I SA/Lu 251/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Referent stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1993 r. - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...]. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § l pkt l Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J. A. od decyzji z dnia [...] , nr [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1993 r. zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i należnych od tej zaległości odsetek, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem prowadzonego postępowania w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] było ustalenie wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazany przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt P 43/06 orzeka o niekonstytucyjności art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.). Jak zostało ustalone przepisy te nie miały zastosowania w sprawie zakończonej decyzją, której dotyczył wniosek wznowieniowy, bowiem decyzja ta nie ustalała dodatkowego zobowiązania podatkowego ani nie rozstrzygała w tym zakresie. Powyższe wskazuje, że przepis art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zatem zgodnie z art. 243 § 3 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w sytuacji gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne zasadnym było wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Naliczenie przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w protokóle z dnia 8 marca 1995 r. [...] sankcji w wysokości 100% zaniżenia podatku należnego oraz skierowanie do Sądu Rejonowego wniosku o ukaranie podatnika nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie bowiem jak już wskazano powyżej decyzja ostateczna Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] nie rozstrzygały w tym zakresie. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie J. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił organom naruszenie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podał, że niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, ponieważ w protokole kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej, nr [...] , urząd przyjął stawkę podatku VAT w wysokości 7%, natomiast Izba Skarbowa przyjęła stawkę podatku VAT w wysokości 22%. Wobec powyższego zastosowano tutaj "dodatkowe zobowiązanie podatkowe" . Ponadto na podstawie aktu oskarżenia Prokuratury Rejonowej zastosowano w stosunku do niego odpowiedzialność za przestępstwa skarbowe, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 września 2007r., sygn. akt P 43/06, wskazuje, że "stosowane wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej określonej przez powołaną ustawę jako "dodatkowe zobowiązanie podatkowe" i odpowiedzialności za wykroczenia skarbowe albo przestępstwa skarbowe, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 22 października 2007 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] , nr [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt P 53/06. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. W myśl art. 241 § 1 – § 3 cyt. ustawy, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, w pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a w pkt 9 następuje tylko na żądanie strony. Na zasadzie art. 243, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 1 i § 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że podjęcie decyzji w sprawie odmowy wznowienia postępowania możliwe jest jedynie wówczas gdy niespełnione są wymogi formalne konieczne dla skutecznego złożenia wniosku o wznowienie, np. gdy wniosek pochodzi od osoby nieuprawnionej, bądź złożony został po terminie do jego wniesienia (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1995 r., SA/Po 416/95, Mon. Pod. 1996, nr 7, s. 214). Przedmiotem decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie może być natomiast ocena przesłanek wznowienia postępowania, której dokonuje się po wznowieniu postępowania, wydając w tym przedmiocie stosowne postanowienie, a następnie decyzję, o której mowa w art. 245 Ordynacji podatkowej. Jako, że zaskarżoną decyzją organ odmówił wznowienia postępowania ze względu na ustalenie braku istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, uznać należy, że tym samym doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na jej wynik. Z tych też względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.