I OSK 885/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 778/13 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE U Z A S A D N I E N I E: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 778/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję; 2/ orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na skutek odwołania skarżącego J.Z., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty B. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w B., z dnia [...] czerwca 2013r. o skierowaniu odwołującego się na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, z powodu kierowania samochodem ciężarowym w stanie nietrzeźwości. Okoliczność tę ustalono na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013r. Kolegium wyjaśniło, że podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30 poz. 151 ze zm.), zwanej dalej: "u.k.p.", zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli: a) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Wskazano też, iż stosownie do art. 135a tej ustawy, skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.). J.Z. zaskarżył powyższą decyzję w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Podniósł, że nie uchyla się od wykonania badań, gdyż wie, że powinien je wykonać przed terminem odebrania prawa jazdy. Jednocześnie stwierdził, że nie ma ustawowych przesłanek do kierowania na badania lekarskie osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami z tego tylko powodu, że mogą być one uzależnione od alkoholu lub środków odurzających. Zarzucił, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), zwanego dalej: "rozporządzeniem Ministra Zdrowia", rozszerza ustawowy zakres kierowania na przedmiotowe badania. W związku z tym zastosowanie w sprawie tego rozporządzenia było sprzeczne z art. 7 Konstytucji RP. Pod rozwagę Sądu poddał także okoliczność skierowania go na badania do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej w O. Podał, że koszt wykonania niniejszych badań w tej placówce to kwota 460 zł, podczas, gdy takie same badania może wykonać za dużo niższą kwotę w innym ośrodku badań medycyny pracy. Udokumentował, że posiada badania lekarskie wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Przemysłowej w O., ważne do dnia 21 grudnia 2016r. oraz badania psychologiczne wykonane również w tej placówce, ważne bezterminowo (orzeczenia z dnia 21 grudnia 2011r.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślono, że decyzja została podjęta na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., a nie art. 122 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który został uchylony z dniem 19 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględniając skargę stwierdził, że w przypadku nieważności decyzji powinno nastąpić jej stwierdzenie niezależnie od jakichkolwiek okoliczności (vide: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2006 r. w sprawie I OSK 829/11 baza orzeczeń nsa.gov.pl , a także "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 461). W świetle powyższego, Sąd I instancji uwzględnił skargę, gdyż w niniejszej sprawie poważne wątpliwości w jego ocenie budziła kwestia zachowania przez organ I instancji właściwości miejscowej. Jak wskazał Sąd, stosownie do art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwaną dalej: "k.p.a.", organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie przepisów o właściwości jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd przypomniał, że zasady ustalania właściwości miejscowej organów administracji publicznej określają art. 21 § 1 i 2 k.p.a., lecz przepisy zawarte w ustawach materialnych mogą wprowadzać odmienne reguły ustalania właściwości miejscowej lub regulować pewne odstępstwa od zasad ustalania właściwości miejscowej (patrz: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 156). Sąd wskazał, że w myśl art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. Następnie Sąd przytoczył przepis art. 97 ust. 1 u.k.p., w którym wskazano, że wymiana prawa jazdy w przypadku zaistnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1, należy do starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby posiadającej prawo jazdy. Przytoczył też § 12 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, który stanowi, że akta ewidencyjne kierowcy przesyła się wraz z kserokopią karty kierowcy: 1) do organu właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania osoby, o której mowa w § 8 ust. 1 pkt 3 - na wniosek tego organu, 2) do organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osób, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1-6, jeżeli prawo jazdy lub pozwolenie wydał organ właściwy ze względu na jej miejsce czasowego pobytu, 3) w ciągu 2 dni roboczych od daty otrzymania wniosku, o którym mowa w pkt 1, albo od daty odebrania przez osobę uprawnioną prawa jazdy lub pozwolenia, o którym mowa w pkt 2 - po wprowadzeniu danych o tym fakcie do systemu teleinformatycznego. Jak stwierdził Sąd, z unormowań tych wynika, że właściwość miejscową starosty orzekającego w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami ustalić należy według aktualnego miejsca zamieszkania strony w kraju, tak jak to miało miejsce na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. I OW 114/08 i z dnia 5 marca 2010r., sygn. I OW 202/09, publ. w internetowej bazie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o kierujących pojazdami, czy też k.p.a. nie definiują pojęcia "miejsce zamieszkania". Dlatego też, wychodząc z zasady jednolitości systemu prawa, uwzględnić należy w tym zakresie regulację zawartą w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.- Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Wymagane jest zatem przebywanie w pewnej miejscowości (element obiektywny) oraz zamiar stałego pobytu w tej miejscowości (element subiektywny). Jak stwierdził Sąd, z akt administracyjnych sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w B. przesłał Staroście B. prawomocny odpis wyroku skazującego z dnia [...] kwietnia 2013r., uznającego winę skarżącego za popełnienie czynu z art. 178a § 1 i 4 Kodeksu karnego, to jest za to, że będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierował samochodem ciężarowym będąc w stanie nietrzeźwości. Za popełnienie tego występku skarżącemu orzeczony został m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. Starosta B. wydał skarżącemu prawo jazdy kategorii A, CE i T w dniu [...] stycznia 2012r. w związku z zamieszkiwaniem przez skarżącego w miejscowości L. [...], [...] P. Jak stwierdził Sąd I instancji, w zawiadomieniu Sąd Rejonowy w B. wskazał jednocześnie, że skarżący zamieszkuje w O. przy ul. [...]. Na ten adres Starosta B. przesłał skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, jak również decyzję o skierowaniu na badania. Skarżący osobiście podjął tę korespondencję. W odwołaniu skarżący podał nowy adres zamieszkania w O. przy ul. [...]. Na ten adres doręczona została skutecznie skarżącemu decyzja organu II instancji. W ocenie Sądu I instancji w tym stanie rzeczy, organ II instancji powinien rozważyć, jaki charakter miało zamieszkiwanie przez skarżącego w O., tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika w ogóle, aby w dacie orzekania przez organ I instancji skarżący zamieszkiwał nadal w powiecie b. Sąd zauważył, że we wniesionej skardze J.Z. wskazał także powyższy adres w O. przy ul. [...], jako miejsce swego zamieszkania, podając jako adres do korespondencji adres: ul. [...], [...] E. Pismem z dnia 23 grudnia 2013r. (k. 57 akt sądowych), żona skarżącego poinformowała tutejszy Sąd, że skarżący zamieszkuje z nią i dziećmi w E. Wyjaśnienie jakie miejsce zamieszkania miał skarżący, w myśl powołanych unormowań, w dacie orzekania przez organ I instancji, pozwoli w ocenie Sądu I instancji, dopiero na ocenę czy w sprawie zachowana została właściwość miejscowa Starosty B. Od ustalenia tej okoliczności uzależniona jest ewentualna dalsza ocena merytoryczna tej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdziwszy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. J.Z. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i o przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Wojewódzkiemu, a także zwrot kosztów sądowych i innych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1/ prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że decyzję objętą wymienionym wyrokiem wydano z naruszeniem art. 97 ust. 1 u.k.p., w związku z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. na przesłance wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; 2/ prawa materialnego, tj.: - art. 19 i 21 k.p.a., w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., poprzez uznanie, że Starosta B. mógł nie być właściwym w sprawie o wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienie lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2012 r. poz. 1005), zwanego dalej: "rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stwierdzono, że jak wynika z akt administracyjnych oraz wyroku Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Olsztynie, J.Z. w okresie od 23 kwietnia 2013 r. do 23 grudnia 2013 r. zmieniał trzykrotnie adres zamieszkania (ostatnio adres do zamieszkania E. ul. [...]). Wskazano, że prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu od dnia 7 marca 2013 r. na okres roku w wyniku wyroku Sądu Rejonowego w B., a także przytoczono treść przepisu art. 18 ust. 1 i 2 u.k.p. Wywodzono, że prawo jazdy w poz. 8 zawiera adres posiadacza prawa jazdy, wzór prawa jazdy określa Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 2 sierpnia 2012 roku w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012 r. poz. 937; zmiana Dz.U. z 2013 r. poz. 1298). Przytoczono treść § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, z którego wynika, że organ wydający prawo jazdy lub pozwolenie prowadzi akta ewidencyjne m.in. kierowców, które umieszcza się w teczkach aktowych i przechowuje - do czasu sporządzenia aktu zgonu osoby, której dotyczą, a wydane dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami unieważnia się, wprowadzając odpowiednie dane do wniosku i systemu teleinformatycznego. Stwierdzono, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 roku poz. 1137), w art. 100a określa, że tworzy się centralną ewidencję kierowców, która prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych. Wskazano, że art. 100b ust. 1 określa, że w ewidencji gromadzi się dane o osobach nią objętych w tym m.in.: 1) imię i nazwisko; 1a) datę i miejsce urodzenia; 2) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL); 3) adres zamieszkania. Wywodzono, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia jakie miejsce zamieszkania miał skarżący w dacie orzekania przez organ I instancji o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazano, że akta ewidencyjne kierowcy przechowywane są w organie, który wydał uprawnienie do kierowania pojazdami i to ten organ zdaniem strony skarżącej był właściwy do wydania wyżej wskazanej decyzji. Stwierdzono, że zarzut Sądu I instancji, wydania decyzji przez Starostę B. z naruszeniem właściwości miejscowej mającego wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest niezasadny, co prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. Jakkolwiek w skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, to jednak wszystkie te zarzuty dotyczą zagadnienia właściwości miejscowej organu I instancji, a mianowicie, czy organ ten - Starosta B., wydający decyzję, która poprzedziła zaskarżoną decyzję był w sprawie właściwy miejscowo. W przedmiotowej sprawie istotnym było, że jakkolwiek w decyzji tej określając osobę jej adresata, tj. skarżącego, za jego nazwiskiem wpisano adres: L. [...], [...] P., który figuruje w wydanym mu dokumencie - prawo jazdy, to jednak, decyzje tą, jak i poszastała przeznaczona dla niego korespondencja była wysyłana pod zupełnie inny adres w O., ul. [...]. Jak podkreślił to Sąd I instancji, na ten adres wysłano nie tylko decyzję pierwszoinstancyjną, ale też zawiadomienie o wszczęciu postępowania i korespondencja ta była odebrana przez stronę. W odwołaniu skarżący podał nowy adres zamieszkania w O. przy ul. [...], na który doręczona została skutecznie skarżącemu decyzja organu II instancji. W tych warunkach należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie ustalenia, pod jakim adresem skarżący zamieszkuje. Ta okoliczność, bowiem decyduje o właściwości miejscowej organu w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie skierowania strony na badania lekarskie, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Jakkolwiek obecnie obowiązujące przepisy dotyczące kierowania na wskazane wyżej badania nie określają sposobu ustalania starosty właściwego miejscowo do rozpatrzenia sprawy, to jednak nie oznacza to, że organem właściwym w sprawie pozostaje organ, który wydał prawo jazdy, co w sposób niezasadny podnosi się w skardze kasacyjnej. Powyższe twierdzenie, nie ma oparcia w żadnym przepisie prawa. Skoro ustawodawca nie określił organu właściwego do załatwienia omawianej sprawy w przepisach ustawy o kierujących pojazdami, to oznacza to, że zastosowanie znajdują zasady przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego dla określenia właściwości miejscowej organu. W konsekwencji zastosowanie będzie miał art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju (...) strony. Miejsce zamieszkania strony będącej osobą fizyczną oceniać należy natomiast na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Według art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Wymagane jest zatem przebywanie w pewnej miejscowości (element obiektywny) oraz zamiar stałego pobytu w tej miejscowości (element subiektywny). Jak podkreśla się przy tym w orzecznictwie, wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt I OW 164/08; z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I OW 134/13; https://cbois.nsa.gov.pl). Dla wskazania starosty właściwego do rozpoznania sprawy w przedmiocie skierowania na ww. badania, koniecznym było zatem ustalenie miejsca zamieszkania strony, w rozumieniu cytowanych przepisów, czego w przedmiotowej sprawie zaniechano, co też w konsekwencji przesądziło o wadliwości zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionych rozważań i ocen należało stwierdzić, że Sąd I instancji przyjął właściwe rozstrzygnięcie sprawy. Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 19 i 21 k.p.a., w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Pomijając już okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednostki redakcyjnej przepisu art. 21 k.p.a., w sytuacji, kiedy przepis ten składa się z dwóch paragrafów, a paragraf pierwszy zawiera trzy punkty, to przede wszystkim, nie przedstawił merytorycznej argumentacji w zakresie poczynionych zarzutów, w szczególności nie wyjaśniając, na czym jego zdaniem polegało naruszenie ww. przepisów, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany. Podobnie też wysuwając zarzut naruszenia przepisu § 3 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa, nie wskazał dalszej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który składa się z dwóch punktów, a punkt drugi z trzech podpunktów (liter), ograniczył się do przedstawienia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej treści ustępu drugiego przepisu § 3 (którego nie wskazał w podstawie skargi kasacyjnej) oraz do wysunięcia tezy, o braku znaczenia dla sprawy miejsca zamieszkania strony skarżącej, którego to stanowiska nie uzasadnił, przez co nie mógł skutecznie podważyć oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Wobec braku stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji kwestionowanych w skardze kasacyjnej przepisów, nie zawiera też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w zw. z art. 97 ust. 1 u.k.p. (bez wskazania dalszej jego jednostki redakcyjnej), w związku z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.