II SAB/Lu 74/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podnosząc, że organ ten pomimo przekazania mu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sprawy w przedmiocie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku przy ul. M. [...] w [...], do ponownego rozpoznania, nie podjął żadnych czynności. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej ppsa skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. W sprawie skargi na bezczynność organu - zgodnie z art. 37 § 1 kpa- takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, które powinno być wniesione do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący został wezwany do nadesłania kopii zażalenia na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, o ile było kierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W wykonaniu wezwania skarżący przedłożył pismo z dnia 23 października 2007r., w którym oświadczył, że postanowieniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dni [...] został poinformowany o możliwości złożenia skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do sądu administracyjnego. Skarżący nie przedstawił jednak kopii zażalenia do organu nadrzędnego, poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność do Sądu; zażalenia takiego nie ma również w aktach sprawy. Niewyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa w zw. z art. 52 § 1 ppsa powoduje, że Sąd nie może merytorycznie rozpoznać skargi. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1pkt. 6 powołanej ustawy.