I OSK 1519/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska (spr.) sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 17/11 w sprawie ze skargi W. Sz. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od W. Sz. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 17/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi W. Sz.- uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia 24 września 2007 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy własną decyzję z dnia 27 lutego 2006 r. o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie z dnia [...] października 2004 r. o nadaniu dr W. Sz.-H. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. skargi W. Sz.-H. na powyższą decyzję, wyrokiem o sygn. akt I SA/Wa 598/08 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. Sz.-H., wyrokiem z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że powołanie w toku rozpoznawania sprawy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego trzeciego recenzenta, przy istnieniu dwóch pozytywnych opinii, stanowi naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w zw. z § 9 ust. 4 statutu Centralnej Komisji. W sytuacji zatem, gdy wydano już dwie pozytywne opinie wątpliwa może się wydawać zasadność powołania kolejnego recenzenta. Sąd zważył przy tym, iż zgodnie z § 9 ust. 5 statutu Centralnej Komisji, sekcja powołuje dodatkowych recenzentów lub wnioskuje o ich powołanie przed powzięciem uchwały w danej sprawie. Zatem po powzięciu takiej uchwały nie powinni już być powoływani dodatkowi recenzenci, do czego jednak chyba w niniejszej sprawie organ się nie zastosował i do czego również nie ustosunkował się Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, by Sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę rozważył, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz statutu Centralnej Komisji, zwłaszcza w kontekście art. 35 ust. 4 powołanej ustawy w zw. z § 9 statutu Centralnej Komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 715/09 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd w uzasadnieniu wyroku podał m.in., że postępowanie opiniodawcze w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu Filozofii i Socjologii PAN o nadaniu skarżącej stopnia doktora habilitowanego prowadzone było przez Sekcję Nauk Humanistycznych i Społecznych. W jego toku powołano dwóch recenzentów, którzy przedłożyli opinie pozytywne dla kandydatki (przy czym pierwsza z tych opinii zawierała również uwagi krytyczne). W głosowaniu tajnym na posiedzeniu Sekcji w dniu 10 maja 2005 r. nie uzyskano wystarczającej liczby głosów pozwalających na zatwierdzenie wniosku Rady Naukowej o nadanie skarżącej stopnia naukowego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydium powołało kolejnych dodatkowych recenzentów, którzy przygotowali negatywne dla kandydatki opinie. Takie działanie organu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiło naruszenie art. 35 ust. 4 wskazanej wyżej ustawy w zw. z § 9 ust. 4 statut Centralnej Komisji. Stosownie bowiem do brzmienia § 9 ust. 4, powołanie przez sekcję dodatkowego recenzenta lub wystąpienie z takim wnioskiem następuje po otrzymaniu negatywnej opinii. A contrario oznacza to, że sekcja nie ma podstaw do powołania takich recenzentów w sytuacji dysponowania wyłącznie opiniami pozytywnymi. Przy czym należy podkreślić, że prowadząca postępowanie opiniodawcze sekcja, po podjęciu w sprawie uchwały nie może wnioskować o powołanie dodatkowych recenzentów, co wynika z § 9 ust. 5 statutu. Po podjęciu uchwały przez sekcję, takiego recenzenta może powołać Prezydium Komisji (§ 12 ust. 3 statutu), jednakże zasadność powołania dodatkowego recenzenta powinna być uzasadniona obiektywnymi okolicznościami, potwierdzonymi materiałem dowodowym. Z treści zaskarżonych decyzji nie wynika, czym kierowały się organy powołując dodatkowego recenzenta ani czy przed jego powołaniem poddały szczegółowej analizie treść opinii pozytywnych i z jakich powodów uznały je za niewystarczające. W aktach sprawy brak jest również protokołu z posiedzenia Prezydium Komisji z dnia 30 maja 2005 r., w trakcie którego organ ten miał zdecydować o powołaniu dodatkowego recenzenta, a którego treść pozwoliłaby ocenić zasadność tej decyzji. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, organ uzupełni materiał dowodowy o protokół z posiedzenia Prezydium Komisji z dnia 30 maja 2005 r., podda szczegółowej analizie wydane w sprawie recenzje, w szczególności recenzje pozytywne i uwzględni zastrzeżenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1559/09 skargę kasacyjną oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając ponownie sprawę, nie naruszył art. 190 p.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie odstąpił od przyjętej przez NSA wykładni przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), a także postanowień statutu Centralnej Komisji. Sąd I instancji zastosował się również do zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazań co do warunków przeprowadzenia prawidłowej oceny prawnej sprawy, do których w pierwszym rzędzie Naczelny Sąd Administracyjny zaliczył wyjaśnienie przyczyny powołania przez Prezydium Centralnej Komisji kolejnych recenzentów w sytuacji, kiedy w postępowaniu opiniodawczym przeprowadzonym przez sekcję uzyskano dwie pozytywne opinie (...). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] maja 2010 r. wydała decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie z dnia 27 października 2004 r. o nadaniu dr W. Annie Sz.-H. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Komisja w uzasadnieniu decyzji podała m.in., że przy dwóch pozytywnych opiniach głosowanie na posiedzeniu Sekcji było negatywne. Prezydium zdecydowało skierować dokumentację do oceny przez kolejnego trzeciego recenzenta. Nie naruszało to postanowień statutu, gdyż Prezydium w każdej sprawie, przed powzięciem uchwały, może zasięgnąć opinii dodatkowego recenzenta i po jej uzyskaniu rozstrzygnąć sprawę albo zwrócić sekcji do ponownego rozpatrzenia z wykorzystaniem tej dodatkowej opinii (§ 12 ust. 3 statutu). Negatywna konkluzja tego recenzenta obligowała do powołania czwartego recenzenta, który również wydał negatywną opinię. Nie było tu naruszenia prawa (§ 9 ust. 5 statutu), gdyż to nie Sekcja powołała trzeciego recenzenta po podjęciu uchwały, lecz Prezydium. Powołanie dodatkowych recenzentów nie narusza przepisów ustawy. Przepis art. 34 ust. 3 ustawy z 1990 r. wymaga powołania co najmniej jednego recenzenta przed podjęciem uchwały (...). W skardze na powyższą decyzję W. Sz.-H., zarzuciła rażące naruszenie przepisów: 1) art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (w brzmieniu sprzed nowelizacji w 2005 r. – Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w zw. z § 9 ust. 4 i 5 statutu Centralnej Komisji do Spraw i Tytułów, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Prezydium Centralnej Komisji może zwrócić się do recenzenta o wydanie dodatkowej opinii nawet wówczas, gdy Sekcja Centralnej Komisji uzyskała w postępowaniu opiniodawczym dwie pozytywne opinie dotyczące rozprawy habilitacyjnej, 2) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów, które nie znajdują w sprawie zastosowania, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości merytorycznego odniesienia się do twierdzeń organu zamieszczonych w uzasadnieniu decyzji, 3) art. 6–8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z elementarnymi wymogami prawa (...). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną. Sąd I instancji wskazał, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Sąd stwierdził, że prawidłową decyzję organ może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Sąd zważył, że organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Poza tym niepełne ustalenie stanu faktycznego prowadzi do naruszenia prawa materialnego. W takich sytuacjach sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. Następnie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Sąd I instancji związany był wykładnią prawa dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 715/09, w którym zostały zawarte wskazania dla organu co do dalszego postępowania. Zdaniem Sądu I instancji zalecenia te nie zostały przez organ wykonane. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest wykonać w pełni zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 715/09. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie powinno zostać prawidłowo uzasadnione zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. A zatem, w ocenie Sądu zaistniały podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przepisów art. 35 ust. 4, art. 29 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz § 9 ust. 3–5, § 10 ust. 2, § 12 ust. 3 statutu Prezydium Komisji, przez: – uznanie, że w niniejszej sprawie nie było podstaw prawnych do powołania dodatkowych recenzentów, – niewłaściwą interpretację na gruncie przepisów ustawy trybu podejmowania decyzji określonego w statucie w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego; 2) naruszeniu przepisów postępowania – tj. art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a., art.170 p.p.s.a i art. 190 p.p.s.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a., przez: – dokonanie błędnych ustaleń, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, – nieuwzględnienie całości materiału i przyjęcie, że Centralna Komisja nie wykonała wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt. I SA/Wa 715/09), czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego, – niewykonanie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt: I OSK 1411/08, a w szczególności niewyjaśnienie zasadności powołania trzeciego recenzenta. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wbrew twierdzeniom Sądu organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił wytyczne tego Sądu, jak również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prezydium Centralnej Komisji dokonało ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu z dnia 30 maja 2005 r. Poddano szczegółowej analizie wszystkie sporządzone w sprawie recenzje, również recenzje pozytywne. Pod uwagę wzięto także stanowisko Sekcji Nauk Humanistycznych, które było negatywne dla Kandydatki. Organ wskazał, iż do akt dołączono brakujący protokół Prezydium z dnia 30 maja 2005 r., gdzie wyjaśniono motywy powołania 3-go recenzenta i w tej sytuacji Sąd I instancji powinien uwzględnić nowy stan faktyczny i dokonać wykładni art. 35 ust. 4 ustawy biorąc pod uwagę ten stan rzeczy. Organ wskazał, iż w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki nie została określona górna granica liczby recenzentów. Wbrew twierdzeniu Sądu Wojewódzkiego powołanie trzeciego recenzenta nie nastąpiło na wniosek Sekcji po podjęciu przez nią uchwały, lecz na wniosek Prezydium Centralnej Komisji. Centralna Komisja przeprowadziła postępowanie opiniodawcze, które dało podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Prawa strony postępowania zostały zachowane. Organ podkreślił, iż charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost. Organ wskazał, że tryb procedury w zakresie powoływania recenzentów, jaki zastosowano w przedmiotowej sprawie, jest zgodny z ustawą i statutem Centralnej Komisji. Nie ma ograniczenia odnośnie liczby powołanych recenzentów – "co najmniej jednego" (art. 35 ust. 4 ustawy). W sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego decyzja Komisji odmawiająca zatwierdzenia tej uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwu recenzentów (§ 9 ust. 3 statutu). Prawo powołania dodatkowego recenzenta przysługuje także Prezydium Centralnej Komisji na podstawie § 10 ust. 2 statutu. Normy postępowania w tym zakresie nie zostały naruszone przez Prezydium. Centralna Komisja wskazał, iż powołała w niniejszej sprawie w celu obiektywnej oceny w sumie ośmiu recenzentów, którzy wydali trzy opinie pozytywne i pięć opinii negatywnych. Dogłębna analiza tego materiału doprowadziła do zajęcia końcowego stanowiska, że dorobek naukowy i praca habilitacyjna nie stanowią wystarczającej podstawy dla nadania stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu wymogów ustawy. Jeżeli zatem uzyskano odpowiednią ilość recenzji w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i była ona rozpatrywana na posiedzeniu odpowiedniej sekcji Centralnej Komisji, gdzie zapewniono udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę – to tak przygotowany materiał dowodowy stanowi podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium Komisji i wydania stosownej decyzji. Taki tryb postępowania znajduje odzwierciedlenie w Statucie Centralnej Komisji. Ponadto organ wskazał, iż w postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowiska Sekcji. Zdaniem organu procedura postępowania przed Centralną Komisją nie została naruszona. Organ dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego zabranego w sprawie, nie potraktował sprawy dowolnie czy arbitralnie. Ponadto zdaniem organu Sąd I instancji nie wykonując wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2009 r. naruszył art. 170 p.p.s.a. W ocenie organu skoro stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie to należało dokonać właściwej wykładni przepisów prawa uwzględniając ten stan rzeczy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. Sz.-H., reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o jej oddalenie. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę naruszenia przepisów postępowania i w związku z tym podlegała uwzględnieniu. Postępowanie w niniejszej sprawie trwa bardzo długo, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje już trzecią skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie. Bezsporne jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2009 r. w spr. sygn. akt I OSK 14111/08 zawarł wytyczne co do dalszego postępowania. Wyrok ten ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem przedstawione w nim stanowisko było, stosownie do art. 153, 170 i 190 p.p.s.a., wiążące dla sądów ponownie rozpoznających sprawę. Trzeba więc w sposób jednoznaczny wskazać, iż wyrażona w tym wyroku ocena prawna odnosiła się do kwestii proceduralnych, tj. braku wyjaśnienia przyczyny powołania trzeciego recenzenta przy dwu recenzjach pozytywnych oraz powołania tego recenzenta przez sekcję i to po podjęciu stosownej uchwały. Wyjaśnienie tych kwestii zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie I OSK 1411/08 dopiero pozwoli na prawidłową ocenę czy doszło do naruszenia art. 34 ust. 4 powołanej ustawy w zw. z § 9 statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych (por. str. 14, 15 uzasadnienia wyroku z dnia 30 marca 2009 r. w sprawie I OSK 1411/08). Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku nie dokonywał wykładni powołanych przepisów ustawy i statutu, a jedynie stwierdził, że z niejasnych przyczyn powołano kolejnego recenzenta. Natomiast ocena Sądu co do naruszenia art. 35 ust. 4 ustawy w zw. z § 9 ust. 4 statutu została dokonana przy przyjętym przez Sąd I instancji stanie faktycznym, iż kolejnego recenzenta dopuściła sekcja (por. str. 15, 16 uzasadnienia). W tym też kontekście wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie I OSK 1559/09. Sąd uznał bowiem, że to w postępowaniu przed Komisją, a nie na etapie postępowania sądowego należy usunąć braki postępowania i uzupełnić materiał dowodowy, a uzasadnienie decyzji winno zawierać stanowisko Komisji co do konieczności powołania kolejnego recenzenta. Przy tak sformułowanych wytycznych co do dalszego toku postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę zobligowany był dokonać oceny, czy zostały one wykonane, a następnie rozważyć czy doszło do naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z dnia 31 maja 2010 r. Natomiast Sąd I instancji nie dokonał tej oceny bezzasadnie przyjmując, iż nie zostały wykonane zalecenia Sądu. Przy czym z uzasadnienia wyroku nie wynika na jakiej podstawie Sąd I instancji zaprezentował taki pogląd. Brak jest bowiem konkretnego odniesienia do poszczególnych zaleceń Sądu. Należy stwierdzić, iż w aktach sprawy znajduje się stosowny protokół z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia 30 maja 2005 r. Wyjaśniona została więc kwestia organu, który podjął decyzję o powołaniu kolejnego recenzenta oraz przyczyny jego powołania. Również w uzasadnieniu zakwestionowanej obecnie decyzji z dnia [...] maja 2010 r. podane zostały te przyczyny oraz wskazane przepisy, które zdaniem Centralnej Komisji, pozwalały na powołanie kolejnych recenzentów. Jednakże Sąd I instancji do tych kwestii w ogóle się nie odniósł, czym naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy. Naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia wyroku. Odnośnie zaś naruszenia przepisów prawa materialnego, to stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni ani oceny zastosowania art. 35 ust. 4, art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o tytule naukowym i stopniu naukowym oraz § 9 ust. 3–5, § 10 ust. 2 i § 12 ust. 3 statutu. Nie mógł tego dokonywać, bowiem przyjął, iż nie zostały wykonane przez organ wytyczne Sądu. Wprawdzie Sąd I instancji snuje rozważania co do treści art. 190 p.p.s.a. i możliwości odstąpienia od przyjętej przez NSA wykładni prawa, ale nie wskazuje, który Sąd i jakiej interpretacji dokonał. Jak to bowiem wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał żadnej wiążącej wykładni czy zastosowania art. 35 ust. 4 cyt. ustawy na tle ustalonego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. stanu faktycznego. Jeszcze raz podkreślić należy, iż wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego co do prawidłowości interpretacji, czy też zastosowanie art. 35 ust. 4 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych wynikały z niewyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z kompetencjami poszczególnych organów Centralnej Komisji co do możliwości i przyczyn powołania kolejnego recenzenta. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł takiej interpretacji przepisu art. 35 ust. 4 ww. ustawy, która pozbawiałaby Prezydium Centralnej Komisji możliwości powoływania więcej niż jednego recenzenta. Taką bowiem możliwość przewidywał wprost ten przepis. Reasumując stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zobligowany będzie do dokonania oceny zakwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. m.in. w zakresie wykonania przez organ zaleceń Sądu oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.