II GSK 1817/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1089/12 w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II GSK 1817/13 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1089/12 oddalił skargę B. Spółki z o.o. w Krakowie (dalej: skarżący, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] maja 2012 r. nr SKO [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2011 r., została przeprowadzona kontrola przez inspektorów ZIKiT w K., podczas której stwierdzono zajęcie przez skarżącego chodnika przy ul. T. w K., poprzez wbicie przez pracownika spółki, metalowych prętów oraz taśmy przy budynku nr 8 bez zezwolenia zarządcy drogi. Ustalono, że powierzchnia zajętego pasa drogowego wynosiła 21,5 m². Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] – organ I instancji - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., nałożył na Spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 1 290,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. T. w dniach [...] listopada 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów postępowania – art. 7, 10, 77 i 107 k.p.a. Nadto wniosła, na podstawie art. 136 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność ustalenia, czy i kiedy oraz na jak długo oraz przez kogo doszło do zajęcia przedmiotowego pasa drogowego, gdyż okoliczności te w ocenie Spółki nie zostały ustalone. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestie lokalizacji w pasie drogowym urządzeń nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego reguluje ustawa o drogach publicznych. Wyjaśniło, że w świetle art. 40 ust. 12 pkt 1 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Zgodnie z art. 40 ust. 4 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Podstawę obliczenia kary stanowią przepisy oraz uchwała nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [..] września 2011 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz. Woj. Małopolskiego z 2011 r. Nr 467, poz. 4521). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium nie uznało argumentów podniesionych w odwołaniu za zasadne. Organ stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, strona została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, a od dnia [...] grudnia 2011 r., tj. od dnia odebrania zawiadomienia, miała możliwość w terminie 14 dni do zapoznania się ze sprawą. Organ podkreślił, że kwestionowana decyzja organu I instancji została wydana dnia [...] stycznia 2012 r. W dniu [...] listopada 2011 r. została wydana natomiast decyzja nr [...] zezwalająca na wygrodzenie chodnika na cele budowlane w terminie od [...] listopada 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r. Tym samym zdaniem Kolegium, strona miała pełną świadomość, że przed terminem określonym w decyzji zezwalającej na zajęcie chodnika, jej działania są niezgodne z przepisami prawa. Na powyższą decyzję Spółka B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreśliła, że poprzez wbicie w ciągu chodnika metalowych słupków oraz taśmy, które to elementy można z łatwością wyciągnąć i zerwać, nie doszło w ogóle do zajęcia pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie III SA/Kr 1089/12 skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygania stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity, Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) w tym art. 40 tej ustawy. Zdaniem Sądu, ustalenia organów orzekających, że doszło wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do zajęcia przez nią pasa drogowego ul. T., przy budynku nr [...] w Krakowie w dniach [...] listopada 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. są prawidłowe. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych przez pas drogowy rozumie się wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga natomiast, to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Chodnik zaś to część drogi przeznaczona do ruchu pieszych. Sąd I instancji uznał, że bezspornie, wbicie w chodnik na długości budynku nr 8 przy ul. Tatarskiej w Krakowie metalowych prętów i rozciągnięcie pomiędzy nimi taśmy zabezpieczającej spowodowało zajęcie części pasa drogowego nie akceptowane przez zarządcę drogi. Sąd stwierdził, że argumentacja strony skarżącej, że poprzez tego rodzaju czynności nie doszło do zawładnięcia określonej przestrzeni pasa drogowego na długości chodnika przy budynku nr 8 jest nietrafna, podobnie jak i próba usprawiedliwienia takiego stanu rzeczy poprzez twierdzenie, iż miało to zagwarantować bezpieczeństwo przechodniów. Sąd stwierdził, że zasadnie organy uznały, że doszło do zawładnięcia tej części pasa drogowego, albowiem uniemożliwiono poruszanie się pieszych po wydzielonej przestrzeni chodnika zmuszając ich tym samym do jej obejścia i przechodzenia po jezdni. Sąd podkreślił jednocześnie, że poza sporem było, że strona skarżąca uzyskała w dniu [...] listopada 2011 r. decyzję nr [...] zezwalającą na wygrodzenie chodnika na cele budowlane, lecz w okresie od [...] listopada 20011 r. do dnia [...] marca 2012 r. Zajęcia natomiast pasa drogowego bez zezwolenia strona skarżąca dokonała zanim rozpoczął bieg okres, na jaki zezwolenia udzielono. Strona skarżąca dokonała zatem zajęcia samowolnie, za które uważa się każde zajęcie bez zezwolenia lub sprzecznie z warunkami zezwolenia. Sąd podkreślił, że konsekwencją stwierdzenia przez zarządcę drogi jednego z naruszeń, wskazanych w art. 40 ustawy, jest wydanie przez ten organ decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10-krotności należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego. Sąd jednocześnie stwierdził, że zarzuty naruszenia przepisów postepowania, artykułów: 7, 77, 75, 78 i 80 k.p.a. są chybione. Mankamenty uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć, są natomiast kwestią związaną z tzw. "dobrym uzasadnieniem" i nawet ułomności w wymogach stawianych art. 107 § 3 k.p.a., gdy nie mogły mieć one istotnego wpływu na wynik tej sprawy, tak jak w tym przypadku, nie mogą spowodować uchylenia kontrolowanych decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. i art.188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wnoszący skargę na podstawie art.174 pkt.1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1.przepisów postępowania, jakie mogło mieć wpływ na wynik sprawy a to: -art. 133 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieopartego na podstawie całokształtu dowodów znajdujących się w aktach sprawy i przyjęcie, iż skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego w sytuacji, gdy do takiego zajęcia nigdy nie doszło. -art. 133 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa poprzez uznanie, iż powierzchnia zajęta pod chodnik wynosiła 21, 5 m2 w sytuacji, gdy z materiały dowodowego nie wynika, dlaczego taka właśnie powierzchnia miała być podstawą wyliczenia kary umownej w sytuacji, gdy nawet przy założeniu, iż skarżąca spółka zajęła część drogi publicznej to powierzchnia ta nie była równa powierzchni, jaka w późniejszym okresie była zajmowana przez spółkę na podstawie decyzji. Powierzchnia zajmowana przez spółkę była inna a brak w materiale dowodowym potwierdzenia, ile powierzchnia ta wynosiła. -art. 141 § 4 ppsa dokonane w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył w toku postępowania i nie omówił w uzasadnieniu wyroku przesłanek, których wystąpienie warunkuje uznanie, że doszło do zajęcia pasa drogowego przy ul. T. w K. w okresie od dnia [...] do [...] listopada 2012 roku; -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 kpa w zw. z art. 81 kpa dokonane w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się wyczerpująco do zarzutu Skarżącej, iż została ona pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu tj. nie zostało zapewnione jej wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a to w związku z niezawiadomieniem strony o zakończonym postępowaniu wyjaśniającym, a jednocześnie błędnie ustalił, iż wskazane powyżej żądania stron zmierzają wyłącznie do przedłużenia postępowania; -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa dokonane w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu Skarżącej, iż materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób niewyczerpujący, a w szczególności nie został uwzględniony wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony w osobie jej reprezentanta - Prezesa Zarządu Spółki B. Sp. z o.o. W. K. na okoliczność ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego; 2. przepisów prawa materialnego, przez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie a to: -art.40 ust.12 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do zajęcia pasa drogowego podczas, gdy w spornym okresie od [...] do [...] listopada 2012 roku do zajęcia pasa drogowego nie doszło; -art. 40 ust. 4 ust. 5 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie a w konsekwencji błędne przyjęcie, że powierzchnia jaka ma być podstawą wyliczenia opłaty wynosi 21,5 m2 w sytuacji, gdy zajęta została wyłącznie powierzchnia nad taśmą, która była znacznie mniejsza a przepisy prawa pozwalają ją zaokrąglić w górę do jednego m2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że naruszenie przepisów postępowania nastąpiło poprzez: niepodjęcie czynności przez Sąd I instancji celem wyjaśnienia stanu faktycznego, pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, tj. braku zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania, a tym samym pozbawienia możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań złożonych przed wydaniem decyzji, nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie narusza także przepisy prawa materialnego, a to ustawę o drogach publicznych, a w szczególności art. 40 tejże ustawy. Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów i niewłaściwie je zastosował, doprowadzając tym samym do wydania wyroku z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. Podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie stanowią niezbędne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Sporządzenie skargi kasacyjnej zgodnie z powyższymi wymogami ma istotne znaczenie w świetle regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny jest podstawami skargi kasacyjnej związany, gdyż rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Podzielić należy pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, w tym konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym miał uchybić Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np.: postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., II GSK 498/12). Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów co do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stwierdzić należało, że są one bezzasadne. Dokonując oceny poszczególnych zarzutów stwierdzić należało, że nie doszło do naruszenia art. 133 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieopartego na podstawie całokształtu dowodów znajdujących się w aktach sprawy i przyjęcie, że skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego w sytuacji, gdy do takiego zajęcia nigdy nie doszło, a nawet jeżeli doszło, że powierzchnia zajęta pod chodnik wynosiła 21, 5 m2 i taka właśnie powierzchnia miałaby być podstawą wyliczenia kary. Wbrew twierdzeniom skarżącej w tym zakresie Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy ( zgodnie z art133§1 p.p.s.a.) a organy rozstrzygały zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 77 k.p.a i 80 k.p.a.. W tym zakresie za słuszne należało uznać wskazanie sądu, że strona skarżąca nie zaprzeczyła w żaden sposób, że czynności wbicia metalowych prętów w chodnik i rozciągnięciu taśmy zabezpieczającej zatrudniony u niej pracownik nie wykonywał na jej rzecz. Strona skarżąca nawet nie podała okoliczności, które mogłyby wskazywać na inny stan rzeczy. A wręcz przeciwnie, podnosiła okoliczności mające usprawiedliwiać takie postępowanie bezpieczeństwem pracowników czy pieszych. Wskazywała, że wygrodzenie chodnika taśmą ostrzegawczą doprowadziło do uniemożliwienia parkowania na tym odcinku samochodów i przywrócenia ciągu komunikacyjnego. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącej z powierzchnia zajętego chodnika wynosiła 21, 5 m2 i wynika ona z ustaleń inspektorów ZiKiT w K. dokonanych w dniu 23 listopada 2011 r ( k.15 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga, że powyższe ustalenia nie były przez skarżącą uprzednio kwestionowane. Bezzasadny jest zarzut, że Sąd nie odniósł się wyczerpująco do stanowiska skarżącej, że została ona pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu i nie zostało zapewnione jej wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a to w związku niezawiadomieniem strony o zakończonym postępowaniu wyjaśniającym. Podkreślić w tym zakresie należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu był przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czego wyraz stanowi uzasadnienie zaskarżonego wyroku (k.8 uzasadnienia). Trafnie wskazano, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W ocenianym postępowaniu skarżącą takiego związku nie wykazała. Jednocześnie, formułując taki zarzut już na etapie odwołania od decyzji I instancji, nie złożyła żadnych nowych wniosków dowodowych których przeprowadzenia by się domagała. Nie wskazywała dowodów które miałyby doprowadzić do zakwestionowania poczynionych przez organ ustaleń faktycznych co do tego kto dokonał wygrodzenia chodnika. Tym samym nie sposób uznać, że brak zawiadomienia strony o zakończonym postępowaniu wyjaśniającym, pozbawiło skarżącą czynnego udziału w postępowaniu w sposób uniemożliwiający jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego czy też złożenia wniosków dowodowych. Mając powyższe na względzie, zarzuty skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania należało uznać za bezpodstawne. Sąd I instancji, prawidłowo za podstawę wyroku przyjął ustalenia faktyczne organu. Bezzasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Brak było podstaw do przyjęcia za twierdzeniami skarżącej , że doszło do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do zajęcia pasa drogowego podczas, gdy w spornym okresie od [...] do [...] listopada 2012 roku do zajęcia pasa drogowego nie doszło. Zdaniem skarżącej jej zachowanie polegające na rozciągnięciu taśmy ostrzegawczej nie spełniało przesłanek zajęcia pasa drogowego. Zgodnie z art.40 ust.12 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy także: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym,2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3 (art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Dokonując wykładni pojęcia zajęcia pasa drogowego Sąd I instancji zasadnie sięgnął do słownikowego określenia czasownika "zająć". Powołując się na słownik języka polskiego PWN M.Szymczaka wskazał, że "zająć" oznacza "zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś, zawładnąć czymś" Trafnie w tym zakresie przyjęto, że wbicie w ciągu chodnika ( który, co było poza sporem, mieści się w pojęciu pasa drogowego) metalowych słupków oraz rozciągnięcie miedzy nimi taśmy uniemożliwiało poruszanie się pieszych po tak wydzielonej przestrzeni chodnika. Tym samym, stanowiło zawładnięcie tej części pasa drogowego. Bez znaczenia dla takiej oceny ma fakt trwałości urządzeń uniemożliwiających poruszanie się pieszych, czy też sposobu demontażu lub usunięcia tych urządzeń. Powyższe rozważania pozwalają na stwierdzenie, że także zarzut, że doszło do błędnego przyjęcie, że powierzchnia jaka ma być podstawą wyliczenia opłaty wynosi 21,5 m2 w sytuacji, gdy zajęta została wyłącznie powierzchnia nad taśmą, która była znacznie mniejsza a przepisy prawa pozwalają ją zaokrąglić w górę do jednego m2, jest całkowicie bezzasadny. To cały obszar chodnika który został wyznaczony poprzez pręty i łączącą ją taśmę stanowi powierzchnię z której nie mogli korzystać piesi, i on też stanowi podstawę do wyliczenia wysokości opłaty. Co do zarzutu kasacji naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny uważa go za niezasadny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd w uzasadnieniu zawarł wszystkie jego elementy wskazując także na przesłanki warunkujące uznanie , że doszło do zajęcia pasa drogowego. Mając na uwadze powyższe przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.