IV SA/Wa 1204/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skarg M. N. i M. N. oraz S.sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej oddala skargi UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku, Nr [...] Wojewoda [...] ustalił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. lokalizację Drogi Krajowej nr [...] dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] z dostosowaniem do parametrów dwujezdniowej drogi ekspresowej, w lokalizacji od [...] wraz z budową obiektów inżynierskich oraz budową i przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie Gminy T. i C. z jednoczesnym zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. R., G. Z., M. S., K. L., K. L., M. R., B. K., M. B., A. K., K. K., K. Z., D. Z., S. sp. z o.o., G. T., L. S., K. S., R. D., M. G., M. i M. N., K. I. oraz s. sp. z o.o. w B. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku Minister Infrastruktury: a. uchylił w sentencji decyzji na stronie 131 treść cześć II pkt 752 i nadał mu nowe brzmienie, b. uchylił załącznik nr 2 stanowiący arkusz mapy w skali 1:1000 z projektem podziału nieruchomości nr [...] w obrębie [...], w gm. C. i ustalił w to miejsce nowy arkusz mapy w skali 1:1000 z projektem podziału nieruchomości nr [...] w obrębie [...], w gm. C., c. w pozostałej części decyzje utrzymał w mocy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: a) M. N. i M. N., b) S. sp. z o .o., c) S. sp. z o.o. Skarżący małżonkowie – M. N. i M. N. -podnieśli następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez zaniechanie ustalenia wymagań dotyczących uzasadnionej ochrony ich interesów w zakresie zapewnienia odpowiednich parametrów drogi zbiorczej [...] dotyczących w szczególności posiadania przez tę drogę dwóch pasów ruchu, każdy przeznaczony dla jednego kierunku oraz 3 metrowej szerokości każdego pasa ruchu jak również zapewnienia odpowiedniego przejazdu i prowadzenia mediów przez tę drogę pomiędzy działkami należącymi do skarżących, znajdujących się po obu stronach drogi zbiorczej, w szczególności pomiędzy działką [...] po północnej stronie drogi, a działkami nr [...], [...] po południowej stronie drogi, 2) naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez zbyt ogólne określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymogów drogi zbiorczej [...]. Skarżąca S. sp. z o .o. podniosła zarzuty: 1) naruszenia art. 79 i 81 k.p.a. oraz § 113 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez dokonanie wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu i z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz przepisu prawa materialnego, że MOP należący do skarżącego, będzie obsługiwał kierunek "[...]", 2) naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez zaniechanie ustalenia wymagań dotyczących uzasadnionej ochrony interesów Spółki w zakresie zapewnienia odpowiednich parametrów drogi zbiorczej [...] dotyczących szerokości tej drogi oraz jej nośności w celu ustalenia odpowiedniego wyjazdu z należącej do Spółki stacji paliw i MOP w kierunku B. jak również zapewnienia odpowiedniego przejazdu i przeprowadzenia mediów przez tę drogę do znajdujących się po drugiej stronie tej drogi nieruchomości należących do M. i M. N., związanych z prowadzoną przez Spółkę stacją paliw, 3) naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez zbyt ogólne określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymogów drogi zbiorczej [...]. S. sp. z o.o. podniosła zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podania i w konsekwencji wykładni (subsumcji) jakiejkolwiek podstawy prawnej wydanej decyzji, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nienależyte uzasadnienie faktyczne poprzez pominięcie i nie zajęcie m.in. żadnego stanowiska w sprawie zgłaszanych aktów przez skarżącego i brak wskazania, dlaczego i czy odmówił im mocy dowodowej. Zdaniem Spółki w uzasadnieniu decyzji poza stwierdzeniem, że organ uznaje decyzje Wojewody za prawidłową nie ma ustosunkowania się do argumentów zgłaszanych przez skarżącego. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji nie udostępnił Spółce całego materiału zebranego w sprawie. Organ odwoławczy nie zbadał powodów zmiany przebiegu trasy na odcinku około 300 m na korzyść jednego z mieszkańców. Stwierdzenie, iż przebieg drogi był uzgadniany w drodze konsultacji z mieszkańcami rodzi, zadaniem Spółki, podejrzenie nierównego traktowania pozostałych podmiotów poza mieszkańcami. W sytuacji, gdy strona postępowania administracyjnego przypisuje określonym aktom, czy też okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, który w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie odnosi się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę S. sp. z o.o. Na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Pełnomocnik skarżącej S. sp. z o.o. podniósł, że w decyzjach nie zostało uzasadnione, dlaczego został zmieniony przebieg pierwotnie ustalony drogi zbiorczej. Zauważył, że zmiana ta krzywdzi skarżącą. Mimo uwag Spółki, okoliczność ta nie została uwzględniona w decyzji. Pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad podniósł, że "odbicie" drogi zbiorczej na długości 300 m, które kwestionuje pełnomocnik S. sp. z o.o. jest uwarunkowane tym, że w pobliżu jest skrzyżowanie drogi ekspresowej z drogą powiatową, które będzie rozbudowane oraz zostanie tam zainstalowana sygnalizacja świetlna. Z tego powodu na wysokości działki skarżącego droga zbiorcza nie może biec równolegle do drogi ekspresowej. Skarżący M. N. zwrócił uwagę, że należy położyć nacisk na prawidłowe oznaczenie drogi w zakresie zjazdów i wyjazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Oceny legalności zaskarżonej decyzji należało dokonać w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, to jest w dniu [...] kwietnia 2008 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), dalej powoływanej również jako ustawa o szczególnych zasadach, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi publicznej, jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku zarządcy drogi. Do niego należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej. W toku postępowania administracyjnego organ dokonuje sprawdzenia, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych ustawą o szczególnych warunkach obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji drogi, w której stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy zamieszcza w szczególności: 1. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, 2. określenie linii rozgraniczających teren, 3. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, 4. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, 5. zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji drogi nie może modyfikować wniosku zarządcy drogi, ani też korygować jej przebiegu. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi zatem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszelkich wymogów formalnych i materialnoprawnych ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Stosownie do wymogu określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach inwestor – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji drogi zasięgnął opinii właściwych miejscowo: Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu w [...], Burmistrza Miasta C. i Burmistrza Miasta T. Niewyrażenie opinii przez Burmistrza Miasta T. w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się o nią prawidłowo potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach). Złożony przez inwestora wniosek, który uzupełniono na skutek postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach. W szczególności dołączono do niego opinie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] i [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], a także decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po złożeniu wniosku przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Wojewoda [...], wykonując obowiązek ustanowiony przepisem art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach, zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w Urzędzie Miasta w T. i w Urzędzie Miasta w C. oraz w prasie lokalnej. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. została doręczona inwestorowi. Pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń we wskazanych wyżej urzędach miast. Zawiadomienia o wydaniu decyzji wysłano dotychczasowym właścicielom objętych nią nieruchomości na adresy wskazane w ewidencji gruntów. Zawiadomienie o wydaniu decyzji zawiera informację o możliwości zapoznania się z nią w [...] Urzędzie Wojewódzkim w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia. Decyzja Wojewody [...] zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Z kolei Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił w części decyzję Wojewody [...] i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. W związku z aktualizacją operatu ewidencyjnego zaszła bowiem konieczność orzeczenia o lokalizacji drogi zgodnie z ustalonym przez organ drugiej instancji stanem faktycznym sprawy. Orzekając reformatoryjnie Minister nie naruszył przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Organ drugiej instancji należycie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniach od decyzji Wojewody. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze M. i M. N. należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych warunkach decyzja o lokalizacji drogi ma m.in. zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. spełnia to wymaganie. Należy zauważyć, że na stronie 9 decyzji organ pierwszej instancji zawarł wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich wskazując, że inwestycję należy projektować: – zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami techniczno – budowlanymi, to jest rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), – w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Sądu, takie określenie wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich należy potraktować jako wystarczające, a oczekiwania skarżących przedstawione w skardze na decyzję Ministra [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wykraczają poza dopuszczalny zakres władczego rozstrzygnięcia organu administracji, podejmowanego w oparciu o art. 2 ust. 1 i art. 12 ustawy o szczególnych zasadach. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi nie rozstrzyga szczegółowych rozwiązań projektowych drogi. Te będą bowiem przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Powołane w decyzji lokalizacyjnej i w skardze Państwa N. rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia znajdą zastosowanie w postępowaniu w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu skarżący uprawnieni będą do podnoszenia przedstawionych w skardze wniosków dotyczących warunków technicznych realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Należy podkreślić, że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji drogi nie może uzależniać wydania decyzji od jakichkolwiek innych świadczeń i warunków nie przewidzianych przepisami (art. 6 ustawy specjalnej). Skoro zatem Wojewoda [...], a następnie Minister Infrastruktury ustalili w przeprowadzonym postępowaniu, że lokalizacja drogi zgodnie z wnioskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest zgodna z prawem, to nie mogą zgodnie z żądaniem skarżących nakładać na inwestora jakichkolwiek dodatkowych obowiązków np. w zakresie wykonania urządzeń i budowli drogowych z określeniem działki, w granicach której owe budowle i urządzenia powinny się znajdować. Z tych samych względów nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych warunkach. Należy ponadto zauważyć, że na stornach nr 6 i 7 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu wskazując w szczególności na przewidywaną realizację dróg dojazdowych i bezkolizyjnych przejazdów w celu ograniczenia dostępności projektowanej drogi ekspresowej i skomunikowania przyległego do niej terenu. Zdaniem Sądu wniosek inwestora i decyzja organu administracji czynią zadość wymogowi określonemu przez wskazany art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach. Nie można też podzielić stanowiska skarżących odnośnie dorozumienia pojęcia "określenia zmian", którym operuje ustawodawca. Określenie zmian bynajmniej nie może polegać na oznaczeniu parametrów zmienionej infrastruktury, to bowiem stanowiłoby wkroczenie w kompetencje organów administracji architektoniczno – budowlanej. Otwarty katalog elementów decyzji lokalizacyjnej ustanowiony w art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach w żadnym razie nie oznacza dopuszczalności określenia w decyzji lokalizacyjnej takich kwestii, które zastrzeżone są dla innych prawnych form działania administracji publicznej, a taką jest decyzja właściwego organu administracji o pozwoleniu na budowę drogi. Nie znajduje uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. podniesiony w skardze S. sp. z.o.o. z siedzibą w B. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. zawiera prawidłowo podaną podstawę prawną wydania. Brak powiązania wymienionych w podstawie prawnej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. przepisów proceduralnych z przepisami prawa materialnego nie stanowi zaś uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniach obu decyzji odniesiono się do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej i w wystarczający sposób wyjaśniono powody orzeczenia zgodnego z wnioskiem inwestora. Jak już wskazano, decyzja Wojewody [...] zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach, a organ odwoławczy należycie odniósł się do argumentacji przedstawionej w odwołaniach wniesionych od decyzji organu stopnia wojewódzkiego - także w odwołaniu S. sp. z.o.o. Analiza treści skargi S. sp. z.o.o. oraz stanowiska pełnomocnika skarżącej przedstawionego na rozprawie w dniu 6 października 2009 r., a także treści odwołania wniesionego od decyzji Wojewody [...], które uzupełniono pismem z dnia 4 stycznia 2008 r. wskazuje, że Spółka kwestionuje projektowane usytuowanie drogi zbiorczej na odcinku około 300 - 400 m, który przebiegać ma przez należącą do niej działkę nr ew. [...] obręb [...] w P. Skarżąca zarzuca niewyjaśnienie przez organ odwoławczy, dlaczego zmieniony został pierwotnie ustalony przebieg drogi zbiorczej i wskazuje na brak jakiejkolwiek kontroli organu wydającego decyzję lokalizacyjną nad podmiotem uprawnionym do wytyczenia przebiegu drogi. Wskazuje na wywołany, jej zdaniem niezgodnym z prawem postępowaniem organów obu instancji, brak możliwości dokonania oceny celowości sposobu ustalenia trasy nowej drogi. Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie lokalizacji drogi publicznej oceniają wyłącznie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie mają kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora muszą więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. W toku przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej nie ustalono, że taka niezgodność ma miejsce. Także Sąd nie stwierdza, aby ustalony przebieg drogi naruszał przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Należy zauważyć, że planowana inwestycja znajduje się w ciągu drogi krajowej nr [...], zatem stanowi element krajowego systemu dróg. Realizacja przedmiotowego odcinka drogi wiąże się z potrzebą rozbudowy i modernizacji tego systemu. Potrzebę tę potwierdzają chociażby pozytywne opinie właściwych miejscowo organów jednostek samorządu terytorialnego dołączone do wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Rozbudowa drogi krajowej z dostosowaniem jej do parametrów dwujezdniowej drogi ekspresowej wymaga m.in. skomunikowania terenów przyległych do inwestycji poprzez budowę dróg dojazdowych i bezkolizyjnych przejazdów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do odwołania S. sp. z.o.o., Minister Infrastruktury wskazał, że działka nr ew. [...] jest niezbędna pod budowę drogi lokalnej. Zauważył, że z dokumentacji dołączonej do wniosku inwestora wynika, iż dla obsługi komunikacji terenu przewidziano budowę dróg dojazdowych wzdłuż drogi ekspresowej i przejazdów gospodarczych. Organ odwoławczy nie wyjaśnił wprawdzie, dlaczego na kwestionowanym przez Spółkę odcinku drogi zbiorczej nastąpiło jej przesunięcie, jednakże wobec wyjaśnień przedstawionych przez pełnomocnika inwestora na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. nie ma podstaw do przyjęcia, aby "odbicie" drogi zbiorczej nosiło cechy dowolności. Co za tym idzie, brak wyjaśnienia wspomnianej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze S. sp. z.o.o. zawarto też obszerne rozważania odnośnie do części składowych decyzji administracyjnej. Spółka powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych i zapatrywania doktryny w zakresie wykładni art. 107 k.p.a. Rozważania te mają charakter ogólny, a poza wyjaśnionymi już okolicznościami niepowołania podstawy prawnej wydania decyzji i niewyjaśnienienia przesunięcia drogi zbiorczej na kwestionowanym odcinku, skarżąca nie wskazuje na czym dokładnie miałoby polegać naruszenie przez organy orzekające w sprawie powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Bezpodstawna jest sugestia nierównego traktowania przez organy prowadzące postępowanie podmiotów innych niż mieszkańcy terenów gmin objętych przedmiotową inwestycją drogową. S. sp. z. o.o. miała w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji takie same sprawa, jak wszystkie inne strony tego postępowania. Uwzględniając poczynione wyżej spostrzeżenia dotyczące zakresu władczego działania organu administracji, wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej oraz biorąc pod uwagę, że organ pierwszej instancji rozważył wszystkie okoliczności niezbędne do wydania prawidłowej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a organ odwoławczy należcie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji Wojewody [...], nie sposób przyjąć, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji naruszono art. 7, art. 11 , art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek, których przebieg planowanej drogi dotyczył. Analiza decyzji nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności (użytkowania wieczystego) wynikająca z planowanej poprawy warunków ruchu drogowego w spornym rejonie była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna do użytych środków. Zatem, choć ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji narusza interes prawny skarżących, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.