I SA/Wa 638/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2008 r. sprawy ze skargi Ośrodka [...] w B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania akredytacji oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2008 roku nr [...] Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z [...] listopada 2007 roku nr [...] odmawiającą przyznania akredytacji Ośrodkowi [...] w B. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Edukacji Narodowej wskazał, że zgodnie z art. 68 b ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 roku w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 227, poz. 2247 z późn. zm.) o akredytację mogą ubiegać się publiczne i niepubliczne placówki funkcjonujące w ramach systemu oświaty, a także podmioty prowadzące działalność oświatową na zasadach określonych w przepisach ustawy z 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Ośrodek [...] w B. nie spełnia wyżej wymienionych wymogów. Jako państwowa jednostka organizacyjna nie posiada osobowości prawnej, nie jest zatem objęta katalogiem podmiotów uprawnionych do ubiegania się o akredytację kuratora oświaty. Organ II instancji w toku prowadzonego postępowania ustalił, że nie przeprowadzono pełnej procedury rozpatrzenia wniosku o akredytację ze względu na brak podstaw prawnych, które dopuszczają możliwość występowania z wnioskiem o akredytacje przez podmioty wymienione w art. 68a ustawy o systemie oświaty oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 20 grudnia 2003 roku. Skargę na powyższą decyzję Ministra Edukacji Narodowej wniósł Ośrodek [...] w B., zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa tj. art. 20 i 22 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej . W konkluzji skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak również poprzedzające ją decyzja [...] Kuratora Oświaty znajdują oparcie w przepisach prawa. Zgodnie z art. 68 b powołanej ustawy o systemie oświaty oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 20 grudnia 2003 roku w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, o akredytację mogą ubiegać się określone w tych przepisach podmioty. Są to publiczne i niepubliczne placówki funkcjonujące w ramach systemu oświaty (placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych) oraz podmioty prowadzące działalność oświatową na zasadach określonych w przepisach ustawy z 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej. Z tych uregulowań wynika, że katalog podmiotów mogących ubiegać się o akredytację jest określony przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Akredytacja stanowi potwierdzenie spełniania określonych wymogów i zapewniania wysokiej jakości prowadzonego kształcenia. Tak określony cel przepisu -zdaniem sądu- uprawniał ustawodawcę do określenia, jakie podmioty mogą się ubiegać o jej przyznanie. Ośrodek [...] w B. został powołany na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy z 28 września 1991 roku o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56 poz. 679 ze zm.), Statutu Państwowego Gospodarstwa [...] oraz zarządzenia nr [...] Dyrektora [...]. Z regulaminu organizacyjnego Ośrodka wynika, że jest on jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy o lasach. § 4 pkt 1 ppkt 8 tego regulaminu określa również, że Ośrodek [...] prowadzi działalność na potrzeby [...] m.in. w zakresie szkolenia pracowników nie zaliczanych od [...]. Jednak organizowania szkoleń dla pracowników nie zaliczanych do [...] jest jedną z wielu form prowadzenia przez Ośrodek działalności na potrzeby [...], z regulaminu nie wynika też , żeby to była działalność wiodąca. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organów, że skarżący nie należy do żadnego z podmiotów określonych w art. 68 b ustawy o systemie oświaty. Ta kwestia nie jest zresztą sporna, bo zarzuty skargi sprowadzają się do naruszenia art. 20 i 22 Konstytucji RP polegające na ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez Ośrodek . Art. 20 Konstytucji stanowi, że społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Sformułowana w art. 20 Konstytucji zasada wolności działalności gospodarczej obejmuje zespół norm konstytucyjnych, wyznaczając władzom publicznym, zwłaszcza ustawodawcy, zakaz arbitralnej ingerencji w sferę zachowań podmiotów gospodarczych przy tworzeniu prawa (J. Ciapała, Konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, 2001/4/15). Z kolei art. 22 Konstytucji RP określa, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Te normy konstytucyjne, wysuwają na plan pierwszy ocenę rozwiązań ustawodawczych w aspekcie dopuszczalności podjęcia określonego rodzaju działalności gospodarczej, zasadę wolności działalności gospodarczej, zasadę niedyskryminacji swobody w prowadzeniu takiej działalności gospodarczej jako zasadę społecznej gospodarki rynkowej. Odnosząc się do tych zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących naruszenia powyższych przepisów Konstytucji RP należy podnieść, że są one nieuzasadnione. Wskazać bowiem należy , że Ośrodek jest jednostką samofinansującą. Ten fakt nie oznacza jednak prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Poza tym art. 68b ustawy o systemie oświaty nie ogranicza możliwości prowadzenia działalności w zakresie szkoleń przez Ośrodek , określa jedynie kto może ubiegać się o uzyskanie akredytacji prowadzonego kształcenia. Dlatego wyżej wymienione przepisy Konstytucji RP nie zostały zdaniem sądu naruszone. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżonej decyzji jak również decyzji [...] Kuratora Oświaty nie można zarzucić naruszenia prawa. Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. .