II FZ 473/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 622/07 w zakresie oddalenia wniosku P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 marca 2007 r., nr [..] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 622/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek P. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 marca 2007 r., nr [..], w sprawie ze skargi na powyższą decyzję wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zw. dalej w skrócie: p.p.s.a. Samo stwierdzenie przez stronę, że ze względu na wysokość określonej zaległości podatkowej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niemożliwych do odrzucenia skutków, należy uznać za niewystarczające do przesądzenia, że strona wypełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie sposób bowiem na podstawie takiego stwierdzenia ocenić czy w.w. przesłanki zachodzą. Ponadto stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi konkretnymi argumentami ani stosownymi dokumentami. Reasumując WSA podkreślił, że sama dolegliwość spowodowana koniecznością zapłaty należności podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji, nie może być utożsamiana z istnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na postanowienie z dnia 13 czerwca 2008 r. wniósł podatnik zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu strona ponownie podkreśliła, że argumentem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest wysokość zobowiązania podatkowego, która wynosi w przedmiotowej sprawie 890.121,00 zł. Skarżący nie dysponuje taką kwotą, a konieczność spieniężenia majątku celem jej zapłaty stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia dla niego znacznej szkody i niemożliwych do odwrócenia skutków, gdyż będzie zmuszony do wyzbycia się majątku poniżej jego wartości. Ponadto za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia zasadność skargi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ciąży na stronie. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do skarżącego. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd administracyjny. Należy zaznaczyć, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w przypadku, gdy występują w sprawie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie WSA w Krakowie odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji motywując to faktem, że nie dojrzał okoliczności przemawiających za trudną sytuacją wnioskującego, która byłaby powodem niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie strona nie wskazała poza wysokością spornego zobowiązania podatkowego konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z tym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. W niniejszym postępowaniu jak wskazano wyżej uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że samo powołanie się na wysokość zobowiązania podatkowego nie jest wystarczającą okolicznością do uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto należy wskazać, że sytuacja materialna skarżącego może być jedynie dodatkowym argumentem przemawiającym za oceną istnienia w realiach rozpoznawanej sprawy przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego wyjaśnić trzeba, że samo przekonanie strony skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, jest bez znaczenia dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie argumentacji związanej z wnioskami i zarzutami skargi wymagałaby rozstrzygnięcia sprawy, co na etapie wskazanego postępowania incydentalnego nie jest dopuszczalne. Mając na uwadze fakt, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.