I SA/Wr 278/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżanym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowieniem wydane przez ten sam organ w dniu 3 stycznia 2020 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.746.2019.1.MSU odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Kancelarii Adwokackiej adwokata M. N. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna) dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia nabywcy usług w świetle zawartej umowy i porozumienia. Jak wynika z akt sprawy 20 listopada 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) wpłynął wniosek adwokata M. N. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że 22 marca 2018 r. Kancelaria Adwokacja adwokata M. N. (dalej: Skarżący) zawarła z G. Sp. z o.o. w G. (dalej: Spółka) umowę, na podstawie której Spółka powierzyła Skarżącemu świadczenie usług dotyczących sądowego dochodzenia roszczeń o zapłatę należności związanych z najmem, dzierżawą nieruchomości wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy G. objętego porozumieniem oraz opłat za media obciążających osoby będące dłużnikami Gminy G. W myśl ww. umowy Skarżącemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, wynikające z treści rozstrzygnięć sądowych (stanowiące kwotę brutto), płatne po uprzednim wyegzekwowaniu od dłużnika całej należności objętej nakazem zapłaty, na podstawie odrębnej poprawnie wystawionej faktury. Gmina G. (dalej: Gmina) 2 stycznia 2019 r. zawarła ze Spółką porozumienie, zgodnie z którym Spółka przejęła zarządzanie zasobem komunalnym, stanowiącym własność Gminy, w tym prowadzenie obsługi organizacyjno-prawnej. Płatności związane z realizacją obowiązków przyjętych przez Spółkę regulowane są przez Gminę w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo naliczonej i wystawionej faktury (§ 4 pkt 1 porozumienia). Ponadto Gmina udzieliła pełnomocnictwa Spółce do wykonywania przedmiotu porozumienia, w szczególności zawierania umów i reprezentowania jej przed wszelkimi organami wobec osób trzecich, a także pełnomocnictwa do reprezentowania oraz występowania w imieniu Gminy przed sądami i organami egzekucyjnymi w sprawach związanych z realizacją porozumienia (§ 9 pkt 1 i 2 porozumienia). Realizując umowę Skarżący 18 grudnia 2018 r. złożył pozew, w którym domagał się zasądzenia od pozwanego D. K. kwoty 2.876,92 zł wraz z odsetkami oraz kosztów procesu. Po przekazaniu sprawy przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie do Sądy Rejonowego w G., po wyznaczeniu rozprawy i wysłaniu pozwanemu odpisu pozwu powód cofnął powództwo oraz wniósł o zwrot kosztów procesu, ponieważ po wniesieniu pozwu pozwany spłacił zadłużenie. Wobec skutecznego cofnięcie pozwu postępowanie umorzono i postanowieniem z 17 września 2019 r. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda – Gminy G. 950 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Skarżący w imieniu Gminy, złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego do komornika sądowego. Ze względu na wyegzekwowanie od dłużnika 356,95 zł tytułem zwrotu kosztów, Skarżący wystawił fakturę nr [...] z 20.09.2019 r., wskazując jako nabywcę Gminę. W tym samym postępowaniu w dniu 21.10.2019 r. komornik przekazał Skarżącemu kwotę 342,73 zł, w związku z tym została wystawiona faktura [...], która także została odesłana przez Gminę (tj. stronę powodową i wierzyciela, którego zstępował Skarżący) ze wskazaniem, że właściwym nabywcą jest Spółka a nie Gmina. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Skarżący zapytał: 1) Czy w świetle obowiązujących przepisów umowy zwartej przez Skarżącego oraz porozumienia Gminy i Spółki, Skarżący słusznie wskazał jako nabywcę usługi Gminę, czy też nabywcę powinna być Spółka? 2) Czy w razie uznania, że nabywcą jest Gmina, zasadnym byłoby wskazanie Spółki jako odbiorcy faktury ? Powołując się na art. 106b ust. 1 ustawy 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: ustawa o VAT), Skarżący stwierdził, że podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą m in. świadczenie usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika podatku od wartości dodanej lub podatku od podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Faktura potwierdza zaistnienie transakcji między stronami. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. zwrot kosztów procesu został zasądzony na rzecz powoda, tj. Gminy, koszty te nie zostały zasądzone na rzecz Spółki czy Skarżącego. Natomiast z umowy zawartej przez Spółkę ze Skarżącym, wynika, że Skarżącemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, wynikające z treści rozstrzygnięć sądowych, przy czym pomimo zawarcie umowy ze Spółką Skarżący świadczy usługi na rzecz Gminy. Faktura jako element legalnego obrotu prawnego, winna dokumentować rzeczywiste transakcje zachodzące między podmiotami wskazanymi jako dostawca i nabywca, którym jest Gmina jako rzeczywisty beneficjent usługi Skarżącego. Zdaniem Skarżącego Gminę należy uznać za nabywcę faktury, bowiem jest ona stroną, która nabywa usługę z punktu widzenia prawa podatkowego jest jedyną stroną transakcji dla sprzedawcy, zatem to jej dane powinny znajdować się na fakturze. Skarżący, ze względu na porozumienie łączące Gminę i Spółkę, dopuszcza jednak możliwość uznania za odbiorcę faktury Spółkę, czyli podmiot, który odpowiada za odbiór towarów i usług, nie będąc jednocześnie stroną transakcji na gruncie prawa podatkowego. Uwzględniając przedstawiony opis sprawy oraz zakres pytań i przedstawione przez Skarżącego stanowisko w sprawie, Dyrektor KIS, orzekając jako organ pierwszej instancji, stwierdził, że pytania sformułowane we wniosku wykraczają poza zakres, w którym wydana może być interpretacja indywidualna i z tych przyczyn odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, powołując przepisy art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14k § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: O.p.). Intencją Skarżącego, jak wyjaśnił Dyrektor KIS, jest bowiem uzyskanie potwierdzenia, kto jest nabywcą usług świadczonych przez Skarżącego i kto jest ich odbiorcą. W przedstawionych pytaniach oraz własnym stanowisku Skarżący nie wskazał żadnych skutków prawnopodatkowych w zakresie podatku od towarów i usług jakie miałyby wynikać z uzyskanej interpretacji indywidualnej. Skarżący w istocie oczekuje opinii organu w zakresie kto jest odbiorcą usługi, będącej przedmiotem wniosku. Kwestia ta nie dotyczy sfery opodatkowania czynności wykonywanych przez Skarżącego, a jedynie analizy umowy cywilnoprawnej zwartej przez Skarżącego ze Spółką oraz porozumienia zawartego przez Gminę ze Spółka. Zdaniem Dyrektora KIS wydana dla Skarżącego interpretacja nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych dla Skarżącego. Byłaby "ułomną interpretacją indywidualną", której funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona. Skarżący w zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej, zarzucił naruszenia art. 14b §1 O.p w zw. z art. 7 Konstytucji RP wywodząc, że właściwe ustalenie statusu stron transakcji stanowi obowiązek podatkowy zarówno w zakresie podatku VAT jak i podatku PIT, a odmawiając wydania interpretacji organ zaniechał spełnienia obowiązku nałożonego przepisami prawa. Wskazał też, że nie wystąpiła w sprawie żadna z przesłanek uzasadniających odmowę wydania interpretacji, a organ dokonał wykładni rozszerzającej. Zdaniem Skarżącego Dyrektor KIS między wierszami wskazał, że nabywcą usługi jest Gmina (vide str. 3 uzasadnienia). Za oczywiste Skarżący uznał, że pytania nie są z zakresu prawa cywilnego, a sprowadzają się do odpowiedzi, czy w opisanym stanie faktycznym w myśl art. 7 § 1 O.p. Gmina jest podatnikiem VAT, a Skarżący podatnikiem PIT. Dyrektor KIS, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy własne postanowienie o odmowie wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Po przywołaniu treści art. 165a § 1 O.p. stwierdził, że Skarżący posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie, a zatem jest stroną postępowania. Następnie po przytoczeniu brzmienia treści przepisów art. 14b §1 -3, art. 14c §1-2 art. 3 pkt 1 i 2 O.p. stwierdził, że z treści tych przepisów wynika, iż przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może być ocena prawna danego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) dotyczącego wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ w interpretacji rozstrzyga czy wnioskodawca prawidłowo ocenia kwestę wpływu sytuacji opisanej we wniosku na obowiązki i uprawnienia wynikające z przepisów prawa podatkowego. Istotą interpretacji jest zatem rozstrzygniecie czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wydołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Wydanie interpretacji możliwe jest zatem wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości wnioskodawcy jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że interpretacja gwarantuje ochronę prawną w zakresie określonym w art. 14k-14n O.p., w przypadku zastosowania się przez wnioskodawcę do wydanego na jego rzecz rozstrzygnięcia. Oznacza to, zdaniem Dyrektora KIS, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić podmiot, który chce się dowidzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jego stronie powstanie obowiązku podatkowanego lub zobowiązania podatkowego lub obowiązku płatnika, czy też umożliwia dokonanie odliczeń od dochodu. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, złożony w jego indywidualnej sprawie ,a przedmiotem wniosku może być ocena prawna danego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), dotyczącego wnioskodawcy na gruncie przepisów materialnego prawa podatkowego. Odnosząc się do wniosku złożonego przez Skarżącego Dyrektor KIS stwierdził, że wątpliwości Skarżącego budzi kwestia dotycząca określenia nabywcy usług w świetle zawartych umowy i porozumienia. Oznacza to, że organ musiałby zbadać zawarte zarówno w umowie ,jaki i porozumieniu uregulowania, a w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji organ takich uprawnień nie posiada. Zagadnienia przedstawione we wniosku nie zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego, a Skarżący nie oczekuje wykładni przepisów ustawy o VAT, ale oceny czy prawidłowe jest jego stanowisko, że Gminę należy uznać za nabywcę świadczonych przez niego usług. Zdaniem Dyrektora KIS potwierdzenie prawidłowości stanowiska Skarżącego możliwe jest jedynie w toku postępowania podatkowego. Jakkolwiek Skarżący wskazał na przepis art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, to jednak sposób skonstruowania zawartych we wniosku pytań, nie wskazuje aby Skarżący oczekiwał od organy rozstrzygnięcia w zakresie uregulowanym ustawą o VAT czy innych przepisach materialnego prawa podatkowego. Z tych przyczyn nie było możliwe wydanie interpretacji indywidualnej. Za bezzasadny Dyrektor KIS uznał zatem zarzut naruszenia przepisów art. 14b i nast. O.p. w związku z art. 7 Konstytucji PR. Ponadto stwierdził, że z uzasadnienia postanowienie wydanego w pierwszej instancji nie wynika ani wprosi, ani "pomiędzy wierszami" kto jest stroną zawartych umów, a wniosek Skarżącego dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, a nie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaznaczył też, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie jest postępowaniem dowodowym, a żądanie Skarżącego wydania interpretacji wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucił naruszenie: - art. 14b i nast. O.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP przez błędną interpretację przepisów Ordynacji podatkowej, wyrażającą się w uznaniu, iż nie mają one zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego, bowiem wniosek nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, a cywilnego i odmowę wydania interpretacji przez co zostały naruszone konstytucyjne gwarancje praworządności, podczas gdy właściwe ustalenie statusu stron transakcji stanowi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT i podatku PIT, a tym samym uznać należy, że organ podatkowy zaniechał spełnienia obowiązku nałożonego przepisami prawa; - art. 191 O.p. przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a ponadto niewyjaśnienie w uzasadnieniu w sposób dostateczny, dlaczego przytoczone przez Skarżącego okoliczności nie są wystarczające do uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu Skarżący w pierwszej kolejności wskazał, że Ordynacja podatkowa enumeratywnie wymienia sytuacji, w których organ podatkowy może odmówić wydania interpretacji indywidualnej. Wbrew twierdzeniom organu nie chodzi o interpretację przepisów prawa cywilnego, co więcej przyczyny odmowy wskazane w uzasadnieniu postanowienia nie zostały wymienione w ustawie przez ustawodawcę prawa podatkowego. Wskazał na przepisy art. 14b § 2a i § 5b O.p. Ponadto Skarżący zaznaczył, że zabieg organu ma jedynie służyć zaniechaniu spełnienia obowiązków w jasnym oraz klarownym i niekwestionowanym stanie faktycznym. Powtórzył też twierdzenia zawarte w zażaleniu, że "między wierszami organ podatkowy wskazuje, że nabywcą usług jest Gmina W., unikając przy tym odpowiedzialności za przyznanie tej okoliczności wprost". Zdaniem strony skarżącej pytaniem, na które organ unika odpowiedzi, nie jest pytanie z zakresu prawa cywilnego, a sprowadza się do odpowiedzi, "czy w przestawionym stanie faktycznym, w myśl art. 7 §1 O.p., Gmina G. jest podatnikiem podatku VAT, a Skarżący podatnikiem podatku PIT". Treść pytań nie dawała podstaw do odmowy udzielenia interpretacji. We wniosku zostały przestawione wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia czy przepis, którego dotyczy wniosek może mieć zastosowanie w sprawie, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest rażącym naruszeniem procesowego prawa podatkowego. Podkreślił, że wniosek złożyła osoba będąca stroną, a zagadnienie przedstawione we wniosku dotyczy sfery przepisów prawa podatkowego, mieści z się zatem w ramach instytucji prawnej interpretacji indywidualnych. O odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Strona skarżąca twierdzi, że bezpodstawnie Dyrektor KIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidulanej, bowiem z wnioskiem o wydanie interpretacja wystąpiła osoba mająca interes prawny (zainteresowany), a zagadnienie przedstawione we wniosku dotyczy sfery przepisów prawa podatkowego. Dyrektor KIS, nie kwestionował prawa Skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, stwierdził jednak, że zagadnienia przedstawione we wniosku nie zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego, a Skarżący nie oczekuje wykładni przepisów ustawy o VAT, ale oceny czy prawidłowe jest jego stanowisko, że Gminę należy uznać za nabywcę świadczonych przez niego usług. Taka interpretacja, zdaniem organu odwoławczego, nie spełniałaby zasadniczej funkcji, jaką jest funkcja ochronna w przypadku zastawania się przez Skarżącego do takiej interpretacji. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor KIS, na podstawie art. 165a §1 O.p. w związku z art. 14h tej ustawy, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania na wniosek Skarżącego interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 165a §1 O.p., gdy żądanie, wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a O.p. ma zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, co wynika z art. 14h O.p. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji jest możliwa wówczas gdy z wnioskiem o wydanie interpretacji wystawił podmiot, który nie jest stroną lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W niniejszej sprawie Dyrektor KIS powołał się na ta druga przesłankę. Stwierdzenia, że postępowanie z innych przyczyn "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. Leonard Etel (red) Ordynacja podatkowa. Komentarz 2020 LEX). Dalsze rozważania należy poprzedzić wyjaśnieniem, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji zostało uregulowane odrębnie w rozdzielę 1a działu II Ordynacji podatkowej. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych stosuje się odpowiednio tylko te przepisy postępowania zamieszczone w innych rozdziałach Ordynacji podatkowe, które zostały wskazane w art. 14h O.p. Wśród wymienionych w art. 14h O.p. przepisów nie ma przepisów regulujących gromadzenie i ocenę zebranych dowodów, w tym art. 191 O.p. W postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji organ podatkowy nie zbiera i nie ocenia materiału dowodowego, bowiem stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Przy czym pod pojęciem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) użytego w ww. przepisie należy rozumieć zespół okoliczności faktycznych, mogących wywołać określone skutki z sferze prawa podatkowego dla podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji, mających znaczenia dla wydania interpretacji. Przez przepisy prawa podatkowego, stosownie do art. 3 pkt 2 O.p., należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei ustawy podatkowe to, w myśl art. 3 pkt 1 O.p., ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zgodnie z art. 14c §1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. (...). Istotą interpretacji indywidualnej jest jej funkcja ochronna w sytuacji gdy podmiot, który otrzymał interpretację indywidualną zastosowała się do tej interpretacji. Uregulowania co do zakresu ochrony zostały zamieszone w art. 14k- 14na O.p. Z treści pytań sformowanych przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, a także przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska w sprawie wynika, że oczekuje od Dyrektora KIS informacji kto jest nabywca usług świadczonych przez Skarżącego i kto jest ich odbiorcą. W sformułowanych pytaniach i przedstawionym stanowisko własnym w sprawie Skarżący nie wskazał żadnych skutków prawnopodatkowych z zakresie podatku od towarów i usług, jakie miałyby wynikać z uzyskanej odpowiedzi w formie interpretacji indywidualnej. Skarżący nie pytał o skutek podatkowy zdarzenia opisanego w stanie faktycznym, ale oczekiwał stanowiska organu interpretacyjnego, co do tego który z podmiotów jest nabywcą, a który odbiorca usługi świadczonej przez Skarżącego. Wątpliwości Skarżącego nie dotyczyły zatem sfery opodatkowania (ewentualnego opodatkowania) podatkiem od towarów i usług opisanej we wniosku usługi, ale analizy umowy cywilnoprawnej zwartej przez Skarżącego ze Spółką oraz porozumienia zawartego przez Spółkę z Gminą G. To bowiem z uzgodnionych między stronami tych umów (umowa i porozumienie) warunków wynikają wzajemne obowiązki i uprawnienia stron tych umów w zakresie świadczonych usług. Zasadnie zatem stwierdził Dyrektor KIS, że wydane w takim zakresie interpretacja indywidualna nie rozstrzygałby o skutkach podatkowych działań podejmowanych przez Skarżącego, ani nie realizowałaby funkcji ochronnej dla Skarżącego, w przypadku zastosowania się do wskazań zawartych w takiej interpretacji. Interpretacja indywidualna dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżący zaś nie oczekiwał wykładni powołanego we wniosku przepisu art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ale wyłącznie analizy zawartej ze Spółka umowy i porozumienia zawartego przez Spółkę z Gminą G., tj. podjęcia czynności w zakresie oceny materiału dowodowego, co w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest możliwe, wyklucza to zarówno przepis art. 14h O.p., jak i art. 14b § 1 i § 2 O.p. Ponadto interpretacja w zakresie wskazanym we wniosku miałaby wyłącznie walor informacyjny, a interpretacje przepisów prawa podatkowego mają pełnić głównie funkcję ochronną dla podmiotu występującego o wykładnię prawa podatkowego na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku. Ponieważ wniosek Skarżącego wykraczał poza ramy przepisów regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych zasadnie Dyrektor KIS odmówił wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Tym samym, zdaniem Sądu, nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Dyrektora KIS przepisów art. 14b i następnych Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 191 O.p. przez dowolną ocenę materiału dowodowego i niewyjaśnienie w sposób dostateczny dlaczego przytoczone we wniosku okoliczności nie są wystarczające do uwzględnienia wniosku. Jak już wskazano z art. 14h O.p. wynika, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie stosuje się przepisu art. 191 O.p., a z art. 14b § 3 O.p. w sposób jednoznaczny wynika, że to składający wniosek, a nie organ wydający interpretację, zobowiązany do przestawienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Granice postępowania określa zatem składający wniosek. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) wiąże organ wydający interpretację. Dyrektor KIS wydaje interpretację, uwzględniając wątpliwości składającego wniosek sformułowane w pytaniach i dokonując oceny stanowiska wyrażonego we wniosku. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji Dyrektor KIS prawidłowo ocenił, powołując się na opis stanu faktycznego, treść zadanych pytań oraz własne stanowisko wyrażone przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczącej podatku od towarów i usług, że wniosek nie mieści się w ramach prawnych zakreślonych dla szczególnej instytucji jaką jest interpretacja indywidualna. Organ wskazał w szczególności na treść sformułowanych pytań i stanowisko w sprawie przedstawione przez Skarżącego, trudno zatem przyjąć, że w tym zakresie dokonał ich oceny w sposób naruszający treść art. 191 O.p. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano przyczyny odnowy procedowania w sprawie z wniosku Skarżącego. Ponieważ w skardze brak bardziej szczegółowych zarzutów w tym zakresie nie jest możliwe bardziej szczegółowe odniesienie do tej kwestii. Niezrozumiała są zarzuty Skarżącego, w których wskazują, że z wniosku o wydanie interpretacji w sposób jednoznaczny wynika, że oczekuje odpowiedzi czy w opisanym stanie faktycznym, w świetle art. 7 §1 O.p., podatnikiem podatku od towarów i usług jest Gmina, a Skarżący jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku nie sformułowano takich pytań, także z przedstawionego we wniosku przez Skarżącego własnego stanowiska nie sposób wyprowadzić wniosku, że takiej odpowiedzi Skarżący oczekiwał od Dyrektora KIS. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że uregulowanie w zakresie kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług wynika z art. 14 ustawy o VAT, a kwestiach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych we wniosku w ogóle Skarżący nie wspomina. Należy też zwrócić uwagę, że żadnego znaczenia prawnego nie ma to co Skarżący wyczytał "między wierszami" w postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Nieuzasadnione są też wniosku Skarżącego o uchylaniu się przez Dyrektora KIS do wydania interpretacji indywidualnej, bowiem aby możliwe było wydanie takiej interpretacji należy tak sformułować wątpliwości aby dotyczyły one uregulowań w zakresie materialnego prawa podatkowego, a nie ustaleń faktycznych. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.