II SA/Lu 666/08

SENTENCJA Lublin, dnia 24 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Starosty z dnia [..]., znak: [..] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pełnomocnik M. S. złożyła w dniu 10 września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Starosty z dnia [..] znak: [..] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [..]. o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku letniskowego z przyłączami. Do skargi zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone w formie aktu notarialnego z dnia [..] Repertorium A Nr [..]. Zarządzeniem z dnia 6 października 2008 r. pełnomocnik skarżącej – R. S. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej złożyła to samo pełnomocnictwo, które załączyła wcześniej do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Nie można bowiem uznać za wykonanie wezwania Sądu złożenie przez R. S. pełnomocnictwa z dnia [..]., Repertorium A Nr [..]. Dokument ten bowiem stanowi umocowanie dla ojca M. S. E. S. oraz matki R. S. do reprezentowania skarżącej przed sądami powszechnymi, urzędami i instytucjami w sprawach dotyczących wskazanych nieruchomości, nie zawiera natomiast umocowania do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, a zatem nie spełnia wymogu określonego w art. 36 powołanej ustawy. Pomimo wezwania braki skargi nie zostały usunięte, dlatego też skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.