I SA/Gd 742/20

SENTENCJA ygn. akt I SA/Gd 742/20 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 czerwca 2020 r. nr[...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 kwietnia 2020 r. nr [...] UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 kwietnia 2020 r., w którym uznano za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w odniesieniu do należności określonych w poz. E1, E2, E3, E4 oraz E5 tytułu wykonawczego nr [...] i w tej części umorzono postępowanie egzekucyjne. W pozostałej części, tj. w odniesieniu do należności określonych w poz. E6 i E7 tego tytułu wykonawczego uznano zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony i odmówiono w tej części umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2018 r., poz. 1314 zez zm., dalej jako: "u.p.e.a.") jest determinowane ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, którym jest Burmistrz. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Natomiast w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgłoszony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku (oparty o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a) - objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 30 stycznia 2018 r. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - przez Burmistrza, postanowieniem nr [...] z dnia 12 lipca 2019 r. został uznany za uzasadniony w stosunku do opłat dodatkowych w kwocie: a) 40 zł określonej upomnieniem nr 982 z dnia 10 sierpnia 2015 r. b) 120 zł określonej upomnieniem nr 1437 z dnia 9 listopada 2015 r. c) 20 zł określonej upomnieniem nr 350 z dnia 11 marca 2016 r. Wierzyciel wskazał, że pojazd stanowiący własność zobowiązanego został zaparkowany w strefie płatnego parkowania, przy czym opłata za parkowanie nie została wniesiona. Wierzyciel ustalił, że pojazd o nr rej. [...] zaparkowano w SPP w B. bez uiszczenia opłaty w dniach: 25 maja 2015r., 2 maja 2015 r., 12 maja 2015 r., 30 maja 2015r., 1 października 2015 r. Jednakże miejsca postoju w wymienionych dniach nie były oznaczone zgodne z przepisami regulującymi oznaczenie miejsc postojowych na drogach (tj. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków i umieszczania na drogach Dz. U z 2003, nr 220 poz. 2181). Natomiast odnośnie opłat dodatkowych w kwocie; a) 40 zł określonej upomnieniem nr 613 z dnia 19 lipca 2017 r. b) 40 zł określonej upomnieniem nr 898 z dnia 7 września 2017 r. wierzyciel uznał zgłoszony przez zobowiązanego zarzut za nieuzasadniony. Burmistrz zauważył, że pismem z dnia 21 października 2015 r., nr [...] zlecił firmie obsługującej SPP wykonanie oznakowania poziomego w strefie płatnego parkowania w B. zgodnie z przepisami powołanych wyżej rozporządzeń. Tym samym obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej powstał w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu: - w dniu 22 lutego 2017 r., nr rej [...] - w dniu 5 kwietnia 2017 r., nr rej. [...] na ulicy W. Miejsca parkowania w strefie płatnego parkowania, w okresie gdy pojazdy zobowiązanego były tych miejscach zaparkowane, były oznaczone zgodnie z ww. rozporządzeniami. W związku z powyższym, w ocenie organu nadzoru organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzut nieistnienia obowiązku wobec opłaty dodatkowej: poz. od E1 do E5 tytułu wykonawczego za uzasadniony i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne oraz w pozycji E6 i E7 za nieuzasadniony i w tej części odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.K. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skarżący pokreślił, że nie zgadza się w całości z treścią postanowienia i przedstawioną w nim argumentacją. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia z dnia 18 czerwca 2020 r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 kwietnia 2020 r., w którym uznano za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w odniesieniu do należności określonych w poz. E1, E2, E3, E4 oraz E5 tytułu wykonawczego nr [...] i w tej części umorzono postępowanie egzekucyjne. W pozostałej części, tj. w odniesieniu do należności określonych w poz. E6 i E7 tego tytułu wykonawczego uznano zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony i odmówiono w tej części umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tak zakreśloną kontrolę rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6)niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązany, wnosząc zarzut: 1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje (wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku) lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny lub, że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna; 2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3–4, 6–7, 9–10 u.p.e.a.); 3) poddaje pod wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 8 u.p.e.a.). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei art. 34 § 1a u.p.e.a. stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny, po zgłoszeniu zarzutu, zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska. Wierzyciel - Burmistrz postanowieniem nr [...] z dnia 12 lipca 2019 r. uznał zgłoszony zarzut za uzasadniony w stosunku do opłat dodatkowych w kwocie: a) 40 zł określonej upomnieniem nr 982 z dnia 10 sierpnia 2015 r. b) 120 zł określonej upomnieniem nr 1437 z dnia 9 listopada 2015 r. c) 20 zł określonej upomnieniem nr 350 z dnia 11 marca 2016 r. Natomiast odnośnie opłat dodatkowych w kwocie; a) 40 zł określonej upomnieniem nr 613 z dnia 19 lipca 2017 r. b) 40 zł określonej upomnieniem nr 898 z dnia 7 września 2017 r. uznał zgłoszony przez zobowiązanego zarzut za nieuzasadniony. Postanowienie Burmistrza zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, prawomocnym wyrokiem z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 147/20 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2019 nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza z dnia 12 lipca 2019 r. nr [...]. Wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego postanowienia wierzyciela oraz utrzymującego je w mocy postanowienia organu odwoławczego, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i organu nadzoru, które działały w warunkach związania zakwestionowanym przez sąd stanowiskiem wierzyciela. Ponownie rozpoznając sprawę organ egzekucyjny rozpozna zgłoszony zarzut po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela zajętego z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażonych w prawomocnym wyroku z dnia 14 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 147/20. Z tych wszystkich względów, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego. Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, albowiem skarżący został zwolniony od ponoszenia kosztów postępowania.