I OSK 2944/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Inwestycji i Rozwoju od pkt 1, 2 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 204/19 w sprawie ze skargi H. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń - 1. zobowiązał Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. 5282 m², nr hip. [...], położonej we wsi D. , gm. Z. , stanowiącej własność spadkobiercy A. R.: A. L. oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r., nr [...] o przyznaniu na rzecz spadkobiercy A. R.: A. L. odszkodowania za ww. nieruchomość - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddalił skargę w pozostałej części; 4. zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. H. K. wniosła do WSA w Warszawie skargę na bezczynność (zakwalifikowaną przez Sąd jako skarga na przewlekłość) Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania opisanego powyżej wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r. Skarżąca wskazała, że z ww. wnioskiem wystąpiła w dniu 29 grudnia 2015 r. Wobec niewydania przez organ żadnego rozstrzygnięcia w sprawie, pismem z 13 maja 2016 r. wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przewlekłości w załatwieniu sprawy oraz do niezwłocznego wydania decyzji kończącej postępowanie. W reakcji na powyższe organ pismami z dnia 23 czerwca 2016 r. zobowiązał stronę do udzielenia informacji o adresach pozostałych spadkobierców A. R., jak również poinformował, że z uwagi na konieczność ustalenia tożsamości tych osób, sprawa zostanie załatwiona w terminie do 31 października 2016 r. Pismem z 30 czerwca 2016 r. skarżąca udzieliła organowi wyjaśnień, iż orzeczenia, których stwierdzenia nieważności się domaga, zostały wydanie i skierowane wobec J. L. a nie A. R., a zatem żaden z jego spadkobierców nie jest stroną postępowania administracyjnego toczącego się z przedmiotowego wniosku skarżącej. Pomimo tych wyjaśnień, jak również pomimo upływu terminu wyznaczonego przez organ, wniosek o stwierdzenie nieważności opisanych wyżej orzeczeń nie został dotychczas rozpoznany. Jednocześnie Minister nie wskazał na żadne obiektywne przeszkody uniemożliwiające rozpoznanie wniosku. Odpowiadając na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzeczeniem z [...] listopada 1954 r. nr [...]orzekło m.in. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej we wsi D. , gm. Z. , o łącznej pow. 3.1693 m2, stanowiącej własność spadkobierców A. R., zapisanej w tabeli likwidacyjnej nr [...]. Odrębnym orzeczeniem z [...] listopada 1954 r. nr [...]Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekło m.in. o przyznaniu na rzecz spadkobierców A. R. odszkodowania za ww. nieruchomość. Następnie pismem z 29 grudnia 2015 r. H. K. wniosła o stwierdzenie nieważności powołanych orzeczeń. Z kolei odrębnym pismem z 21 stycznia 2016 r. H. S. i Z. S. wystąpili z tożsamym wnioskiem o stwierdzenie nieważności tych orzeczeń. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, że przedmiotowa sprawa ma charakter bardzo skomplikowany ze względu na trudności związane z ustaleniem następców prawnych byłego właściciela nieruchomości - A. R.. Natomiast skarżąca, pomimo wezwania organu, pismem z 30 czerwca 2016 r. odmówiła wskazania pozostałych następców prawnych A. R. poza następcami prawnymi J. L., żądając przeprowadzenia postępowania nadzorczego jedynie w części dotyczącej wywłaszczenia udziału w prawie własności wywłaszczonej nieruchomości stanowiącego własność ww. spadkobierczyni A. R. (tj. udziału stanowiącego własność J. L.) i przyznania za ten udział odszkodowania. Organ podkreślił, że stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 156 i nast. K.p.a. są byli właściciele nieruchomości, ewentualnie ich następcy prawni oraz osoby którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do wywłaszczonej nieruchomości. W związku z czym organ obowiązany jest ustalić stan prawny nieruchomości w dacie wywłaszczenia oraz jakim działkom obecnie odpowiada wywłaszczona nieruchomość wraz z podmiotami, którym przysługują aktualnie prawa do wywłaszczonego gruntu. Dlatego podjął czynności zmierzające do ustalenia pełnego kręgu następców prawnych byłego właściciela nieruchomości. W wyniku ww. ustaleń Minister pismami z 27 maja 2019 r. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] w L. o nadesłanie odpisów prawomocnych postanowień spadkowych po następcach prawnych właściciela nieruchomości oraz do T. M. - notariusza w L. o nadesłanie wypisu zarejestrowanego aktu poświadczenia po jednej z następczyń prawnych właściciela nieruchomości. Ponadto w odrębnym pismem z 27 maja 2019 r. organ zwrócił się do Urzędu Miasta L. o nadesłanie informacji o aktualnym stanie wywłaszczonej nieruchomości. Na pisma te dotychczas nie udzielono odpowiedzi. Jednocześnie Minister wskazał, iż informował wnioskodawców o ww. przeszkodach uniemożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w sprawie oraz wyznaczał nowy termin zakończenia sprawy, w tym termin określony w piśmie z 10 maja 2019 r., który dotychczas nie upłynął. Ponadto Minister podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie zostanie wydane po uzyskaniu dokumentów pozwalających ustalić pełen krąg stron prowadzonego postępowania nadzorczego. Zaznaczył również, że sprawy rewindykacyjne ze swojej natury mają charakter długotrwały, co wynika z trudności w ustaleniu stanu faktycznego na dzień wydania orzeczenia oraz ze zgromadzeniem całości akt archiwalnych postępowania zakończonego orzeczeniem wywłaszczeniowym po kilkudziesięciu latach od jego zakończenia, a w rozważanym przypadku - po upływie ponad 60 lat. Zwrócił też uwagę na wielowątkowość omawianych postępowań. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę w części. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nie bezczynności a przewlekłego prowadzenia przez Ministra Inwestycji i Rozwoju postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] listopada 1954 r. oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] listopada 1954 r. Poza sporem jest, że Minister nie zakończył sprawy i nadal pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 29 grudnia 2015 r. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczeń. Powyższy wniosek wpłynął do organu 29 grudnia 2015 r. i od tego momentu, zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 K.p.a. Tymczasem pomimo upływu ponad trzech i pół roku od dnia wpływu wniosku organ nie zakończył postępowania i nie podjął rozstrzygnięcia merytorycznego w odniesieniu do przedmiotowego wniosku, co stanowi o zasadności skargi. Z tego względu, Sąd I instancji zobowiązał Ministra do rozpatrzenia powołanego wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie, oceniając prowadzenie postępowania przez organ WSA uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość prowadzonego przez Ministra postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pierwsze czynności w sprawie organ podjął dopiero 11 lutego 2016 r., gdy wystosował pismo do pełnomocnika skarżącej o nadesłanie postanowienia o nabyciu spadku po A. R. Żądane dokumenty strona nadesłała przy piśmie z 1 marca 2016 r. Kolejne czynności organ podjął dopiero 23 czerwca 2016 r. zwracając się do Sądu Rejonowego [...] w L. oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. o udzielenie informacji i nadesłanie dokumentów do sprawy. Jednocześnie organ wystąpił do pełnomocnika skarżącej o podanie adresów zamieszkania pozostałych spadkobierców A. R. – wskazując, że z tożsamym wnioskiem co skarżąca wystąpili również H, S. i Z. S.. Pismem z 23 czerwca 2016 r. organ poinformował także, iż nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie z uwagi na konieczność ustalenia pozostałych spadkobierców A. R., a przewidywany termin rozpoznania sprawy to 31 października 2016 r. W reakcji na powyższe skarżąca wystosowała pismo z 30 czerwca 2016 r., w treści którego podniosła, że orzeczenia których stwierdzenia nieważności się domaga zostały wydane i skierowane do spadkobierczyni A. R. – J. L., a zatem A. R. nie był stroną postępowania o wywłaszczeniu ze odszkodowaniem. Skarżąca nie wnosi o kontrolę legalności orzeczeń wydanych wobec innych spadkobierców A. R. oraz wskazuje, iż sprawy te nie są tożsame przedmiotowo ani podmiotowo z niniejszą sprawą. Każda bowiem z osób wymienionych przez Ministra w piśmie z 23 czerwca 2016 r., będąca spadkobiercą A. R., nie jest stroną niniejszego postępowania, a więc ich udział w sprawie byłby zatem bezprzedmiotowy (każda z tych osób była adresatem odrębnej decyzji o wywłaszczeniu oraz o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczenie). Organ nie ustosunkował się do pisma skarżącej z 30 czerwca 2016 r., a kolejne czynności w sprawie dokonał dopiero 10 i 27 maja 2019 r. zwracając się do różnych instytucji i osób fizycznych o udzielenie informacji dotyczących pozostałych spadkobierców A. R.. Jednocześnie poinformował strony postępowania, że przewidywany termin zakończenia postępowania to 31 lipiec 2019 r. (pismo z 10 maja 2019 r.). W związku z ww. kolejnymi wystąpieniami organu pełnomocnik skarżącej pismem z 3 czerwca 2019 r. wskazał, że w imieniu skarżącej jak i w imieniu H. S. i Z. S. złożył do organu dwa niezależne od siebie wnioski o stwierdzenie nieważności orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. o wywłaszczeniu nieruchomości położonej we wsi Dziesiątej, gminie Z. . Krąg uczestników postępowań administracyjnych zainicjowanych tymi wnioskami został wskazany w treści tych wniosków, a ustalanie następstwa prawnego po osobach, których postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanych we wnioskach orzeczeń w żaden sposób nie dotyczy jest niecelowe i powoduje jedynie niczym nieuzasadnione przewlekanie postępowania. Powyższe stanowisko strony pozostało bez odpowiedzi organu, który pismem z 10 lipca 2019 r. ponownie wystąpił do Urzędu Miasta L. o nadesłanie informacji o aktualnym stanie prawnym wywłaszczonej nieruchomości. Zdaniem Sądu I instancji, rację ma skarżąca twierdząc, że postępowania ze sprawy z jej wniosku z 29 grudnia 2015 r. i z wniosku H. S. oraz Z. S. z 21 stycznia 2016 r. są odrębne od siebie nawzajem i dotyczą innych orzeczeń administracyjnych wydanych w odniesieniu do odrębnych spadkobierców A. R. Wobec tego organ powinien rozpatrzyć wnioski te w odrębnych postępowaniach, a dodatkowo do ich rozpatrzenia nie ma potrzeby ustalania innych niż wnioskodawcy spadkobierców A. R.. W przedstawionych okolicznościach Sąd I instancji uznał zasadność stanowiska skarżącej w kwestii nieuzasadnionego przedłużenia przez organ rozpoznania jej sprawy. Od zainicjowania przez skarżącą przedmiotowego postępowania nadzorczego upłynęło już ponad trzy i pół roku. Tak długi okres niezałatwienia sprawy w sposób oczywisty świadczy o rażącym naruszeniu prawa strony do załatwienia sprawy administracyjnej w terminach określonych w przepisach kpa. Jednocześnie WSA zauważył, że organ w sprawie działał opieszałe, niesprawne i nieskutecznie, czym w sposób nieuzasadniony przedłużył termin jej załatwienia. Z tych względów zaistniałe w sprawie przewlekłe prowadzenie postępowanie przez Ministra Inwestycji i Rozwoju nosi cechy rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 i art. 36 K.p.a. W ocenie Sądu I instancji, nie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również treść skargi nie pozwalają na przyjęcie, by skarżąca na skutek nierozpoznania wskazanego wniosku o stwierdzenie nieważności powołanych orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. w terminie doznała uciążliwości wymagającej zadośćuczynienia poprzez przyznanie jej sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku Sąd wydał na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w części dotyczącej pkt 1, 2 i 4 wywiódł Minister Inwestycji i Rozwoju wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 35 § 3 i § 5 K.p.a. przez oparcie wyroku na niepełnej analizie i nietrafnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przejawia się w: - przyjęciu, że organ w toku postępowania nadzorczego podjął w sprawie w sposób niezasadny szereg czynności, dotyczących m.in. ustalenia pełnego kręgu stron postępowania (tj. wszystkich spadkobierców byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości - A. R.), - niedostrzeżeniu wzajemnych relacji pomiędzy orzeczeniami wywłaszczeniowymi i odszkodowawczymi skierowanymi do poszczególnych spadkobierców A. R., co skutkowało przyjęciem błędnej oceny, że orzeczenie skierowane do J. L. (w orzeczeniu błędnie oznaczonej jako "A. L.") dotyczące wywłaszczenia nieruchomości o pow. 5282 m2 ma charakter samoistny i może być odrębnym przedmiotem oceny legalności w trybie art. 156 § 1 K.p.a., podczas gdy nieruchomość taka nie istniała, a jej wskazanie przez organ było wynikiem roboczego przeliczenia przez organ na powierzchnię hipotetycznych udziałów potencjalnych spadkobierców A. R. (wówczas brak było orzeczenia o nabyciu spadku po ww. zmarłym właścicielu), - błędnej ocenie stopnia skomplikowania sprawy oraz nieuwzględnieniu opóźnień, które nie wynikły z winy organu; 2. art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a., przez niedopuszczalne wyjście poza granice skargi, co przejawia się w formułowaniu ocen dotyczących merytorycznych aspektów prowadzonego postępowania nadzorczego, w tym m.in. oceny, że postępowanie powinno dotyczyć jedynie orzeczenia z dnia [...] listopada 1954 r., skierowanego do "A. L.", jak również oceny prawnej dotyczącej ustalenia kręgu stron tego postępowania, w sytuacji, gdy właściwym trybem merytorycznej kontroli rozstrzygnięć organu jest skarga na decyzję, nie zaś skarga na bezczynność; 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1a P.p.s.a. przez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska skarżącej, z całkowitym pominięciem stanowiska organu i całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiające się w pominięciu okoliczności związanych z oportunistyczną postawą pełnomocnika skarżącej w toku postępowania nadzorczego, która polegała na odmowie udzielenia informacji dotyczących znanych jej następców prawnych byłego właściciela tabularnego wywłaszczonej nieruchomości (A. R.), co doprowadziło do znacznego przedłużenia procedowania przez organ nadzorczy w przedmiotowej sprawie, 4. art. 149 § 1a w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 K.p.a. przez błędne uznanie, że w sprawie rozpatrzenia wniosku H. K. doszło do przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa na skutek m.in. pominięcia kwestii utrudniania przez pełnomocnika skarżącej prowadzenia postępowania i wynikających stąd skutków na gruncie art. 35 § 5 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Przyczyn nieważności nie stwierdzono, także tych o których mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Skargę kasacyjną należało więc rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw, które okazały się nieuzasadnione. Istotą kontrolowanej sprawy była odpowiedź na pytanie czy przed Ministrem Inwestycji i Rozwoju doszło do przewlekłości postępowania. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi więc wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 K.p.a), względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy czy zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wtedy, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). O przewlekłości może m.in. świadczyć mnożenie czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie rację należało przyznać Sądowi I instancji, że postępowanie prowadzono przewlekle i to w sposób rażący. W istocie bowiem od zainicjowania przez H. K. postępowania o stwierdzenie nieważności do daty wyrokowania przez Sąd I instancji upłynęło ponad trzy i pół roku i w jego trakcie przez prawie dwa lata organ nie podejmował żadnych czynności, co w sposób niewątpliwy wynika z akt sprawy. Wprawdzie rację ma skarżący kasacyjnie, że H. K. nie wykonała w pełni wezwania jakie skierowano do Jej pełnomocnika w piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r., jednak przy ocenie, że działania Ministra miały charakter przewlekły i to w stopniu rażącym nie miało to decydującego znaczenia, skoro kolejne czynności po udzieleniu przez stronę odpowiedzi w dniu 30 czerwca 2016 r., organ podjął dopiero w dniach 10 i 27 maja 2019 r., a więc po prawie dwóch latach niedziałania. Ponadto, wbrew stanowisku kontrolowanego Sądu, czynności Ministra mające na celu poczynienie ustaleń odnoszących się do całej wywłaszczonej nieruchomości A. R. nie sposób ocenić jako pozorne, oczywiście nieistotne dla merytorycznego załatwienia sprawy. Autor kasacji wyjaśnił, że decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r., nr [...] wywłaszczono jedynie część nieruchomości. Wskazana w wymienionej decyzji powierzchnia objęta wywłaszczeniem była wynikiem przeliczenia udziałów przypadających poszczególnym, potencjalnym spadkobiercom zmarłego właściciela, wywłaszczenie pozostałej części nieruchomości w odniesieniu do innych współspadkobierców nastąpiło w trybie odrębnych decyzji. Zdaniem Ministra, orzeczenia cząstkowe nie mają charakteru samoistnego. Dopiero analiza wszystkich orzeczeń o wywłaszczeniu umożliwia ustalenie rzeczywistego obszaru wywłaszczenia, a w konsekwencji wszystkich stron postępowania. Podjęte przez Ministra działania były więc konsekwencją przyjętej przez ten organ oceny czynności niezbędnych dla załatwienia sprawy, nie miały na celu pozorowania działań ponad konieczne potrzeby. Wadliwość rozważań Sądu I instancji w tym względzie nie miała jednak wpływu na ostateczny wynik sprawy, w sytuacji gdy wskazywane czynności Minister podjął po ponad dwuletnim okresie niedziałania. Za nieusprawiedliwiony zatem uznać należało zarzut przekroczenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 35 § 3 i § 5 K.p.a, art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a, art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1a P.p.s.a., art. 149 § 1a w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 K.p.a. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wykazać należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skarga kasacyjna uchybień w powyższym rozumieniu nie wykazała. Prawidłowości ustaleń nie podważa fakt wydania przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w dniu [...] października 2019 r. merytorycznej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r., nr [...] o wywłaszczeniu oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1954 r., nr [...] o przyznaniu na rzecz spadkobiercy A. R.: A. L. odszkodowania. Informacja o wydaniu ww. decyzji została przekazana do Sądu I instancji już po wydaniu zaskarżonego wyroku i wniesieniu skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. .