II SA/Sz 260/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi E. i R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją wydaną po rozpoznaniu odwołania E. i R. P., Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 151 § 2, art. 146 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej: kpa) uchylił wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., Nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...] oraz stwierdził, że wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., nastąpiło z naruszeniem prawa, jednakże nie uchyla się tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta udzielił B. T.–S. i R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Pismem złożonym dnia [...]r., uzupełnionym pismem z dnia [...]r. E. i R. P. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie w/w decyzji z dnia [...]r., wskazując, że są właścicielami sąsiedniej działki nr [...] oraz usytuowanego na niej bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] budynku wybudowanego w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., Nr [...] Znak [...], zgodnie z którą miał on stanowić segment środkowy zabudowy szeregowej. W wyniku wydania decyzji z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę na działkach nr [...] i [...] budynku jednorodzinnego wolnostojącego nastąpiło naruszenie ich interesu, bowiem ulegają pogorszeniu warunki użytkowania ich działki nr [...] oraz budynku, gdyż ściana ich budynku, realizowanego w zabudowie szeregowej, nie była projektowana jako zewnętrzna i nie została zabezpieczona od wpływu warunków atmosferycznych. Wybudowanie na działkach [...] i [...] budynku wolnostojącego zamiast segmentu szeregowca spowodowało także naruszenie całości kompozycyjno-estetycznej ich budynku oraz posesji przy ul. [...]. Niewłaściwe jest usytuowanie budynku na działce nr [...] w zakresie odległości od granicy z działką nr [...]. Okna tego budynku znajdują się w bezpośredniej bliskości działki skarżących i są skierowane wprost na taras i okna ich budynku. Zakwestionowali także rozwiązania dotyczące kształtu dachu tego budynku - nachylenie połaci, wysunięcie okapu i układu rynien i rur spustowych wskazując, że rozwiązania przyjęte w projekcie budynku mogą powodować zawilgocenie ściany ich budynku oraz podmywanie fundamentów. Podnieśli także, iż decyzja o warunkach zabudowy dla tego budynku z dnia [...]r. została uchylona w postępowaniu odwoławczym. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej decyzji z dnia [...]r, po czym decyzją z dnia [...]r., Nr [...], odmówił uchylenia tej decyzji wskazując, iż przedmiotowy budynek jednorodzinny wolnostojący przy ul. [...] został usytuowany na działce budowlanej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w tym także z zachowaniem odległości od granic działki. Zewnętrzna ściana tego budynku (ściana garażu) jest usytuowana w odległości [...] m zaś ,ściana części mieszkalnej w odległości [...] m od granicy z działką nr [...], zatem nie zostały naruszone uzasadnione interesy prawne właścicieli tej działki. Podniesione zastrzeżenia, dotyczące ewentualnej możliwości zsuwania się śniegu z dachu budynku znajdującego się na działkach nr [...] i [...] na ścianę budynku na działce nr [...], także nie znajdują uzasadnienia. Projekt budowlany tego domu został sporządzony przez osoby uprawione w odpowiednich specjalnościach. Organ wyjaśnił też, że zewnętrzna ściana budynku szeregowego na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...] została zaprojektowana w tej samej technologii, jak i wszystkie pozostałe ściany zewnętrzne, czyli jako ściany jednowarstwowe o grubości [...] cm, wymurowane z cegły kratówki typu [...], na zaprawie ciepłochronnej, zatem niezasadny jest zarzut, że ściana ta nie jest zabezpieczona od wpływu warunków atmosferycznych. Zaprojektowany na działkach nr [...] i [...] budynek jest też zgodny z ustaleniem funkcjonalnym obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Spełnione są także wszystkie inne zapisy planu, w tym dotyczące ustaleń ekologicznych, kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia ustaleń wyznaczonej w w/w planie obowiązującej linii zabudowy. Odnośnie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...]r., wydanej dla przedmiotowej inwestycji, organ I instancji stwierdził, iż w świetle treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdzenia zgodności inwestycji z jego ustaleniami zachodzi przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 K.p.a. Nowe rozstrzygnięcie w sprawie wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. byłoby zatem tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. W odwołaniu od powyższej decyzji E. i R. P. podtrzymali stanowisko, że wydane pozwolenie na budowę na działkach nr [...] i [...] budynku mieszkalnego wolnostojącego narusza ich interes prawny, powodując obniżenie wartości ich nieruchomości oraz pogorszenie warunków życia. Podnieśli także, że przyjęta przez organ zgodność inwestycji z planem miejscowym jest błędna, bowiem lico budynku wzniesionego na działkach nr [...] i [...] wykracza poza ustaloną planem obowiązującą linię zabudowy, a nadto dla tego terenu plan miejscowy nie przewiduje możliwości lokalizacji jednego budynku mieszkalnego na dwóch działkach. Wydanie decyzji z dnia [...]r. w oparciu o aktualnie obowiązujący stan prawny, bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku na działkach nr [...] i [...], ma na celu usankcjonowanie błędu, jakim było wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę budynku wolnostojącego na w/w działkach, a przebieg sprawy wskazuje na nierówne traktowanie stron. Rozpatrując odwołanie Wojewoda stwierdził, że w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na pominięciu w nim udziału właścicieli działki nr [...], sąsiadującej z inwestycją skarżących E. i R. P. Rodzaj tego uchybienia stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]r. wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. jest niezgodna z przepisami Kodeksu postępowania adminstracyjnego, co skutkowało koniecznością jej uchylenia. Wobec stwierdzenia, iż wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, na działkach nr [...] i [...] nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, polegającego na pominięciu udziału skarżących w tym postępowaniu, należało orzec, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 8 kpa, albowiem decyzja ta została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...]r., która została następnie uchylona. Organ odwoławczy nie znalazł jednak podstaw do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...]r. o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku przy ulicy [...] w [...] była wadliwa w zakresie zastosowania norm materialnego prawa budowlanego. Wpływu takiego nie miało również uchylenie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Nr [...]. Uchylenie tej decyzji nie powoduje wadliwości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy dla terenu tego obszaru został uchwalony plan miejscowy, a projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. spełnia warunki określone w tym planie. W tej sytuacji, pomimo wskazanych wyżej wad postępowania, Wojewoda stwierdził, że treść rozstrzygnięcia wydanego w zwykłym trybie administracyjnym winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego, stanowiącymi podstawę decyzji. W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 151 § 2 w zw. z art. 146 2 kpa, w myśl których, w przypadku gdy w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, organ orzekający we wznowionym postępowaniu nie uchyla decyzji dotychczasowej, ograniczając się do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa, ze wskazaniem powodów wyłączających dopuszczalność jej uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. i R. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. oraz wszczęcie na nowo postępowania administracyjnego w zakresie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działkach nr [...] i [...], z uwagi na ewidentne naruszenie prawa oraz brak ochrony i poszanowania interesu osób trzecich w postępowaniu, dotyczącym tej decyzji. Oprócz powtórzenia zarzutów odwołania skarżący dodatkowo postawili organowi II instancji zarzut nie zastosowania się do art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie została uchylona, pomimo wydana jej w oparciu o ustalenia uchylonej później decyzji o warunkach zabudowy oraz niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla przedmiotowego terenu. W opinii skarżących organ odwoławczy nie zastosował się również do przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 K.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie do końca odzwierciedla stan faktyczny sprawy oraz sankcjonuje wybudowanie budynku jednorodzinnego wolnostojącego z naruszeniem prawa. Skarżący nie zostali powiadomieni o rozpoczęciu tej inwestycji. Nastąpiło to dopiero, gdy budynek już stał. Skarżący nie mieli przez to żadnego wpływu na kształt zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniej działki. W sprawie istniały dwie sprzeczne decyzje o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...] - dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej i wolnostojącej, przy czym decyzja o możliwości zabudowy szeregowej nie została uchylona przy wydawaniu pozwolenia na budowę budynku wolnostojącego, a decyzja o zabudowie wolnostojącej z kolei została uchylona w postępowaniu odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Uchwalony plan miejscowy określa inne warunki zabudowy niż wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (budynek został wybudowany przed uchwaleniem planu). Zdaniem skarżących, organ powinien, zgodnie z obowiązującym prawem, budować podstawy do funkcjonowania zasad dobrego sąsiedztwa, biorąc pod uwagę cechy zagospodarowania terenu oraz cechy architektoniczne obiektów budowlanych. Pierwszym i zasadniczym warunkiem tej zasady jest dostosowanie funkcji projektowanego obiektu i jego architektury do funkcji i architektury obiektów istniejących. Wynika z niego wykluczenie możliwości wprowadzenia na danym terenie funkcji niezgodnej z funkcją już istniejących obiektów. Wydając decyzję w zakresie zagospodarowania terenu organ winien sprzyjać spokojnemu, bezkonfliktowemu wykonywaniu prawa własności i w miarę możliwości eliminować ryzyko powstawania sporów sąsiedzkich na gruncie art. 144 Kodeksu cywilnego. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 145 – 151 p.p.s.a.) Sąd rozpoznając skargę ocenia zatem, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem zarówno procesowym, jak i materialnym wskazuje, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, to jest normom trafnie wskazanym w prawnej podstawie tej decyzji. W sprawie bezsporne jest, iż skarżący, będący właścicielami działki nr [...], którą zabudowali segmentem szeregowym, bez swej winy nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę, dotyczącego sąsiednich działek nr [...] i [...], które ich właściciele pp S. postanowili zabudować domem jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej, uzyskując na to decyzją z dnia [...]r. pozwolenie na budowę. Stanowiło to ewidentne naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, którego skutki określają przepisy art. 145, 146, 149 oraz 151. W myśl art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, - m.in. – w sytuacji gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (pkt 4), lub gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. (pkt 8). Jednakże w świetle regulacji zawartej w art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej, jak stanowi art. 151 § 1 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 tj. postępowania wznowieniowego, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 K.p.a.). W sprawie bezspornie zatem zaistniały przesłanki wznowienia postępowania adminstracyjnego określone w art. 145 § 1 pkt 4, a także pkt 8 Kpa, albowiem decyzja o warunkach zabudowy dla tej inwestycji została uchylona w postępowaniu odwoławczym. Wojewoda uchylając wydaną w I instancji decyzję Prezydenta Miasta trafnie zauważył i stwierdził, że w przypadku istnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego nie może zapaść decyzja wyłącznie odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej. Z tego względu tej treści decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu przez organ odwoławczy. Treść art. 146 § 2 kpa wskazuje na konieczność dokonania przez organ, prowadzący wznowione postępowanie materialno-prawnej oceny decyzji, której to postępowanie dotyczy. Takiej oceny na podstawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy dokonały. Wynika z niego, iż budynek wolnostojący znajdujący się na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...] wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...]r. będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, został usytuowany na tych działkach zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 Nr 75, poz. 690), z uwzględnieniem zachowania odległości od granic działki odpowiednio 3 m dla ściany bez okna i 4 m w przypadku ściany z oknem. Podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące rozwiązań projektowych dachu budynku, mogących w ocenie skarżących spowodować zsuwanie się śniegu, zawilgocenie ściany i podmywanie fundamentów budynku na działce nr [...], nie odnoszą się do powyższych regulacji prawnych, podobnie jak zarzuty odnoszące się do niezabezpieczenia przyległej do granicy działki nr [...] ściany budynku skarżących, budowanej jako ścianą wewnętrzną budynku. Kwestia ta wykracza zresztą poza zakres sprawy dotyczącej decyzji z dnia [...]r. w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku na działkach nr [...] i [...], będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Skarżący upatrują także konieczność uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w fakcie uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzją z dnia [...]r., Nr [...]) decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Nr [...], która dopuszczała możliwość istnienia zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Również ten argument uznać należy za nietrafny w zakresie skutków, które chcieliby uzyskać skarżący. Jak wynika z zawartej w aktach sprawy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [...] i [...] dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ ten uznał, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jednakże w dacie rozpatrywania odwołania od decyzji organu I instancji obowiązywał już uchwalony dla tego terenu plan zagospodarowania przestrzennego, zatem brak jest podstaw do wydania w tym zakresie jakiejkolwiek innej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Organ odwoławczy ponownie rozpatruje konkretną sprawę administracyjną w jej całokształcie. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez ten organ. Zgodnie natomiast z art. 4 obowiązującego już w tym czasie ustawy z dnia 22.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717) ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy decyzją administracyjną nastąpić może jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając zaskarżoną decyzję w sprawie warunków zabudowy dla budowy domu jednorodzinnego na działkach przy ul. [...] umorzyło postępowanie w tej sprawie. W przypadku wycofania z obiegu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, ustalenie, czy zachodzi naruszenie przepisów prawa materialnego badaną decyzją o pozwoleniu na budowę wymaga oceny zgodności tej decyzji z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Trafnie zatem organy obu instancji przyjęły, że wiążące będą w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...]r.. Dla terenu przedmiotowej inwestycji oznaczonego w planie symbolem [...] przewiduje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą, bliźniaczą lub szeregową z dopuszczeniem usług. Zatem w świetle obowiązującego planu dopuszczalna jest budowa w obszarze ulicy [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Zgodzić się także należy z zawartym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że przywołane w odwołaniu ustalenie planu dla terenu oznaczonego symbolem [...], brzmiące "na części terenu ustala się schemat podziału terenu na działki budowlane, określony na rysunku planu" stanowi część regulacji zawartych w pkt [...] ustaleń szczegółowych, określającym zasady parcelacji. Zapisy te mają zastosowanie przy wydzielaniu nowych działek, podziałach i scalaniu gruntów oraz korekcie granic. Zapis ten nie oznacza, iż zabudowa domem jednorodzinnym nie może być zrealizowana na dwóch działkach. Organ odwoławczy po zbadaniu sprawy i zarzutów skarżących stwierdził, że przedmiotowy budynek spełnia również wymogi określone planem miejscowym w zakresie powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, formy dachu. Brak jest podstaw do zakwestionowania tej oceny. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest, iż wcześniej dla działki nr [...] wydana była inna decyzja o warunkach zabudowy, przewidująca budowę segmentu szeregowca. Wydanie decyzji nie obliguje jej adresata do przystąpienia do realizacji wskazanego w niej zamierzenia inwestycyjnego, ani nie wymaga wyeliminowania w przypadku wydawania kolejnej decyzji o innej treści. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) dla tego samego obszaru może być wydanych wiele decyzji o różnej treści, w zależności od zamiaru inwestycyjnego, byle zamiar ten spełniał wymogi wynikające z art. 61 tej ustawy. Po wejściu w życie planu miejscowego o kształcie inwestycji decydują już tylko ustalenia planu. Ostatecznie o inwestycji i jej kształcie decyduje inwestor, legitymujący się prawem do tego terenu na cele budowlane (art. 6 ust. 2 tejże ustawy). W tych okolicznościach Sąd uznał, za prawidłowe stanowisko organu II instancji, że wprawdzie wystąpiła formalna wada postępowania - brak udziału stron w postępowaniu, jednakże decyzja z dnia [...]r. zezwalająca właścicielowi działek nr [...] i [...] na budowę domu wolnostojącego pozbawiona jest – w świetle obowiązującego obecnie prawa - wadliwości materialnoprawnej. Wady postępowania nie zawsze skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej w trybie zwykłym, podlegającej kontroli w ramach zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo tych wad treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W takim wypadku nie uchyla się tak wydanej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy, poza powołaniem podstawy wznowienia postępowania oraz wskazania przesłanek negatywnych, określonych w art. 146 § 1 i § 2 K.p.a. wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 444/06 opublikowane w LEX nr 213991). W ocenie Sądu Wojewoda wydając decyzję z dnia [...]r. dopełnił wszystkich określonych wyżej obowiązków wykazując rodzaj naruszenia prawa procesowego, skutkujący koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy oraz w sposób pełny wyjaśnił powód, dla których nie uchylił decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując i dowodząc, że nowe podjęte orzeczenie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. Skoro zatem brak udziału skarżących w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. oraz uchylenie decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której to pozwolenie zostało wydane, nie wywarły wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił