III OSK 587/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1974/17 w sprawie ze skargi Z.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o odmowie przyznania dodatku kontrolerskiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1974/17, oddalił skargę Z.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o odmowie przyznania dodatku kontrolerskiego. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – dalej jako "ustawa o Policji") oraz § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie") zwolnił Z.O., dyżurnego Zespołu Dyżurnych z dniem 30 listopada 2012 r. i z dniem 1 grudnia 2012 r. mianował na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji [...] w składnikach uposażenia wynikających z zaszeregowania w 9 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3120 zł wynikających z mnożnika 2,05 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, określonej w ustawie budżetowej oraz dodatkiem służbowym w kwocie 700 zł miesięcznie. Podaniem z dnia 5 czerwca 2017 r. Z.O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o wydanie decyzji eliminującej z obiegu prawnego rozkaz personalny KPP [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie przyznania dodatku kontrolerskiego jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i wydanie decyzji zgodnej z prawem, tj. przyznającej wnioskodawcy dodatek kontrolerski w wysokości 15 % kwoty bazowej. Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Natomiast przez przesłankę "braku podstawy prawnej" zakreśloną w art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy rozumieć m.in. takie sytuacje, gdy: decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej; wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych; przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie; wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy; wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania; decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał; wydanie decyzji zostało oparte na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym. Komendant przypomniał, że podstawą wydania rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2012 r. był art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 rozporządzenia. Na podstawie art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi byli przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast § 9 rozporządzenia stanowi, że: dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 (ust. 1). Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (ust. 2). Policjantowi przyjętemu do służby na stanowisko kursanta dodatek służbowy przyznaje się po ukończeniu nauki w jednostce szkoleniowej Policji odbywanej w ramach szkolenia podstawowego (ust. 3). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (ust. 4). W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 5). Dodatek służbowy cofa się w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 3) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (ust. 6). Ponowne przyznanie dodatku służbowego, cofniętego w trybie określonym w ust. 6, może nastąpić po upływie co najmniej 6 miesięcy (ust. 7). Dodatek służbowy cofa się także na okres pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym (ust. 8). Przepisy ust. 1-8 nie mają zastosowania do policjanta w służbie kandydackiej (ust. 9). Powołując się na powyższe przepisy Komendant Powiatowy Policji [...], w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2012 r., rozstrzygnął zatem sprawę administracyjną dotyczącą zwolnienia ze stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego w danej kwocie. Komendant podkreślił, że mianowanie nastąpiło z zachowaniem wymogów w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinien odpowiadać policjant na wskazanym stanowisku służbowym, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123. poz. 857 ze zm.), zaś wysokość przyznanego dodatku służbowego uwzględniała uregulowania prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Dalej organ wskazał, że żaden z przepisów prawa powołanych przez Komendanta Powiatowego Policji [...] w omawianym rozkazie personalnym nie stanowił podstawy do rozstrzygania przez ten organ o prawie do dodatku kontrolerskiego. Podał, że kwestię prawa do dodatku kontrolerskiego regulował wówczas § 14 wskazanego rozporządzenia, który stanowi, że policjantowi pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli ochrony informacji niejawnych lub inspekcji i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości do 30% kwoty bazowej (ust. 1). Ponadto wysokość przyznawanego dodatku kontrolerskiego uzależnia się w szczególności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu, rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką (ust. 2). Przy czym przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do podwyższania i obniżania dodatku kontrolerskiego (ust. 3). Organ odwoławczy, podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji [...] miał możliwość przyznania stronie dodatku kontrolerskiego na podstawie odrębnej decyzji rozstrzygającej tę kwestię. Niewydanie natomiast przez organ takiej decyzji również nie może stanowić o kwalifikowanej wadliwości rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2012 r., którym organ rozstrzygnął sprawę mianowania policjanta na stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego w danej wysokości, a także nie może być poddane kontroli w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Niezamieszczenie w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. rozstrzygnięcia o prawie policjanta do dodatku kontrolerskiego nie stanowi o wadliwości tej decyzji, tym bardziej kwalifikowanej. Nie można zatem uznać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2012 r. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy należycie przeprowadziły postępowanie nieważnościowe i zasadnie stwierdziły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie wystąpiła jakakolwiek przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu była zatem ocena rozkazu personalnego pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Oceny takiej organy obu instancji w tej sprawie dokonały, wszechstronnie rozpatrując materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniach obu decyzji, odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo organy Policji stwierdziły, że rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2012 r. o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji [...] wydany został przez właściwy organ. Nie zaszła zatem przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Także zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. wydana została przez właściwe w sprawie nieważnościowej organy. W ocenie Sądu, trafnie organy wskazały też, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 rozporządzenia. Zatem rozkaz ten rozstrzygał o mianowaniu na nowe stanowisko służbowe oraz wysokości uposażenia na tym stanowisku, w tym wysokości dodatku służbowego, na co wskazuje przywołana podstawa prawna. Zdaniem skarżącego rozkaz z dnia [...] listopada 2012 r. rażąco narusza prawo, bowiem nie zawiera rozstrzygnięcia o przysługującym na zajmowanym stanowisku dodatku kontrolerskim. Zdaniem Sądu, okoliczność ta nie stanowi wady kwalifikowanej rozkazu, bowiem każdy dodatek, w tym dodatek kontrolerski, może być przyznany odrębnym rozkazem personalnym. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera podstawy prawne i rozstrzygnięcia odpowiadające tym podstawom, co oznacza, że odpowiada prawu. Sąd stwierdził, że skarżący zajmował stanowisko eksperta i przyznany miał dodatek służbowy w wysokości 700 zł miesięcznie. Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku kontrolerskiego w omawianym rozkazie, przy ustaleniu składników uposażenia wynikających z zaszeregowania w 09 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3120 zł wynikających z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej oraz dodatku, nie stanowi kwalifikowanej wady prawnej. W ocenie Sądu, prawidłowo Komendant Wojewódzki Policji [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiły kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Komendant Główny Policji zasadnie zaś utrzymał w mocy tę decyzję. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W dniu 29 września 2018 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 2) P.p.s.a. w zw. z art 156 § 1 pkt. 2) i art. 7 i 77 § 1 i nast. k.p.a. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w zw. z § 19 ust. 1 pkt. 8) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261 ze zm.), polegające na niewłaściwej ocenie działania organów administracji w niniejszej sprawie i w konsekwencji przyjęciu przez Sąd, że w sprawie nie wystąpiła jakakolwiek przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r., gdy tymczasem Sąd powinien dojść do wniosku, że zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności tego rozkazu - w tej jego części, w której nie uwzględniono wysokości dodatku kontrolerskiego, a który to dodatek w określonej przez organ wysokości powinien był być ustalony z urzędu z racji zajmowanego przez skarżącego stanowiska i ujęty w sentencji rozkazu personalnego, co przesądza o wydaniu powyższego rozkazu personalnego w tej części - z rażącym naruszeniem prawa. Pismem procesowym z dnia 7 września 2021 r. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, ponieważ zarzuty odnoszące się do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania są uzasadnione ogólnikowo, bez wskazania dokumentów lub innych dowodów, z których można byłoby wywodzić zasadność podnoszonych twierdzeń. Wskazane wady skargi kasacyjnej, choć ograniczają zakres jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, to jednak nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie. Oceniając zarzut skargi kasacyjnej podnieść należy, że jest on oparty jedynie o podstawę procesową, a przedmiotem rozpoznanej sprawy sądowoadministracyjnej była zgodność z prawem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r., o zwolnieniu skarżącego kasacyjnie ze stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych z dniem 30 listopada 2012 r. i z dniem 1 grudnia 2012 r. mianowaniu go na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji [...] w składnikach uposażenia wynikających z zaszeregowania w 9 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3120 zł wynikających z mnożnika 2,05 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, określonej w ustawie budżetowej oraz dodatkiem służbowym w kwocie 700 zł miesięcznie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyznacza to zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym trybie. Zakres rozpoznania jest ograniczony wyłącznie do ustalenia, czy decyzja, co do której zostało złożone żądanie stwierdzenia nieważności została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, którego rodzaje enumeratywnie są wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. i do których odesłano w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Podstawą do ustalenia prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego jest stan faktyczny ustalony przy wydaniu decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i następne k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., nie są z tego względu zasadne. Nie jest też w konsekwencji zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a to z tego względu, że podstawą stwierdzenia nieważności może być ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisu prawa materialnego. Takiej podstawy nie daje naruszenie przepisów postępowania, co do określenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ te nie budzą wątpliwości. Na marginesie należy tylko wspomnieć, że podstawą przyznawania funkcjonariuszom dodatków do uposażenia jest art. 104 ustawy o Policji. Przepis ten statuuje zasadę, że tylko dodatek za pełnienie służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym (tzw. dodatek funkcyjny) jest przyznawany z mocy prawa. Pozostałe dodatki (w tym dodatek kontrolerski) organ może, ale nie jest zobowiązany przyznać (por. A. Korcz-Maciejko, Postępowanie w sprawach dodatku służbowego w Policji, PPP 2009, nr 2, s. 54-64), a zatem organ mianując skarżącego kasacyjnie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska ds. kontroli Komendy Powiatowej Policji [...], nie miał obowiązku przyznania mu dodatku kontrolerskiego. Nie można więc uznać, że brak rozstrzygnięcia co do przyznania funkcjonariuszowi dodatku kontrolerskiego stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Komendanta Głównego Policji o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a.