VII SA/Wa 1114/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi D. W., M. W. oraz M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego - skargę oddala - UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] znak : [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej kpa zawiesił z urzędu, wszczęte na wniosek D. W. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwanego dalej [...] WINB z dnia [...] nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] Nr [...], którym przekazano [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wniosek D. W. z dnia 14 lipca 2004r. o wyłączenie M. A. -Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., od załatwienia spraw dotyczących robót budowlanych, polegających na podwyższeniu terenu działki nr [...] w N. (...) oraz wykonaniu przyłączy wodociągowych na działce nr [...] w N., celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Po rozpatrzeniu wniosku D., M., M. i J. W. z dnia 28 stycznia 2007r. o podjęcie postępowania administracyjnego zawieszonego ww. postanowieniem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak : [...], na podstawie art. 97 § 2 w zw. z art. 123 kpa, odmówił podjęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 1 marca 2005r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek D. W. o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia [...] WINB z dnia [...] a przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia wnioskodawczyni złożyła również skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na to postanowienie. Organ wskazał, że złożenie skargi na przedmiotowe postanowienie jest tożsame z zawiązaniem stosunku sądowo - administracyjnego, który uniemożliwia podejmowanie przez organ administracji publicznej rozstrzygnięć odnośnie inkryminowanego postanowienia organu wojewódzkiego z dnia [...]. Z tego względu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] Nr [...], które następnie utrzymał w mocy postanowieniem własnym z dnia [...] znak : [...]. Organ dodał, że w świetle materiału procesowego znajdującego się w jego dyspozycji w dniu wydawania postanowienia nie było jeszcze rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego. Powyższa zaś okoliczność procesowa wyłączała możliwość badania przez organ, w trybie nieważnościowym postanowienia [...] WINB z dnia [...] Nr [...] . Pismem z dnia 19 marca 2007r. D., M., M. i J. W. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...]. Skarżący zarzucili, że wszystkie sprawy zostały wszczęte na ich wniosek w dniu 1 lipca 2004r. i natychmiast zawieszone w dniu 2 lipca 2004r, co nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 98 § 1 kpa, art. 99, art. 100 § 1 i § 3, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art.10 § 1, art.139, art. 89, art. 75 §1, art. 77 § 1 i § 2 kpa. Skarżący podnieśli, że na żadnym etapie postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji nie brali udziału w postępowaniu i pomimo składanych wniosków o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie została ona przeprowadzona przez organy. Zdaniem skarżących, wszystkie wydane postanowienia z dnia [...] są bezwzględnie nieważne i dlatego żądają wydania decyzji rozbiórkowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak : [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ powtórzył swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia własnego z dnia [...]. Organ wskazał, że do chwili wydawania postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wydał orzeczenia w przedmiocie zaskarżonego postanowienia organu wojewódzkiego. Okoliczność ta, wyłącza zatem możliwość podjęcia przez organ postępowania nadzwyczajnego, w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...]. Odnosząc się zaś do argumentów skarżących organ wskazał, że pozostają one bez wpływu dla oceny trafności podjętego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D., M., M. i J. W. Skarżący zarzucili, że organ odmówił im podjęcia zawieszonych postępowań, które zostały wszczęte na ich wniosek w dniu 1 lipca 2004r. a następnie w dniu 2 lipca 2004r. zawieszone bez ich zgody, naruszając tym samym przepis art. 98 § 1 kpa, art. 100 § 1 i § 2, art. 102, art. 7,art. 8,art. 9,art. 10, art. 139 kpa. Skarżący podnieśli, że wnosili o przeprowadzenie rozpraw administracyjnych jednak nie zostały one przeprowadzone na żadnym etapie postępowania. Zdaniem skarżących, [...] WINB we Wrocławiu wydając postanowienie z dnia [...] działał jako organ I instancji i dlatego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zamiast zawieszać postępowanie powinien wydać inną decyzję jako organ II instancji. W ocenie skarżących, nie było bowiem podstaw prawnych do odmowy podjęcia zawieszonego postępowania przez organ. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 22 października 2008r. (k.136 i n.) Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. W. Rozpoznając skargę D.,M. i M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ww. ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tylko w takim zakresie jest możliwa jego sądowa kontrola. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd była ocena postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienia własne z dnia [...], którym odmówił podjęcia postępowania administracyjnego zawieszonego postanowieniem własnym z dnia [...], w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z treści powołanego przepisu wynika, że zawieszenie z przyczyny wskazanej w tym przepisie jest obligatoryjne i nie wymaga wniosku. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] (utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...]) zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek D. W. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...], wskazując jako przyczynę zawieszenia konieczność rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, tj. sprawy ze skargi na to postanowienie przez sąd administracyjny. Organ wskazał, że ze względu na złożenie w dniu 1 marca 2005r. przez D. W. wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia wraz z uprzednim wniesieniem na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydanie przez organ rozstrzygnięcia administracyjnego w tej sprawie jest niemożliwe. Postanowienie to było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2006r. w sprawie VIISA/Wa 1138/05) oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Zgodnie z treścią art. 170 ustawy P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd ale także inne sądy i inne organy państwowe (...). A zatem w niniejszej sprawie zarówno organ administracji jak i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany jest wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 stycznia 2006r. w sprawie VIISA/Wa 1138/05. Tym samym ani organ administracji, ani także sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie był władny oceniać ponownie prawidłowości postanowienia zawieszającego postępowanie w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze uznał, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ odmówił podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 97 § 2 kpa, który był podstawa rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Ustąpienie zaś przyczyny wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Organ administracji publicznej jest wówczas zobowiązany podjąć postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, gdy stwierdzi ustąpienie przyczyny, z powodu której zawieszono postępowanie (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U.).98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Jak bowiem wynika z poczynionych przez tut. Sąd ustaleń (notatka urzędowa k. 155) przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nadal toczy się postępowanie ze skargi D., M., M. i J. W. na postanowienie [...] WINB z dnia [...] nr [...], (sygnatura akt II SA/Wr 198/05). A zatem skoro nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie ze skargi na postanowienie w przedmiocie wyłączenie M. A. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., od załatwienia spraw (...) nie ustała jeszcze przyczyna zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ. Dopiero po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w sprawie II SA/Wr 198/05 toczącej się przez WSA we Wrocławiu organ będzie mógł podjąć zawieszone postępowanie administracyjne. Reasumując prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak : [...] odmówił podjęcia postępowania administracyjnego, wobec faktu nie ustania przyczyny zawieszenia postępowania administracyjnego. Tym samym, odmienne twierdzenia skarżących zawarte w skardze z przyczyn wyżej przedstawionych nie zasługują na uwzględnienie. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z tych względów - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.