II SA/Rz 641/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr SKO.4111.253.652.2022 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oraz rozłożenia tych należności na raty I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 9 lutego 2022 r. nr DŚR.527.109.2020; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata A. L. wynagrodzenie w kwocie 590 zł 40/100 /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 110 zł 40/100 /słownie: sto dziesięć złotych czterdzieści groszy/. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.4111.253.652.2022 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza B. (dalej: "Organ I instancji", "Burmistrz") z 9 lutego 2022 r. nr DŚR.527.109.2020 wydana w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oraz rozłożenia tych należności na raty. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 5 i art. 30 ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615; dalej: "u.ś.r."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. SKO decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] przyznało M.G. (dalej: "Skarżąca") prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem na okres od 1 października 2019 r. do 28 lutego 2022 r. Następnie Kolegium postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] wznowiło postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną. Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] i przyznało Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 października 2019 r. do 31 października 2019 r. oraz na okres od 1 sierpnia 2020 r. do 28 lutego 2022 r. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Burmistrz ustali, że pobrane przez Skarżącą świadczenie pielęgnacyjne za okres od 20 listopada 2019 r. do 31 lipca 2020 r. w wysokości 15.976,00 zł zostało pobrane nienależnie i zobowiązał Skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w ww. wysokości wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, naliczonymi na dzień zapłaty w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 468/21 oddalił skargę. Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2022 r. Skarżąca wniosła o rozłożenie kwoty 15.976,00 zł na raty w wysokości 300 zł oraz o umorzenie ww. kwoty z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną jej rodziny. Burmistrz B., po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej, decyzją z 9 lutego 2022 r. nr DŚR.527.109.2020: I. Odmówił umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem za okres od 1 listopada 2019 r. do 31 lipca 2020 r. (tj. za okres jednoczesnego pobierania zasiłku stałego oraz świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 15.976,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie); II. Rozłożył Skarżącej na raty kwotę nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie począwszy od uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji; III. Orzekł, że wysokość miesięcznych rat ustala się na kwotę 500 zł miesięcznie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie ostatecznie rozliczonymi na dzień całkowitej spłaty należności; IV. Orzekł, że kwota nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zostanie potrącana z bieżąco wypłacanego świadczenia pielęgnacyjnego. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na trudną sytuację materialną i zdrowotną jej rodziny. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, opisaną na wstępie decyzją z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.4111.253.652.2022 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że ze złożonego wniosku i z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, a małżonkowie nie posiadają wstępnych ani zstępnych. Rodzina ma trudną sytuację dochodową, a źródłem ich utrzymania są świadczenie pielęgnacyjne oraz zasiłek pielęgnacyjny, w łącznej wysokości za miesiąc grudzień 2021 r. w kwocie 2.186,84 zł, dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 1.093,42 zł. Skarżąca wraz z mężem cyklicznie korzystają z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w postaci zasiłków okresowych, celowych i specjalnych zasiłków celowych. Stałe miesięczne wydatki rodziny wynoszą: na opłaty mieszkaniowe ok. 400 zł, wydatki na leki (w grudniu 2021 r.) - 256,12 zł. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie nie wystąpiła szczególnie trudna sytuacja rodziny Skarżącej. W ocenie Organu II instancji, Burmistrz trafnie przyjął, że pomimo, że sytuacja Skarżącej jest trudna to nie może być uznana za wystarczającą przesłankę uzasadniającą umorzenie jej zadłużenia, gdyż sama trudna sytuacja materialna danej rodziny nie uzasadnia umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Jest to możliwe dopiero wówczas, gdy sytuacja rodziny będzie "szczególna" i to szczególna na tle rodzin uprawnionych do świadczeń wychowawczych. Zatem chodzi o sytuacje nadzwyczajne, których nie sposób przewidzieć przy dochowaniu nawet najwyższej staranności, sytuacje nagłe, niespodziewane. W ocenie Kolegium taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Wobec powyższego zdaniem SKO, Organ I instancji prawidłowo ocenił sytuację osobistą, zdrowotną oraz rodzinną Skarżącej i zasadnie odmówił jej umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych, nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W związku z faktem, że Skarżąca w złożonym przez siebie wniosku z 11 stycznia 2022 r. zwróciła się nie tylko o umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia, ale także o rozłożenie jej na raty, Kolegium wskazało, że Burmistrz postanowił rozłożyć ww. kwotę na raty stwierdzając, że wysokość miesięcznej raty ustala na 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a kwota ta będzie potrącana z bieżąco wypłacanych świadczeń pielęgnacyjnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła M.G., kwestionując zasadność zaskarżonej decyzji. Podniosła, że w dniu 20 lipca 2020 r. złożyła wniosek o rezygnację z pobierania zasiłku stałego z powodu ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Prawo do zasiłku zostało uchylone z dniem 1 sierpnia 2020 r. W ocenie Skarżącej, SKO w Krośnie przyznając jej świadczenie pielęgnacyjne za okres sprzed złożenia wniosku nie uwzględniło okoliczności pobierania innego świadczenia w tym okresie, które wyłączało możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem z 2 września 2022 r. pełnomocnik Skarżącej – adwokat Ł.B. poparł w całości argumentację oraz wnioski zawarte w skardze złożonej osobiście przez Skarżącą, a ponadto sprecyzował, że decyzja SKO z dnia 6 kwietnia 2022 r. została zaskarżona w całości. Pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 5 i art. 30 ust. 9 u.ś.r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji, nie uznając zastrzeżeń i wniosków przedstawionych przez Skarżącą, w szczególności poprzez uznanie, że Organ I instancji trafnie przyjął, że choć sytuacja Skarżącej jest trudna, to jednak nie może być uznana za wystarczającą przesłankę uzasadniającą umorzenie zadłużenia. W ocenie Skarżącej, SKO powinno dostrzec, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikają wprost szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, tym samym prawidłowe zastosowanie przepisów art. 17 ust. 5 i art. 30 ust. 9 u.ś.r. powinno zmierzać do umorzenia kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji bez należytej analizy materiału dowodowego w sprawie, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prawdy obiektywnej, w sytuacji gdy Skarżąca należycie wykazała, że w sprawie zachodzą szczególne uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, tym samym postępowanie powinno zmierzać do umorzenia kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości. Ponadto Organy oceniły w sposób wybiórczy oraz dowolny materiał dowodowy, polegający na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej; 3. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przekonującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Organ oraz motywów, które legły u podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym w szczególności, poprzez brak należytego wyjaśnienia podstaw wydania decyzji niekorzystnej dla Skarżącej, a która to decyzja oparta została na tzw. uznaniu administracyjnym. 4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, a także wydanie decyzji, której uzasadnienie faktyczne i prawne jest nieprecyzyjne; uzasadnienie faktyczne nie zawiera istotnych faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji. Wobec tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, o zobowiązanie Organu do wydania decyzji umarzającej kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej. W piśmie procesowym z 12 października 2022 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, że Organy obu instancji całkowicie pominęły stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 468/21, w którym Sąd stwierdził, że przyznając Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne za okres sprzed złożenia wniosku, SKO działało – w założeniu – na korzyść Skarżącej, jednakże nie uwzględniło okoliczności, ze mogła ona w tym okresie pobierać inne świadczenie, które wyłączało możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. W przypadku, gdy kwestia ta nie została dostrzeżona przez organ administracji publicznej, trudno wymagać, aby została weryfikowana przez Skarżącą. Zdaniem Sądu z tej perspektywy, ewentualny wniosek Skarżącej o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami wydaje się konieczny i uzasadniony. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej w przedmiotowej sprawie Organy poprzestały na analizie kwestii finansowych rodziny Skarżącej, pomijając całokształt okoliczności i przesłanek, w szczególności kwestie zdrowotne, stopnie niepełnosprawności oraz możliwości zarobkowe, pomimo, że wynikały one z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ich pełna analiza pozwala na wydanie decyzji korzystnej dla Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego i rozkładająca należności na raty. Na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad mężem za okres od 30 listopada 2019 r. do 31 lipca 2020 r. w wysokości 15.976,00 zł zostało uznane, prawomocną decyzją Burmistrza B. z [...] grudnia 2020 r., nr [...] za świadczenie nienależnie pobrane. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 468/21 oddalił skargę na ostatnio wymienioną decyzję. W świetle powyższego stwierdzić należy, że istnienie po stronie Skarżącej należności zostało prawomocnie przesądzone. Aktualnie postępowanie dotyczy wniosku Skarżącej: "o rozłożenie należności na raty w wysokości 300 zł oraz w miarę możliwości umorzenia części należności ze względu na bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną rodziny". W toku postępowania Skarżąca konsekwentnie powoływała się na ciężką sytuację, przedstawiała koszty związane z zakupem lekarstw. W skardze dodatkowo zwróciła uwagę na okoliczności w jakich doszło do wydania decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne. Wskazała, że organ pomimo tego, że miał świadomość pobieranego przez nią zasiłku stałego przyznał jej świadczenie pielęgnacyjne wstecz, powodując powstanie po jej stronie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. W jej ocenie nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłowe działanie organu. Pełnomocnik Skarżącej w złożonym do Sądu piśmie zarzucił organom brak uwzględnienia stanowiska Sądu zawartego w wyroku z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 468/21. Podstawę materialnoprawną rozpoznania wniosku stanowi art. 30 ust. 9 u.ś.r. Zgodnie z tym przepisem: organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Powyższy przepis został zredagowany na zasadzie luzu decyzyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "może". W praktyce oznacza to sytuację, w której ostateczna treść rozstrzygnięcia zależy od organu. Nie oznacza to dowolności w działaniu organu. Jak w każdym przypadku organ ma obowiązek wszechstronnie zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, a następnie uzasadnić wydaną na jego podstawie decyzję. Jeżeli organ dochowa tych wymogów Sąd nie ma prawa do podważania decyzji organu. Powołany wyżej przepis nie określa szczegółowo przesłanek w oparciu, o które organ dokonuje tej oceny, wskazuje, że może tego dokonać ze względu na szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące rodziny. W niniejszej sprawie organ I instancji dokonał tej oceny głównie w oparciu o przesłanki związane z sytuacją finansową Skarżącej, a organ II instancji te ustalenia podzielił i zaakceptował. Ustalono, że Skarżąca mieszka wspólnie z małżonkiem. Źródłem utrzymania rodziny jest świadczenie pielęgnacyjne oraz zasiłek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 2.186,84 zł. Wskazano, że cyklicznie korzystają z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej otrzymując zasiłki okresowe z tytułu niepełnosprawności, zasiłki celowe, specjalne zasiłki celowe. Skarżąca legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, jej małżonek znacznym. Warunki bytowe w jakich mieszkają zostały ocenione jako skromne. Ponoszone i zaakceptowane przez organ wydatki to zakup lekarstw w kwocie około 260 zł i 400 zł - utrzymanie mieszkania. W odwołaniu Skarżąca podniosła, że koszt zakupu leków to kwota około 400 zł, zaś koszt utrzymania łącznie z zakupem żywności odpowiedniej diety to kwota około 1000 zł. Z dołączonego do akt zaświadczenia Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z 31 stycznia 2022 r. wynika, że M.G. wraz z mężem w okresie ostatnich dwóch lat otrzymała pomoc w następującej formie i wysokości: I. Zasiłek okresowy z tytułu niepełnosprawności: od stycznia do czerwca 2020 r. w kwocie po 132 zł, II. Zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności: od stycznia do września 2020 r. w kwocie po 240 zł, III. Zasiłek celowy za okres: styczeń, marzec, kwiecień i czerwiec 2020 r. po 300 zł, IV. Specjalny zasiłek celowy za listopad 2020 r. w kwocie 150 zł, za grudzień 2020 r. 100 zł. W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należy, że organ w sposób wyczerpujący ustalił sytuację dochodową Skarżącej i jej męża. Nie mniej jednak w ocenie Sądu na ocenę wniosku Skarżącej powinny mieć również wpływ okoliczności, w jakich doszło do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, na które powołuje się Skarżąca, a które były organom znane. W powołanym już wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 468/21, Sąd odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą argumentacji wskazał na możliwość złożenia wniosku o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, i podnoszenia w tym postępowaniu okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i majątkowej, które dla oceny nienależnie pobranych świadczeń, nie miały znaczenia. Sąd jednoznacznie podkreślił, że dla oceny wniosku o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych powinny mieć znaczenie okoliczności, w jakich Skarżącej przyznano świadczenia pielęgnacyjne. Z tych wynika, że Skarżąca z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zwróciła się 10 lipca 2020 roku ( nienależnie pobrane świadczenie dotyczy okresu od 30 listopada 2019 r. do 31 lipca 2020 r.) Decyzja przyznająca prawo do świadczenia została wydana w dniu 18 sierpnia 2020 roku i co istotne z mocą wsteczną, od października 2019 roku, pomimo iż Skarżąca o to nie wnioskowała. Zdaniem Sądu w świetle tych okoliczności Skarżąca miała prawo zakładać, że uzyskane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 października 2019 roku do 31 lipca 2020 roku jest świadczeniem należnym. Sąd zwrócił również uwagę na to, że Skarżąca w dniu 20 lipca 2020 roku złożyła oświadczenie o rezygnacji z zasiłku stałego, albowiem zamierzała ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne (k. 26). Prawo do zasiłku stałego zostało uchylone z dniem 1 sierpnia 2020 roku – decyzja kierownika MOPS w B. z dnia 30 lipca 2020 roku. Sąd wskazał, że Skarżąca miała świadomość niedopuszczalności jednoczesnego pobierania zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego, dlatego też składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zrezygnowała jednocześnie z prawa do zasiłku stałego. Przyznając Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne za okres sprzed złożenia wniosku SKO działając na korzyść Skarżącej, nie uwzględniło okoliczności, iż mogła ona w tym okresie pobierać inne świadczenie, które wyłączało możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Sądu jeżeli kwestia ta nie została dostrzeżona przez organ administracji publicznej, to trudno wymagać, aby została zweryfikowana przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd ocenił ewentualny wniosek skarżącej o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami za konieczny i uzasadniony. Powyższy wyrok znajdował się w aktach sprawy, a mimo to organy obu instancji dokonując ustaleń pominęły okoliczności w nim wskazane, które powinny być przedmiotem rozważań organów w świetle art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ich brak stanowi naruszenie powołanych przepisów co w kontekście decyzji uznaniowej musi powodować konieczność uchylenia zarówno decyzji organu I instancji, jak też decyzji organu II instancji. Organy dopuściły się bowiem naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego co generuje uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 4 ust.1 i 2 oraz § 21 ust.1 pkt 1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019r. poz.18 ze zm.) Sąd przyznał adwokatowi A.L. kwotę 590,40 zł obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącej z urzędu. Sąd uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020r. w sprawie SK 66/19 i uznał, że analiza statusu adwokata oraz jego roli w postępowaniu, w którym występuje jako podmiot powołany i zobowiązany do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie jego wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia.