biegła zwróciła uwagę na to, że w porównaniu z pozostałą częścią jej zeznań i przedstawionych w nich zachowań oskarżonego dotyczących znęcania się nad nią, w trakcie których szczegółowo opisywała rozwój zdarzeń, swoje reakcje, odczucia, ta część, która dotyczy usiłowania gwałtu jest lakoniczna, ponieważ nie przytacza żadnych wypowiedzi męża, które mogłyby wskazywać na zamiar gwałtu, co <strong> <!-- --> nakazuje podchodzić do tej części zeznań z dużą ostrożnością </strong>(k. 96). Biegła wskazała przy tym, że pokrzywdzona ewidentnie ujawnia niedojrzałość emocjonalną, niewielkie poczucie odpowiedzialności i <strong> <!-- --> może nadbudowywać treść zeznań, ponieważ chce ukarać męża i dąży do zemsty za doznane wcześniej urazy fizyczne i psychiczne</strong> (k. 99).</p> <p>Kiedy zatem uwzględni się to, że zarówno przed zajściem w sypialni, kiedy wchodzili najpierw <span class="anon-block">N.</span>, a następnie <span class="anon-block">K.</span>, doszło między oskarżonym a pokrzywdzoną do kłótni, a byli wówczas oboje w stanie nietrzeźwości i to z powodu tej awantury interweniowali synowie, <span class="anon-block">K.</span> nawet rozdzielał rodziców („bili się butem (…) mama uderzyła go butem, a ja wziąłem deskę i mamę i tatę uderzyłem, żeby się nie bili” – k. 79v), to trudno dać wiarę pokrzywdzonej, że w tzw. międzyczasie, czyli pomiędzy wejściem jednego syna, jego wyjściem i wejściem <span class="anon-block">K.</span>, miała miejsce próba gwałtu w sposób przez nią opisany.</p> <p>Oceny tej nie zmienia także to, że zaraz po tym, kiedy wezwana została na interwencję Policja, a oskarżony uciekł, pokrzywdzona poinformowała <span class="anon-block">J. M.</span> o usiłowaniu gwałtu, zaś <span class="anon-block">N. B.</span> tę informację (bez żadnych szczegółów, świadczących że był jej świadkiem) miał przekazać interweniującym funkcjonariuszom (<span class="anon-block">P. K.</span> i <span class="anon-block">M. I.</span> – k. 134v i 138v). Zauważa Sąd ad quem, że gdyby istotnie <span class="anon-block">N. B.</span> był świadkiem takiej sytuacji, nie omieszkałby poinformować o tym brata, którego przecież specjalnie obudził, by ten rozdzielił rodziców, a przecież – co nader istotne - z pierwotnych zeznań <span class="anon-block">J. M.</span> wynika, że <strong> <!-- --> <span class="anon-block">N.</span> miał jej powiedzieć, że o gwałcie dowiedział się do <span class="anon-block">K.</span>, który miał widzieć jak tata dusił mamę i ściągnął z niej ubranie </strong>(k 30). Powyższy materiał dowodowy w żadnym razie nie tworzy logicznej i spójnej całości, dającej podstawy do pewnych i kategorycznych ustaleń.</p> <p>Tym samym, jeżeli uwzględni się, że zarówno <span class="anon-block">K. B.</span>, jak i <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>zgodnie zeznali, że do pokoju, jako pierwszy, wszedł <span class="anon-block">N. B.</span>, to niemożliwe jest, by do usiłowania gwałtu mogło dojść między wyjściem z tego pokoju <span class="anon-block">N.</span> a wejściem <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Jest to kolejny argument, który świadczy o tym, że ta część relacji pokrzywdzonej nie zasługuje na wiarę i - wbrew stanowisku Sądu a quo - nie może stanowić podstawy pewnych i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, skutkujących uznaniem, że <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>przemocą chciał zmusić żonę do obcowania płciowego. Niezasadnie taką rangę nadał Sąd meriti temu, iż <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>zawiadomiła Policję oraz teściową o usiłowaniu zgwałcenia jej, i to przy użyciu przemocy, przez <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, skoro zarówno jej uprzednie zachowania wobec oskarżonego, jak też jej postawa po 9 maja 2023r. (obserwowana także przez biegłą psycholog – k.97), wskazują, iż działa pochopnie i impulsywnie, jest konfliktowa, a przede wszystkim, iż kierują nią chęć zemsty i w tym celu zdolna jest także do nadbudowania treści swych zeznań.</p> <p>Powyższe wskazuje natomiast, że to wersja przedstawiona przez oskarżonego, która jest zbieżna z wersją <span class="anon-block">K. B.</span>, jawi się jako bardziej prawdopodobna, a skoro tak, nie można było jej wykluczyć.</p> <p>Tym samym, w ocenie Sądu odwoławczego, chociażby wzgląd na zasadę in dubio pro reo obliguje obligował, by zaistniałe wątpliwości odnośnie rzeczywistego przebiegu wydarzeń z 9 maja 2023r. rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Z tego też względu nie można było tak, jak to postąpił Sąd I instancji bezkrytycznie dać wiarę <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>i wyłącznie na podstawie jej niespójnej relacji w tej części, a przy tym sprzecznej z pozostałym materiałem dowodowym, uznać, że <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>rzeczywiście usiłował przemocą doprowadzić ją do obcowania płciowego. Ujawniły się zbyt daleko idące wątpliwości, których obecnie usunąć już nie można, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku w zakresie możliwego do przyjęcia, jako pewnego i niebudzącego wątpliwości, opisu zachowania <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, poprzez wyeliminowanie znamion stanowiących o przyjęciu kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a>, co miało wpływ także na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jak też jego zawinienia, a w końcu i wymiar kary (vide sekcja 5 niniejszego uzasadnienia).</p> <p>Nie ma racji obrona również w tym zakresie, w jakim negowała ustalenia i wnioski Sądu orzekającego dotyczące zniszczenia telefonu komórkowego, który oskarżony w trakcie tej awantury, kiedy usłyszał, że żona zamierza zadzwonić po Policję, roztrzaskał. Wskazać tu należy na zeznania <span class="anon-block">K. B.</span>, który kategorycznie stwierdził, że „tata rozwalił mamie telefon”. Nie ma podstaw, by twierdzić, że chłopiec pomylił aparaty, a oskarżony zniszczył ten, z którego on sam wyłącznie korzystał. To, że stanowił on tzw. wspólność ustawową małżeńską, nie zmienia prawidłowości ustaleń, że na co dzień korzystała z niego wyłącznie pokrzywdzona, zatem to ona została pokrzywdzona tym czynem, zasadnie uznanym za wykroczenie, zaś na oskarżonego nałożony został obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na jej rzecz połowy wartości tego telefonu.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1 części dyspozytywnej wyroku przez<br/>wyeliminowanie w pkt. 1 części wstępnej wyroku części opisowej od słów „ w okresie od stycznia 2019 roku do kwietnia 2022 w <span class="anon-block">W.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, znęcał się psychicznie i fizycznie nad małżonką <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, w ten sposób ,że znajdując się pod wpływem alkoholu wszczynał jej awantury w trakcie .których wyzywał ją słowami wulgarnymi .powszechnie uznanymi za obelżywe, pluł na nią, rzucał niedopałkami papierosów .zrzucał z łóżka, popychał, szarpał za włosy," : i przyjęcie że, w dniu 1 kwietnia 2022 roku w wyniku nieumyślnego uderzenia ręką w okolice twarzy spowodował u niej obrażenia ciała w postaci kilkuodłamowego złamania dolnej części ściany prawego oczodołu z przemieszczeniem odłamów, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 3)">art. 157 par. 3 kk</a> i na tej podstawie uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i wymierzenie kary mu kary pozbawienia wolności w granicach dolnego ustawowego zagrożenia. W pozostałej części dotyczącej pozostałych czynów w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku o uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu w tej części czynów i uchylenie punktów II do IX części dyspozytywnej wyroku oprócz punktu IV.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Postulowane zmiany wyroku nie zasługują na uwzględnienie z przyczyn wskazanych powyżej. Oskarżony swym zachowaniem wyczerpał bowiem nie tylko znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 k.k.</a> i to umyślnie (jego wyjaśnienia, iż uderzył żonę przypadkowo w czasie awantury z <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">M.</span>nie zasługują na uwzględnienie, co zostało przedstawione powyżej), ale także przestępstwa znęcania psychicznego i fizycznego nad <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, jego ówczesną żoną. Tym samym rozstrzygnięcie w zakresie uznania jego sprawstwa i winy jest oczywiście trafne.</p> <p>Także chybione są wnioski o uniewinnienie <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>od zarzutu popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> oraz wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 124;art. 124 § 1)">art. 124 §1</a> kw.</p> <p>Jakkolwiek Sąd ad quem uznał, że oskarżonemu nie można przypisać, iż usiłował 9 maja 2023 roku przemocą doprowadzić pokrzywdzoną do obcowania płciowego, co zostało przedstawione powyżej, to jednakże w okresie wskazanym w opisie czynu znęcał się nad żoną i spowodował u niej obrażenia ciała określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a> i za to winien ponieść odpowiedzialność karną.</p> <p>Dowody zgromadzone nie pozostawiają także żadnych wątpliwości co do tego, że zniszczył telefon komórkowy, z którego wyłącznie korzystała <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, co stanowi o jego odpowiedzialności za to wykroczenie. Tym samym i to rozstrzygnięcie nie może być skutecznie zakwestionowane.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.2.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Prokurator</strong> zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając:</p> <p>rażącą niewspółmierność kar 3 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności i roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie -orzeczonych wobec oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>za przypisane mu w punkcie I i II wyroku przestępstwa, - a w konsekwencji rażącą niewspółmierność kary łącznej 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej roku i 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, orzeczonej w punkcie III wyroku, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności obciążających oskarżonego, a w szczególności:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dłuższego czasookresu popełnienia zarzuconych mu przestępstw, w tym w szczególności czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>podejmowanie przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej zachowań o dużym nasileniu agresji fizycznej, których skutkiem były jej obrażenia ciała</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>eskalację negatywnych zachowań oskarżonego, czego przejawem było usiłowanie gwałtu pokrzywdzonej, do czego nie doszło w wyniku interwencji ich synów</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>braku skruchy oskarżonego, który w toku całego postępowania umniejszył swoją odpowiedzialność, przerzucając ją na pokrzywdzoną</p> </dd> </dl> <p>przy jednoczesnym przecenieniu okoliczności łagodzących, a to uprzedniej niekaralności oskarżonego i toksycznej relacji łączącej oskarżonego i pokrzywdzoną, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu kar, a następnie kary łącznej nie realizujących celów tych kar i dyrektyw ich wymiaru, w tym prewencji indywidualnej i generalnej.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☐ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie wyłącznie w zakresie, w jakim zarzucił rażącą niewspółmierność kary 3 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 1)">pkt I</a>).</p> <p>Argumenty dotyczące zarówno eksponowania okresu, w ciągu którego oskarżony znęcał się nad żoną, form tego znęcania zarówno psychicznego, jak i fizycznego, jak też samej postawy <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, istotnie wskazują, że stanowisko Sądu orzekającego w zakresie wyboru tego rodzaju kary i jej wymiaru, z uwagi na cele postępowania karnego, były nie do końca trafne.</p> <p>Jakkolwiek prawdą jest, że zgromadzone dowody wskazują, że także <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>przyczyniała się do powstania sytuacji konfliktowych i wręcz niejednokrotnie prowokowała oskarżonego do agresywnego zachowania, czy wspólnego spożywania alkoholu, wiedząc iż działa on negatywnie na <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, wyzwalając u niego agresję, w tym na tle zazdrości o relacje żony z innymi mężczyznami, to jednakże nie usprawiedliwia to tak agresywnych i niewłaściwych zachowań oskarżonego. Rozumie on wszak normy społeczno – prawne, zna wpływ alkoholu na swój organizm oraz zachowanie, co potwierdzili biegli psychiatrzy w swej opinii (k. 161 - 167), pomimo tego, świadomie nie tylko nadużywał alkoholu, ale zachowywał się w sposób, które aprobować nie można, skutkujący tym, że u <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>ujawniły się cechy ofiary przemocy (typu zależnego i prowokującego). Kiedy zaś uwzględni się właśnie sposób zachowania wobec żony, długotrwałość i natężenie działań obliczonych na jej upokorzenie, uprzykrzenie wspólnego życia, co zakończyło się 19 kwietnia 2022 r. złamaniem oczodołu w przemieszczeniem (k 13), a mimo tego nie skłoniło go do zmiany zachowania, czego efektem był kolejny okres, w ciągu którego znęcał się nad żoną, to trudno nie zgodzić się z oskarżycielem publicznym, że wymierzona kara sekwencyjna nie w tych okolicznościach nie jest karą adekwatną i sprawiedliwą, która spełni swe cele, zwłaszcza w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej.</p> <p>Z tego też względu ten zarzut uznać należało za trafny i zaskarżony wyrok w tej części zmienić zgodnie z wnioskiem apelującego.</p> <p>Inaczej natomiast ocenić trzeba zarzut rażącej niewspółmierności kary w odniesieniu do czynu II aktu oskarżenia, a to z uwagi na omówione w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia istotne wątpliwości co do sprawstwa <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>w zakresie usiłowania doprowadzenia przemocą <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>do obcowania płciowego, które zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 §2 k.p.k.</a> należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. W sytuacji kiedy nie ma pewnych i jednoznacznych podstaw, by uznać jego sprawstwo w tym zakresie, wniosek o wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 §1 k.k.</a>), jak też argumenty przedstawione na jego poparcie nie mogły być skuteczne.</p> <p>Wskazuje przy tym Sąd ad quem, że choć istotnie oskarżony nie przyznał się do winy (miał do tego prawo i na tej podstawie nie można wyprowadzać dla niego niekorzystnych wniosków), jak też przedstawiał negatywne zachowania <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, które okazały się co do zasady prawdziwe, wszak to ona nakłoniła go do wspólnego spożywania alkoholu, niwecząc jego próbę zerwania z nałogiem, niejednokrotnie prowokowała awantury i sytuacje, które wzbudzały zazdrość u męża, choć zdawała sobie sprawę z tego, że jest on od niej silniejszy, a przy tym, będąc nietrzeźwy, nie kontroluje wybuchów agresji i w efekcie to ona ponosi tego konsekwencje, to jednakże w okolicznościach przedmiotowej sprawy, właśnie dominująca pozycja oskarżonego (opisana m.in. przez <span class="anon-block">K. B.</span>), właściwości osobiste i osobowość pokrzywdzonej stanowi o tym, że zachowanie <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>wyczerpało ustawowe znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a>, a w okresie pomiędzy 1 a 16 grudnia 2022r. także z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a>, co nie mogło pozostać bez właściwej reakcji prawnokarnej. Choć nie takiej, jakiej domagała się apelująca, gdyż i te zachowania pokrzywdzonej miały przecież wpływ na to, co się działo i jak funkcjonował jej związek z oskarżonym, przyczyniając się do tego.</p> <p>Skoro zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> w odniesieniu do kary za czyn z punktu II aktu oskarżenia okazał się chybiony, także związany z nim zarzut dotyczący kary łącznej uznać należy za niezasadny, a to choćby z uwagi na brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86)">art. 86 k.k.</a> w zakresie wymiaru kary łącznej.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>o zmianę zaskarżonego wyroku:</p> <p>- w jego punkcie I poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>za czyn opisany w punkcie 1 części wstępnej wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> w zw. z - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> kary 6 miesięcy pozbawienia wolności</p> <p>- w jego punkcie II poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>za czyn opisany w punkcie 2 części wstępnej wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 § 1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> kary 2 lat pozbawienia wolności,</p> <p>- a następnie w jego punkcie <strong> <!-- --> III </strong>poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> kary łącznej 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Z przyczyn wskazanych zarówno w sekcji 3.1 tego uzasadnienia, jak i powyżej jedynie postulowana zamiana rodzaju i wysokości kary za czyn z pkt I części wstępnej wyroku (pkt I aktu oskarżenia) miała uzasadnienie i w tym zakresie wyrok zgodnie z wnioskiem należało zmienić. Natomiast pozostałe wnioski, okazały się być nietrafne, co omówione zostało powyżej i tym samym wystarczające jest odesłanie do tych części uzasadnienia.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>4.  <strong> <!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>4.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p>w pkt V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sąd odwoławczy w istocie doprecyzował błędny zapis, dotyczący określenia odległości na jaką oskarżony może zbliżyć się do pokrzywdzonej poprzez wskazanie, iż jest to odległość, która nie może być <strong> <!-- -->mniejsza niż</strong> 50 metrów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>brzmienie pkt V rozstrzygnięcia zawartego w wyroku wymagało doprecyzowania</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>5.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.7.  <strong> <!-- -->Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.1.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>pkt VIII części dyspozytywnej wyroku – uznanie sprawstwa <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>wykroczenia z art. 124 §1k.w. oraz wymierzonej mu kary grzywny, jak też związany z tym rozstrzygnięciem pkt IX – nakładający obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę połowy wartości zniszczonego telefonu komórkowego;</p> <p>pkt V – zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej i kontaktowania z nią przez okres 5 lat;</p> <p>pkt VII – obowiązek poddania się terapii uzależnień;</p> <p>pkt X i XI - dotyczące kosztów sądowych, tj. zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia wydatków i obciążenie nimi Skarbu Państwa, w tym kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Wyżej wskazane rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku znajdują oparcie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym (pkt VIII i IX), jak też z uwagi na stwierdzone uzależnienie oskarżonego od alkoholu, którego niekontrolowane przyjmowanie ma wpływ na jego zachowanie, w tym naruszenia zasad porządku prawnego – popełnienia przestępstw zasadnym było orzeczenie środka zabezpieczającego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93 c;art. 93 c pkt. 5)">art. 93c pkt 5 k.k.</a> </p> <p>W ujawnionych okolicznościach sprawy, w tym w związku z nieprawidłowymi relacjami między oskarżonym i pokrzywdzoną, która z uwagi na swoje cechy osobowości nie jest w stanie reagować adekwatnie do sytuacji, zaś oskarżony nie kontroluje swych zachowań wobec niej, zasadnym było orzeczenie środka karnego i to na wskazany okres.</p> <p>Z kolei orzeczenie o kosztach sądowych znajduje uzasadnienie w obowiązujących regulacjach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a>, jak też zasad słuszności w zakresie ustalenia ich wysokości i wskazania podmiotu obowiązanego do ich ostatecznego poniesienia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.8.  <strong> <!-- -->Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.2.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b pkt. 1)">pkt I</a> – w zakresie kary poprzez orzeczenie w miejsce kary 3 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności (przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b k.k.</a>) – kary 6 miesięcy pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b pkt. 1;art. 37 b pkt. 1)">pkt I.1</a>);</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13 § 1 pkt. 2)">pkt II</a> – w zakresie wyeliminowania znamion występku usiłowania doprowadzenia przez oskarżonego pokrzywdzonej przemocą do obcowania płciowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a>) i przyjęcia, że jest sprawcą czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a>) i wymierzenia mu - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 §3 k.k.</a> - kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniu przepisów obowiązujących w dacie czynu, jako względniejszych dla sprawcy</p> <p>pkt III – w związku ze zmianami powyższymi uchylone zostało orzeczenia o karze łącznej, a podstawą jej wymierzenia stały się kary orzeczone przez Sąd odwoławczy w pkt I.1 i I.2, gdzie przy zastosowaniu przepisów obowiązujących w dacie czynów, wymierzona została kara łączna 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na jej poczet zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie (pkt I.4)</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Dokonując zmiany w zakresie wymiaru kar jednostkowych za czyny polegające na znęcaniu się psychicznym i fizycznym nad <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>w okresie od stycznia 2019r. do 19 kwietnia 2022 roku oraz od 12 czerwca 2022 roku do 9 maja 2023 roku miał na uwadze Sąd odwoławczy czas, w ciągu którego w obu przypadkach trwało zachowanie oskarżonego (dłuższy w przypadku czynu z pkt I), jak też sposób tego zachowania (prawidłowo ustalony przez Sąd orzekający, a który to w pierwszym okresie był bardziej drastyczny i dotkliwy dla pokrzywdzonej), jak też charakter obrażeń ciała, doznanych przez pokrzywdzoną w każdym z tych okresów.</p> <p>Oceniając stopień społecznej szkodliwości obu tych czynów, brał pod uwagę tut. Sąd także to nieprawidłowy sposób funkcjonowania obojga małżonków, nie tylko oskarżonego. Wszak sama <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>przyczyniała się do powstawania wielu sytuacji konfliktowych, w trakcie których oskarżony zachowywał się agresywnie i w toku takich awantur nie tylko wyzywał ją i poniżał, ale także naruszał jej nietykalność cielesną. Okoliczności związane z zachowaniem pokrzywdzonej, oceniane przez pryzmat choćby informacji o interwencjach policji, które w toku takich awantur były zgłaszane (choć nie tylko), jak też ustaleń biegłej psycholog (odnośnie cech osobowości pokrzywdzonej i sposobu jej funkcjonowania w związku z oskarżonym) nie mogły pozostać bez wpływu na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia, na co wskazywał także Sąd meriti (k 295v – 296). Mieć na uwadze należało także zachowanie oskarżonego po popełnieniu tych przestępstwa, a wynikające z akt sprawy, świadczące o tym, że oskarżony zdał sobie sprawę z negatywnych konsekwencji swego uzależnienia i niekontrolowanych wybuchów agresji.</p> <p>Dlatego też mimo, iż zachowania oskarżonego w obu przypadkach skutkowały powstaniem obrażeń ciała u <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">B.</span>, w tym 19 kwietnia 2022r. skutkujących złamaniem oczodołu z przemieszczeniem odłamów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 k.k.</a>), to jako kary sprawiedliwe i realizujące cele, przy tym stanowiące właściwą odpłatę, wymierzone zostały kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Z kolei wzgląd na wymogi prewencji indywidualnej, w tym też osobowość oskarżonego, ocenioną m.in. przez biegłych psychiatrów, stanowił o wymierzeniu jako kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tym wymierzę, które będzie podlegała wykonaniu, zdaniem Sąd ad quem, spełni swe cele, tj. uzmysłowi oskarżonemu konieczność przestrzegania zasad porządku prawnego i współżycia społecznego, a tym samym zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa w przyszłości, tym bardziej, że ciąży na nim także obowiązek poddania się terapii uzależnień związany z nadużywaniem alkoholu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.9.  <strong> <!-- -->Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.7.  <strong> <!-- -->Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.1.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.2.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.3.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność umorzenia postępowania</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.4.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.8.  <strong> <!-- -->Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.10.  <strong> <!-- -->Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>pkt III</p> </td> <td colspan="18"> <p>ponieważ oskarżony w toku rozprawy odwoławczej korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, która nie została opłacona, a przy tym zdaniem tut. Sądu odwoławczego nie ma legalnych podstaw, by różnicować stawki wynagrodzenia obrońcy udzielającego pomocy ustanowionego z urzędu oraz z wyboru (podobnie wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 października 2022 roku uznając takie różnicowanie stawek co do zasady za niezgodne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a>), a tym samym zastosowanie miały przepisy § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokacie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>pkt IV</p> </td> <td colspan="18"> <p>z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, sytuację materialną i majątkową <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span>, jak też nieuwzględnienie apelacji prokuratora, Sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z jego apelacją, zaś wydatkami wynikłymi z obu apelacji obciążył Skarb Państwa.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>Tomasz Wysoki Agnieszka Połyniak Waldemar Majka </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.11.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">B.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>uznanie sprawstwa i winy oskarżonego odnośnie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> oraz czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2;art. 157 § 4)">art. 157 §2 i 4 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.12.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>orzeczenie niewspółmiernie łagodnych kar - sekwencyjnych - za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art 11 §2 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 197;art. 197 § 1)">art. 197 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☐ na korzyść</p> <p>☒ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☐ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☒ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table>