I SAB/Go 8/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. wniosku M.T. z dnia [...] r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 w sprawie ze skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 9/20 w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 111 § 1 tejże ustawy połączył sprawy o sygn. akt I SAB/Go 8/20 i I SAB/Go 9/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postanowił jednocześnie, że sprawy te będą prowadzone pod wspólną sygn. akt I SAB/Go 8/20. Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20, wskutek skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Gminy i Miasta grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca, działając przez pełnomocnika, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zasądzonych kosztów postępowania, zawartym w punkcie 4 wyroku, wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 1332 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 240 zł tytułem postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez WSA w Gorzowie Wlkp. w tym do rozpoznania wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że Sąd nie uwzględnił całości kosztów sądowych oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego związanego ze skargami. Postanowieniem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd uchylił pkt 4 wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 8/20, zasądził od Burmistrza Gminy i Miasta na rzecz skarżącej M.T. kwotę 1333 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Pismem z dnia [...] października 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie dotyczącym skarżącej sumy pieniężnej albowiem zdaniem skarżącej brak orzeczenia w tym zakresie oznacza, że Sąd nie orzekł o całości skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku złożony przez M.T. nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia ma miejsce wówczas, gdy orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu (por. orzeczenie w sprawie o sygn. akt II FSK 1088/09). Skarżąca w skardze z [...] lutego 2020 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok wniosła o: 1) stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie postępowania co do przesłanek wznowienia podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy; 2) stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie sprawy przez Burmistrza miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Burmistrza do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; 4) wymierzenie Burmistrzowi grzywny w wysokości 5000 zł; 5) przyznanie skarżącej od Burmistrza sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł; 6) zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w kwocie 587 zł. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepis art. 149 § 1a tej ustawy stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Gminy i Miasta grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Natomiast postanowieniem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd uchylił pkt 4 wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 8/20, zasądził od Burmistrza Gminy i Miasta na rzecz skarżącej M.T. kwotę 1333 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W ocenie Sądu sentencja wydanego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił powody takiego sformułowania rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Sąd orzekł o całości skarg, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Należy nadmienić, że Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku rozważył kwestię przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Na stronie 13 uzasadnienia Sąd wskazał, że nie znalazł on podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Podkreślił, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. stanowi szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności czy też przewlekłości organu. Zasądzona suma pieniężna ma zrekompensować, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji. W związku z tym Sąd ocenił, że nie ulega wątpliwości, iż wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3271/19, z 23 września 2020 r. sygn. akt I OSK 434/20). Dalej Sąd przytoczył argumenty uzasadniające wniosek strony skarżącej, w którym wskazała, że postępowanie, w którym skarżony organ działa opieszale i jest bezczynny dotyczy znacznych sum pieniężnych i przez cały ten okres skarżąca pozostaje w niepewności co do swojej sytuacji prawnej. Uwypukliła przy tym fakt, że na złożenie wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania miała krótki, miesięczny zawity termin, którego przekroczenie wiązałoby się dla niej z konsekwencją niemożności dochodzenia zmiany ostatecznej decyzji skarżonego organu. Ponadto wskazała, że postępowanie podatkowe dotyczy zobowiązania podatkowego za rok 2016, co w praktyce oznacza, że skarżąca na ustalenie prawidłowej wysokości należności podatkowej oczekuje ok 5 lat w tym ponad rok na skutek opieszałości skarżonego organu. W przedmiotowym uzasadnieniu Sąd ocenił, że powyższe okoliczności nie świadczą o tym, że skarżąca na skutek bezczynności i przewlekle prowadzonego przez organ postępowania poniosła rzeczywistą stratę majątkową, czy też szkodę spowodowaną takim działaniem organu. Natomiast sama okoliczność, że organ był bezczynny i przewlekle prowadził postępowanie nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej skarżącej. Zatem stwierdzić należy, że kwestia przyznania skarżącej sumy pieniężnej została rozpoznana przez tut. Sąd. Prowadzi to do wniosku, że rozstrzygnięcie jest kompletne, a żądanie uzupełnienia orzeczenia jest nieuzasadnione. Zauważyć należy, ze zawarte w wyroku rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej może być przedmiotem ewentualnej skargi kasacyjnej, a nie wniosku o uzupełnienie wyroku. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może bowiem stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OZ 353/19). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.