II SA/Gd 291/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia 25 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Skarga A. P. na decyzję Wojewody z 25 lutego 2019 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 5 maja 2016 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek Spółki A o wydanie pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych oraz budowę budynku biurowego i hali magazynowo-składowej na działkach nr [...], [...], obręb [...] P. w G., przy ul. P. [...]. Pismem z 10 maja 2016 r. Prezydent Miasta wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych we wniosku oraz w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazane braki zostały usunięte w dniu 24 maja 2016 r. Postanowieniem z 10 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego w zakresie wyszczególnionym w 23 punktach, w terminie do 11 lipca 2016 r. Dnia 21 czerwca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo A. P., w którym podniesiono liczne argumenty mające świadczyć o niezasadności realizacji projektowanego zamierzenia budowlanego. W dniu 6 lipca 2016 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek Spółki A o przedłużenie wyznaczonego w postanowieniu z 10 czerwca 2016 r. terminu do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Postanowieniem z 11 lipca 2016 r. Prezydent Miasta wyznaczył nowy termin na złożenia wymaganych dokumentów, określając go do 31 sierpnia 2016 r. Pismem z 1 grudnia 2016 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie oraz pouczył o możliwości składania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń. Dnia 8 grudnia 2016 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło kolejne pismo A. P., w którym zwróciła ona uwagę m.in. na uciążliwości i zagrożenia dla otoczenia, z jakimi wiązać się będzie realizacja planowanego zamierzenia. Decyzją z 21 grudnia 2016 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. P., podnosząc że decyzja Prezydenta Miasta wydana została z naruszeniem art. 10 k.p.a. z uwagi na niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału przed wydaniem rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej naruszone zostały również przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie prawne. Ponadto, jak wskazała, inwestor, nie czekając aż zaskarżona decyzja uzyska przymiot ostateczności, samowolnie przystąpił do rozbiórki części budynków usytuowanych na działkach nr [...] i [...]. Dodatkowo skarżąca zauważyła, że w sprawie nie rozpatrzono kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, choć przeprowadzenie takiej oceny w niniejszej sprawie jest niezbędne z uwagi na usytuowanie inwestycji w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] P. K. i rzeki R.. Po otrzymaniu odwołania, Wojewoda, pismem z 14 lutego 2017 r., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o przeprowadzenie czynności kontrolnych na terenie działek inwestycyjnych w celu sprawdzenia, czy roboty objęte decyzją Prezydenta Miasta z dnia 21 grudnia 2016 r. zostały już rozpoczęte. Dnia 30 marca 2017 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z informacją, że podczas kontroli przeprowadzonej na terenie objętym inwestycją nie stwierdzono przystąpienia do robót rozbiórkowych przy usytuowanych tam budynkach ani prowadzenia robót budowlanych. Decyzją z 28 kwietnia 2017 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego Spółki A wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania tego podmiotu jest zarząd. W skład zarządu wchodzą prezes i członek zarządu. Tymczasem wniosek o pozwolenie na budowę, pełnomocnictwo dla jednego z projektantów, jak i wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków stwierdzonych w projekcie budowlanym, a także wniosek o zawieszenie postępowania i jego podjęcie podpisane zostały jedynie przez Prezesa Zarządu Spółki. Wojewoda zauważył, że sytuacja w której doszło do wydania decyzji przez organ I instancji mimo faktu, iż wniosek o pozwolenie na budowę nie został podpisany przez osoby uprawnione do reprezentowania podmiotu składającego tenże wniosek obliguje organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada w pełni wymogom stawianym przez art. 107 k.p.a. Ustosunkowując się zaś do zarzutu braku przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, które wymagałyby przeprowadzenia takiej oceny. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta pismem z 11 lipca 2017 r. zawiadomił strony o przystąpieniu do rozpatrywania sprawy, informując jednocześnie o możliwości zgłaszania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń w zakreślonym terminie. Następnie, pismem z 3 sierpnia 2017 r., organ wezwał pełnomocnika inwestora, do uzupełnienia braków w złożonym wniosku o pozwolenie na budowę, poprzez uzupełnienie wskazanych dokumentów o podpis członka zarządu Spółki A. Wskazane braki uzupełniono w dniu 23 sierpnia 2017 r. Pismem z 24 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia kwestii dotyczącej wjazdów na teren objęty inwestycją, wyjaśnienia kwestii projektowanej ściany oddzielenia pożarowego i jej zasięgu w stosunku do działki nr [...] oraz ustosunkowania się do kwestii zalewania sąsiednich działek. Pismem z 27 września 2017 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że zakres inwestycji obejmuje tylko działki nr [...] i [...]. Dojazd zostanie zapewniony od północnej strony działki nr [...], a wszelkie związane z nim uzgodnienia będą stanowiły odrębny wniosek. Odnośnie ściany oddzielenia pożarowego pełnomocnik inwestora wskazał, że projektowana budowla spełnia wymogi zawarte w § 235 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych. Ustosunkowując się zaś do kwestii zalewania sąsiednich działek wyjaśnił, że zagospodarowanie terenu objętego inwestycją zostało zaprojektowane w taki sposób (m.in. poprzez zastosowanie odpowiednich spadków terenu oraz studzienek bezodpływowych), aby nie dochodziło do zalewania sąsiednich nieruchomości. Pismem z 28 września 2018 r. Prezydent Miasta ponownie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością akt dotyczących przedmiotowego postępowania oraz o możliwości składania ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Dnia 11 października 2017 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącej, w którym podniosła ona, że wyznaczony 7-dniowy termin zapoznania się z aktami sprawy, z uwagi na obszerność zgromadzonego materiału jest zbyt krótki, co narusza wyrażoną w art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżąca zauważyła również, że w postępowaniu nie biorą udziału właściciele nieruchomości położnych przy ul. P. [...] i [...], choć obie te nieruchomości graniczą z terenem objętym inwestycją. Skarżąca podniosła także, że w zgromadzonej dokumentacji brak jest materiałów dotyczących okoliczności i naruszeń wskazanych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z 21 grudnia 2016 r. Ponadto, w zgromadzonej dokumentacji występują następujące braki: brak określenia wpływu inwestycji na sąsiednie budynki, brak dokładnego wyliczenia "ilości biologicznie czynnej gleby", brak ekspertyzy wykazującej możliwość zapewnienia dostatecznej ilości energii elektrycznej dla budowanych obiektów za pośrednictwem istniejących linii elektroenergetycznych, istniejąca, podatna na awarie, sieć wodociągowa nie będzie w stanie zapewnić wymaganego przez inwestycję dużego zapotrzebowania na wodę, na inwestora nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo sąsiedztwa zbiornika wód podziemnych P. K. i rzeki R., brak informacji na temat odpadów, jakie będą powstawały w projektowanej hali magazynowej, brak wyszczególnienia tonażu samochodów, jakie będą się poruszały po nieruchomości inwestycyjnej oraz jaka będzie ich częstotliwość ruchu w ciągu dnia, nie wskazano godzin pracy oraz dni, w których projektowany obiekt będzie funkcjonował, brak szczegółowej informacji nt. rodzaju usług, jakie będą prowadzone w projektowanym obiekcie, projektowane na granicy z działkami nr [...] i [...] ściany oddzielenia pożarowego są zbędne, a jeśli nie, to powinny być zaprojektowane do końca działki nr [...] z uwagi na drewniane zabudowania i drzewa, w projekcie nie wskazano drogi dojazdowej do działek inwestycyjnych, brak również oświadczeń właścicieli dróg dojazdowych o możliwości korzystania z nich rzez inwestora, uzgodnienie z Zarządem Dróg i Zieleni zostało wystawione na P. K., a nie na Spółkę A, nieruchomość posiada wjazd z własnej drogi, tymczasem w projekcie zakłada się - bez podania przyczyn - że wjazd ten będzie zlikwidowany. Decyzją z 25 października 2017 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca i Wojewoda decyzją z 12 marca 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 25 października 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że właściciele działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], z uwagi na zacenianie ich nieruchomości przez projektowaną zabudowę, powinni posiadać przymiot strony w postępowaniu. Nieprzyznanie im tego przymiotu stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., skutkujące koniecznością wydania decyzji kasacyjnej. Ponadto, Wojewoda zawrócił uwagę na konieczność wezwania inwestora do przedłożenia dokumentu uprawniającego do korzystania z działki nr [...], łączącej nieruchomość inwestycyjną z drogą publiczną, a także uzupełnienia złożonej dokumentacji projektowej o projekt ścian oddzielenia pożarowego, planowanych do realizacji na granicy z działkami nr [...] i [...]. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu uprawniającego Spółkę A do korzystania z działki nr [...], łączącej nieruchomość inwestycyjną z drogą publiczną. Dnia 18 czerwca 2018 r. inwestor przedłożył zgodę właścicielki działki nr [...] na korzystanie z tej nieruchomości na potrzeby dojazdu do działek nr [...] i [...]. Pismem z 20 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu oraz pouczył o możliwości zgłaszania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń. Dnia 28 czerwca 2018 r. do organu wpłynęło pismo A. K., D. O., I. D. oraz U. J., w którym podniesiono, że: inwestycja będzie uciążliwa dla mieszkańców, hala, ze względu na swą wysokość, będzie powodowała zacienienie sąsiednich nieruchomości, realizacja inwestycji spowoduje wzrost natężenia ruchu na drodze publicznej [...] i doprowadzi do pogorszenia jej warunków, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje budowę drogi dojazdowej [...], jednak do dnia dzisiejszego nie zostały uregulowane sprawy dotyczące właścicieli nieruchomości drogowej, co prowadzi do obaw okolicznych mieszkańców o dojazd do ich posesji, z uwagi na usytuowane drogi dojazdowej na terenach podmokłych, ruch samochodów ciężarowych o dużej nośności będzie powodował pęknięcia elewacji i innych elementów sąsiednich budynków, w 2006 r. droga dojazdowa została utwardzona płytami drogowymi, użytkowanie drogi przez ciężki sprzęt spółki doprowadzi do jej zniszczenia, praca w hali magazynowo-składowej będzie źródłem uciążliwego hałasu, praca zmianowa w projektowych obiektach będzie powodować uciążliwości w godzinach nocnych i w ciągu dnia, ruch ciężkich samochodów w okolicy hali będzie stanowił zagrożenie dla mieszkających w pobliżu dzieci. Postanowieniem z 3 lipca 2018 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o projekt ścian oddzielenia pożarowego, planowanych na granicy z działkami nr [...] i [...] oraz dołączenie opinii Zarządu Dróg i Zieleni wskazującej, czy planowana realizacja inwestycji niedrogowej, wywołującej wzrost natężenia ruchu pojazdów na drogach publicznych i pogarszającej warunki ruchu uwarunkowana jest wyprzedzającą lub równoległą budową lub przebudową układu drogowego w zakresie niezbędnym dla jego prawidłowego funkcjonowania i zniwelowania skutków realizacji inwestycji niedrogowej. Dnia 31 sierpnia 2018 r. inwestor dostarczył pismo Zarządu Dróg i Zieleni z 3 sierpnia 2018 r., w którym poinformowano, że planowana na działkach nr [...] i [...] inwestycja nie wygeneruje ruchu, który skutkowałby powstaniem utrudnień i zagrożeń na drodze publicznej (ul. P.), wobec czego nie jest wymagane zawarcie z inwestorem umowy drogowej na przebudowę drogi publicznej. Pismem z 18 września 2019 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją. Dnia 1 października 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo A. K., w którym zauważyła ona m.in., iż z pisma inwestora nie wynika, by planowane zamierzenie nie było nieuciążliwe dla okolicznych mieszkańców. Inwestor nie zaprzeczył bowiem, że hala będzie zacieniać sąsiednie nieruchomości, nadto nie ustosunkował się do obaw mieszkańców związanych z planowaną pracą na zmiany oraz przyznał, że mogą wystąpić pęknięcia i uszkodzenia elewacji oraz innych elementów budynków czy ogrodzeń, lecz z pewnością nie z powodu planowanej inwestycji. Dnia 9 października 2018 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło pismo skarżącej, która podtrzymała dotychczasową argumentację w sprawie. Prezydent Miasta decyzją z 6 listopada 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że po uwzględnieniu uwag i zastrzeżeń stron postępowania oraz analizie wyjaśnień inwestora stwierdził, iż w niniejszej spawie nie zostały naruszone normy Prawa budowlanego i warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, przez co nie doszło naruszenia praw osób trzecich. Od decyzji tej odwołania wniosły: B. L., A. K. oraz A. P.. Wojewoda zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 25 lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 6 listopada 2018 r. Uzasadniając wydaną decyzję Wojewoda wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu O. i zachodniego odcinka D., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 3 lipca 2012 r., poz. 2209). Jak wynika z treści wskazanego aktu prawa miejscowego, przedmiotowa inwestycja usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem [...] określonym jako zabudowa usługowa, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny urządzeń komunikacji samochodowej. Intensywności zabudowy w tym miejscu powinna wynosić do 0,60. Wysokość zabudowy określono na poziomie do 12,0 m, do 3 kondygnacji nadziemnych. Wskaźnik powierzchni zabudowy może wynosić do 0,40 powierzchni działki nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych budowlanej, natomiast powierzchnia biologicznie czynna powinna stanowić co najmniej 15% powierzchni działki budowlanej. Inwestycja powinna posiadać dojazd od ulic [...], [...], [...], [...]. Dodatkowo konieczne jest zapewnienie minimum 3 miejsc postojowych na 100 m powierzchni użytkowej, lecz nie mniej niż 2 miejsca postojowe na 1 punkt usługowy (obiekty usług - handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego, biura) oraz co najmniej 3 miejsc postojowych na 10 osób zatrudnionych (zakłady produkcyjne). Przedmiotem niniejszej inwestycji jest budowa budynku biurowego i hali magazynowo-składowej, poprzedzona rozbiórką czterech budynków istniejących na działkach nr [...] i [...]. Powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków, mierzona po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych, wynosi 1019 m2, a zatem przy powierzchni nieruchomości inwestycyjnej wynoszącej 2342 m2 wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,435. Budynek biurowy posiada 2 kondygnacje, a jego wysokość wynosi 7,2 m, natomiast hala jest obiektem jednokondygnacyjnym o wysokości 12 m. Obiekty te zostały usytuowane z zachowaniem określonej na rysunku planu miejscowego nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powierzchnia zabudowy wynosi 901,1 m2 co daje wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie 0,3847. Natomiast powierzchnia biologicznie czynna wynosi 540 m2, czyli 23,05% powierzchni nieruchomości inwestycyjnej. Dojazd do terenu objętego przedmiotową inwestycją zaprojektowano od ulicy oznaczonej w planie symbolem [...]. Na danym odcinku ulicę tę stanowią działki nr [...] i [...], a inwestor posiada prawo do dysponowania tymi nieruchomościami na potrzeby dojazdu. Ponadto, na działkach nr [...] i [...] zaprojektowano 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej. Zakładane zatrudnienie na terenie projektowanej inwestycji wynosi 5 osób. Analiza rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do skarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że są one zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wskazanym zakresie. Zdaniem Wojewody, rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania działki są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach, przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, odprowadzenia wód opadowych oraz zapewnienia dostępu do sieci. Złożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zawarty w ww. opracowaniu projekt rozbiórki nie wzbudza zastrzeżeń tutejszego organu. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono również sporządzone na przepisowym druku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymaganą w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego zgodę właściciela obiektów usytuowanych na działkach inwestycyjnych na ich rozbiórkę. Odnosząc się do zawartych w odwołaniach zarzutów niezapewnienia przez organ I instancji możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją w przedmiotowej sprawie Wojewoda stwierdził, że są one częściowo zasadne. Prezydent Miasta zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz pouczył o możliwości wnoszenia uwag i zastrzeżeń, lecz czas, jaki został wyznaczony stronom na skorzystanie z tych uprawnień - 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, dodatkowo ograniczony do poniedziałku w godz. 12.00-16.00 oraz środy i piątku w godz. 8.00-12.00 - mógł, w ocenie organu odwoławczego, uniemożliwić niektórym stronom skuteczne skorzystanie z uprawnień wynikających z zawartej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału w postępowaniu. Dlatego też, Wojewoda w dniu 11 stycznia 2019 r. wystosował do wszystkich stron postępowania zawiadomienie informujące o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz o możliwości wnoszenia uwag i zastrzeżeń, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego zawiadomienia. Z powyższych uprawnień, pomimo skutecznego doręczenia zawiadomień, nie skorzystała żadna ze stron postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących braku reakcji na dokonywanie samowolnej rozbiórki mimo nieprawomocności decyzji organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta była badana już na wcześniejszych etapach postępowania, podczas których Wejwoda uzyskał informację od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż podczas kontroli przeprowadzonej na terenie objętym inwestycją nie stwierdzono przystąpienia do robot rozbiórkowych przy usytuowanych tam budynkach ani prowadzenia robot budowlanych. Co do zarzutu dotyczącego nieprzeanalizowania przez organ I instancji kwestii zacieniania stanowiącej jej własność działki nr [...] Wojewoda stwierdził, że zarzut ten nie jest zasadny. Z zawartej w projekcie analizy nasłonecznienia wynika, że projektowana zabudowa częściowo będzie zacieniać działkę nr [...] od godz. 11 do 17, lecz usytuowany na tej nieruchomości budynek będzie zacieniany od godz. 15.30. Do tego czasu, przynajmniej od godz. 11, okna pomieszczeń usytuowane w południowej ścianie budynku przy ul. Ż. będą nasłonecznione. Posiłkując się tzw. "linijką słońca" zawartą w książce M. Twarowskiego "Słońce w architekturze" oraz kalkulatorem długości cienia i położenia słońca Wojewoda zweryfikował poprawność obliczeń przedmiotowego opracowania w zakresie kąta padania promieniu słonecznych oraz w zakresie długości cienia rzucanego przez budynki na działkach nr [...] i [...] w dniu równonocy, a następnie stwierdził, że nie budzą one jego zastrzeżeń. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że spełniony został warunek zawarty w § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że w myśl § 60 ust. 2 rozporządzenia w mieszkaniach wielopokojowych wystarczające jest, gdy wymagania ust. 1 są spełnione dla jednego pokoju. W kwestii zarzutu nieodniesienia się do argumentu dotyczącego możliwości powodowania ewentualnych uszkodzeń elewacji oraz innych elementów sąsiednich budynków w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji i eksploatacji zrealizowanych obiektów tutejszy organ zauważa, iż zagadnienie to pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, a ewentualne roszczenia w tym zakresie powinny być egzekwowane na drodze postępowania cywilnego. Odnośnie do zarzutu o nierozpatrzeniu kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko Wojewoda stwierdził, że nie jest on zasadny. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Na podstawie delegacji zawartej w art. 60 cyt. ustawy Rada Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Analiza zawartego w tym akcie wykazu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja, polegająca na rozbiórce istniejących obiektów oraz budowie budynku biurowego i hali magazynowo-składowej, nie zalicza się do żadnej z ww. grup. Odnosząc się zaś do argumentacji, w myśl której konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikać ma z faktu usytuowania inwestycji w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] P. i rzeki R. Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ochrona wskazanego obszaru przejawiać się ma stosowaniem rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych gwarantujących zabezpieczenie przed zanieczyszczeniem warstwy wodonośnej narażonej, brakiem naturalnej izolacji użytkowego zwierciadła wody, na pionową migrację zanieczyszczeń. Rozwiązania takie zostały zawarte w projekcie sporządzonym dla przedmiotowego zamierzenia. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Wojewoda wskazał, że: 1) podnoszona kwestia nieuznania przez organ I instancji faktu oddziaływania realizowanych inwestycji na nieruchomość skarżącej jest niezasadna, gdyż już z samego faktu uznania skarżącej za stronę postępowania wynika, iż oddziaływanie takie ma miejsce; jest to jednak oddziaływanie mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów; obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę; 2) zarzut dotyczący braku wystarczającej ilości wody dla realizacji przedmiotowej inwestycji jest niezasadny; dla inwestycji zostały bowiem wydane przez Spółkę B (gestora sieci) warunki przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej; kwestionowanie zasadności wydania takiego dokumentu nie leży w zakresie uprawnień organu administracji architektoniczno-budowlanej; 3) zarzut wskazujący na brak danych jednoznacznie wskazujących, że zaprojektowane zbiorniki na wody opadowe posiadają wystarczającą pojemność nie jest zasadny; z projektu wynika, że przewidziano wykonanie 3 szczelnych zbiorników o pojemności 9 m2 każdy; w opracowaniu zawarto obliczenia, z których wynika, że przewidziana pojemność jest wystarczająca; kontrolowanie tych obliczeń nie leży w kompetencjach organu administracji architektonicznobudowlanej; odpowiedzialność za poprawność ich wykonania ponosi projektant oraz sprawdzający; 4) zarzut nieodniesienia się przez organ I instancji do kwestii zaprojektowanych ścian oddzielenia pożarowego jest częściowo zasadny; istotnie, Prezydent Miasta nie odniósł się do powyższego zagadnienia w skarżonej decyzji, uczynił to jednak w uchylonej, na skutek odwołania skarżącej, decyzji nr [...], co oznacza, że kwestia ta była już badana na wcześniejszym etapie postępowania; po analizie projektu budowlanego Wojewoda stwierdził, że zaprojektowane na granicy z działkami nr [...] i [...] ściany oddzielenia pożarowego spełniają wymagania zawarte w § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; projekt został uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę branżowego, zaś postulowana przez jedna ze stron konieczność realizacji ściany oddzielenia pożarowego na całej długości południowej granicy działek inwestycyjnych nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach; 5) zarzut braku oceny dwuzmianowości pracy w projektowanym obiekcie nie jest zasadny, gdyż zagadnienie to leży poza zakresem podlegającym ocenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej; 6) zarzut nieprzedłożenia przez Inwestora wymaganego w art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych, nie jest zasadny, gdyż przepis ten dotyczy jedynie sytuacji, gdy połączenia nastąpić ma z drogą krajową bądź wojewódzką - ulica P. jest natomiast drogą powiatową; 7) zarzut naruszenia § 13 ust. 1 pkt 11 lit. a, b, c, d, e, ust. 2 pkt 3, 4 ,7 oraz ust. 3 pkt 2 i 5 rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego jest niezrozumiały, gdyż wskazane jednostki redakcyjne nie występują w tym akcie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braków uzasadnienia decyzji organu I instancji Wojewoda stwierdził, że organ ten, wydając skarżoną decyzję, nie uzasadnił swego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, naruszając tym samym treść art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne, nie licząc przytoczenia historii postępowania w niniejszej sprawie, jest skąpe, uzasadnienie prawne ogranicza się zaś do wzmianki art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowanego bez przytaczania ich treści, jednakże pozwala uzyskać ogólny obraz ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Pozwala ono poznać argumenty i przesłanki podjętej decyzji, umożliwiając tym samym stronom obronę swych interesów przed organem odwoławczym. Tym samym wskazane uchybienie nie może, w ocenie Wojewody, stanowić przesłanki do uchylenia skarżonego orzeczenia. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem: - zasad postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasady budzenie zaufania do organów administracji; - zasad postepowania, poprzez subiektywne przyjęcie przez organ odwoławczy, że zarzuty podniesione w odwołaniu mimo, że zasadnie nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji ze względu na naruszenie przez organ art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji I instancji w połączeniu z naruszeniem podstawowych zasad postepowania administracyjnego, w tym zasady czynnego udziału stron w postepowaniu; - pozostawienie bez rozpoznania zarzutów negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie w zakresie mogących powstać szkód, w tym związanych z powodowaniem pękania ścian budynków sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a akt objęty skargą nie narusza prawa. Skarżąca, jak wynika z jej skargi, zarzuca naruszenie zasad postępowania administracyjnego – czynnego udziału stron i budzenia zaufania do organów władzy – w związku z procedowaniem w przedmiocie wniosku Spółki A o pozwolenie na rozbiórkę istniejących budynków oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku biurowego i hali magazynowo – składowej na działkach nr [...] i [...], obręb [...] P., G. Wskazuje także na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz zignorowanie przez organy zarzutów dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie w zakresie mogących powstać szkód. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2019 r., poz. 1196 ze zm., dalej P.b.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektonicznobudowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 P.b., także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Przywołany art. 35 ust. 1 P.b. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego we wstępnej fazie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, bowiem to plan miejscowy bądź, w przypadku jego braku – decyzja o warunkach zabudowy, określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu i kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jednocześnie należy wyjaśnić, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Konstrukcja art. 35 ust. 1 i 4 w zw. z art. 32 ust. 4 P.b. prowadzi do wniosku, że jest to decyzja związana. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełni określonych prawem wymogów, nie może uzyskać pozytywnego rozstrzygnięcie uwzględniającego jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełni wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wynika to wprost z treści art. 35 ust. 4 P.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadnie zatem organ administracji, przystępując do oceny wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych oraz pozwolenia na budowę w okolicznościach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności dokonały jego weryfikacji w kontekście zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – tj. uchwały nr [...] Rady Miasta G. z 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu O. i zachodniego odcinka D. W ocenie sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że zaplanowana przez Spółkę inwestycja, polegająca na rozbiórce budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych oraz budowie budynku biurowego oraz hali magazynowo – składowej wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...] i [...] w G., obręb P., jest zgodna z ustaleniami ww. obowiązującego planu miejscowego. Analizowana inwestycja zaplanowana jest na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...], określonym jako zabudowa usługowa, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny urządzeń komunikacji samochodowej. Plan przewiduje jednocześnie na tym obszarze funkcję adaptowaną – istniejącą zabudowę jednorodzinną. Z karty terenu nr 07, właściwej dla analizowanej inwestycji wynikają następujące parametry kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: intensywności zabudowy do 0,60, wysokość zabudowy do 12,0 m, do 3 kondygnacji nadziemnych, wskaźnik powierzchni zabudowy do 0,40 powierzchni działki budowlanej, powierzchnia biologicznie czynna - co najmniej 15% powierzchni działki budowlanej. Z planu wynika, że dojazd do terenu [...] powinien nastąpić od dróg oznaczonych jako [...], [...], [...], [...]. Plan zakłada konieczność zapewnienia minimum 3 miejsc postojowych na 100 m powierzchni użytkowej, lecz nie mniej niż 2 miejsca postojowe na 1 punkt usługowy (obiekty usług - handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego, biura) oraz co najmniej 3 miejsca postojowe na 10 osób zatrudnionych (zakłady produkcyjne). Odnosząc powyższe wymogi do planowanej inwestycji w zakresie budowy budynku biurowego i hali magazynowo-składowej, poprzedzonej rozbiórką czterech budynków istniejących na działkach nr [...] i [...], wskazać należy, że zostały one spełnione. Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, a co zostało jednocześnie skontrolowane przez orzekający w niniejszym składzie sąd, powierzchnia całkowita wszystkich kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków, mierzona po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych, wynosi 1019 m2. Zatem przy powierzchni nieruchomości inwestycyjnej wynoszącej 2342 m2 wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,435. Budynek biurowy posiada 2 kondygnacje, a jego wysokość wynosi 7,2 m, natomiast hala jest obiektem jednokondygnacyjnym o wysokości 12 m. Obiekty te zostały usytuowane z zachowaniem określonej na rysunku planu miejscowego nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powierzchnia zabudowy wynosi 901,1 m2 co daje wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie 0,3847. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 540 m2, czyli 23,05% powierzchni nieruchomości inwestycyjnej. Dojazd do terenu objętego inwestycją zaprojektowano od ulicy oznaczonej w planie symbolem [...]. Na danym odcinku ulicę tę stanowią działki nr [...] i [...], a inwestor posiada prawo do dysponowania tymi nieruchomościami na potrzeby dojazdu. Na działkach nr [...] i [...] zaprojektowano 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, przy czym z projektu wynika założenie zatrudnienia w związku z projektowaną inwestycją na poziomie 5 osób. Również analiza rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do skarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że nie pozostają one w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wskazanym zakresie. Analiza rozwiązań zawartych w projekcie zagospodarowania działki, zdaniem sądu, również prowadzi do wniosku, że są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). W punkcie 17 projektu omówione zostały warunki ochrony przeciwpożarowej, która to kwestia była przedmiotem jednego z zarzutów odwołania. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego i znajduje potwierdzenie w analizie ochrony przeciwpożarowej, inwestycja spełnia warunki wynikające z przepisów prawa w tym zakresie, w tym zwłaszcza wynikające z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto, kontrola sądu w zakresie wymogów dotyczących usytuowania budynków na działkach, analizy przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, odprowadzenia wód opadowych oraz zapewnienia dostępu do sieci, prowadzi do wniosku, że także w odniesieniu do tych kwestii przedłożony projekt budowlany jest zgodny z prawem. Jak wynika ze znajdujących się w nim dokumentów (decyzji, zaświadczeń) projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedłożone opracowanie projektowe spełnia również kryterium kompletności i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.). Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono również oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymaganą w art. 33 ust. 4 pkt 1 P.b. zgodę właściciela obiektów usytuowanych na działkach inwestycyjnych na ich rozbiórkę. W realiach badanej sprawy zatem nie ulega, zdaniem sądu, wątpliwości, że przedłożona dokumentacja projektowa dotycząca ww. inwestycji nie narusza cytowanych wyżej przepisów prawa, a organy administracji, w tym w szczególności organ II instancji dołożył wszelkich starań, aby wyjaśnić wątpliwości wszystkich stron postępowania dotyczących zgodności z prawem inwestycji oraz jej wpływu na nieruchomości sąsiednie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że są one niezasadne. Sąd nie dostrzega naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wynikającej z art. 10 k.p.a., ani w postępowaniu przed organem I instancji, jak i organem odwoławczym. Strony bowiem na każdym etapie tego postępowania były informowane o możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń i z takiej możliwości korzystały. Zastrzeżenia stron konfrontowane były z inwestorem, który za każdym razem ustosunkowywał się do nich. Wreszcie, stały się one przedmiotem analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 8 – 12 decyzji Wojewody). Nie uszczuplił tej możliwości stronom postępowania organ I instancji przed wydaniem decyzji kończącej sprawę w instancji, wyznaczając stronom 7 dni na skorzystanie z tego uprawnienia w konkretnych dniach i godzinach pracy Urzędu, biorąc pod uwagę fakt, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 5 maja 2017 r., a decyzje organu I instancji były dwukrotnie uchylane w administracyjnym toku instancji, w szczególności ze względu na fakt, że zarzuty odwołań okazywały się uzasadnione i wymuszały uzupełnienie dokumentacji projektowej i jej ponowną analizę. Wyznaczenie w takich okolicznościach sprawy przez organ I instancji dłuższego terminu na zapoznanie się z jej dokumentacją mogło pozostawać w kolizji z inną istotną zasadą postępowania – a mianowicie jego szybkości. W ocenie sądu, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, by okoliczność ta upośledziła uprawnienia procesowe skarżącej w administracyjnym toku instancji. Podkreślić też należy, że uwzględnienie skargi przez sąd z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Niezależnie od tego, że jak wskazano powyżej, sąd nie dopatruje się takiego naruszenia, to nawet gdyby było inaczej, skarżąca musiałaby wykazać, że miało ono istotny wpływ na ten wynik. Takiej analizy w skardze brak, a zatem już choćby z tych powodów zarzut ten nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi. Podobnie, sąd nie podziela argumentów skargi odnośnie do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do władzy publicznej jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984/2, poz. 117, podkreśla, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest "przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa". Zasadom tym nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Sąd nie dopatruje się naruszenia wyżej opisanych standardów w postępowaniu, w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja. W szczególności, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie uchybia przepisom k.p.a. – art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ odwoławczy wnikliwie przedstawił przesłanki faktyczne i prawne, które doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia o takiej a nie innej treści, ustosunkowując się szeroko do zarzutów odwołania. W ocenie sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, przynajmniej z formalnego punktu widzenia, spełnia standardy, wynikające z zasady przekonywania. Wbrew twierdzeniom skargi, organ odniósł się również do stanowiska skarżącej dotyczącego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie w zakresie mogących powstać szkód (strona 9 decyzji). Słuszne jest stanowisko organu w tym zakresie, że kwestia ta wykracza poza ramy prowadzonego postępowania, bowiem zgłaszane uciążliwości, mające polegać np. na pękaniu ścian budynków, mają charakter czysto hipotetyczny na obecnym etapie i kwalifikowane mogą być wyłącznie jako uciążliwości o charakterze faktycznym, a nie prawnym. Będą one mogły być przedmiotem ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, w razie faktycznego wystąpienia takich szkód. Wyjaśnić też należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organ architektoniczno-budowlany, rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, nie ma obowiązku badać wszelkich utrudnień, jakie może powodować planowana inwestycja dla korzystania z nieruchomości sąsiednich, lecz tylko takie, które dotyczyć mogą uzasadnionych interesów osób trzecich a podlegających ochronie w procesie inwestycyjno-budowlanym, zgodnie z art. 5 ust, 1 pkt 9 P.b. Jeżeli zaś decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z regulacją Prawa budowlanego, co ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie interesów faktycznych innych osób. Tym bardziej, poza zakresem analizy organów architektoniczno – budowlanych pozostają utrudnienia hipotetyczne, a więc de facto nie istniejące w dacie wydawania decyzji, które w subiektywnym odczuciu właścicieli nieruchomości sąsiednich mogą powstać (jak np. pęknięte ściany). Biorąc powyższe pod uwagę, zadaniem organów było zbadanie, czy uciążliwości związane z inwestycją mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy Prawa budowlanego. Taka analiza została, zdaniem sądu, w prawidłowy sposób przeprowadzona. Podkreślić należy, że w zasadzie każda inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych nieruchomości sąsiednich, jednakże żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Co więcej, art. 4 P.b. statuuje zasadę wolności budowlanej, zapewniającą inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego, o ile nie narusza ono obowiązujących norm prawnych. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie projekt spełnia wymagania przepisów budowlanych, to nie można skutecznie zablokować inwestycji poprzez powoływanie się na pogorszenie dotychczasowych warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości. Sąd podziela natomiast stanowisko i ocenę organu odwoławczego odnośnie do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez organ I instancji. W ocenie sądu jednak, ewentualna lakoniczność uzasadnienia organu I instancji w kwestii ustosunkowania się do stanowisk stron postępowania nie miała wpływu na ostateczną prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, sąd nie dopatrzył się naruszeń art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kompletny i wnikliwie przeanalizowany materiał dowodowy. Została przy tym, jak wskazano powyżej, wyczerpująco uzasadniona i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Brak jest zatem podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 6 k.p.a. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.