IV SAB/Po 93/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi H. T., A. T. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Pismem z [...] października 2018 r. H. i A. T. (zwani też dalej łącznie "Wnioskodawcami" lub "Skarżącymi"), reprezentowani przez pełnomocnika, T. D., zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy L. (zwanego też dalej "Burmistrzem" lub "Organem") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej: jakie kroki zostały podjęte przez Burmistrza w związku z przekazanymi przez Wnioskodawców informacjami, że w dniu [...] marca 2017 r. podpisano protokół odbioru przyłącza wodociągowego do działki nr ewid. [...] w P. umieszczonego w pasie drogi gminnej oraz faktem, iż do dnia [...] lipca 2018 r. Burmistrz nie posiadał jakiekolwiek dokumentacji związanej m.in. z: uzgodnieniem lokalizacji i projektu przedmiotowego przyłącza, zajęciem pasa drogowego w związku z jego budową, zgodą na umieszczenie w drodze urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami. Wnioskodawcy wskazali, aby informację przekazać pocztą elektroniczną na podany adres e-mail wraz ze skanami dokumentów. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz, pismem z [...] października 2018 r. (znak: [...]), poinformował Wnioskodawców, że nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji wymienionej w ich piśmie oraz zadeklarował, że "zostanie zweryfikowany stan faktyczny ww. informacji w terenie". Ponadto poinformował – jak zaznaczył: po raz kolejny – że zamierzenia, plany o przyszłych działaniach Organu nie stanowią informacji publicznej. Pismem z [...] lipca 2020 r. H. i A. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy L. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc: 1) o zobowiązanie Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt Organowi; 2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr [...], poz. 173) w związku z art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) o wymierzenie Organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący podnieśli, że do dnia złożenia skargi, tj. do [...] lipca 2020 r., organ administracji publicznej nie udostępnił informacji, o którą wnosili w piśmie z [...] października 2019 r., ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z "art. 16 pkt." ustawy o dostępie do informacji publicznej (w skrócie "u.d.i.p."), czym naruszył 14-dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wyjaśnili, że przyłącze wodociągowe, które było przedmiotem prośby o udzielenie informacji publicznej, znajduje się w pasie drogi gminnej, w bezpośrednim sąsiedztwie działki będącej ich własnością. Istnieje obawa, że przy jego budowie naruszono przepisy ustawy o drogach publicznych – nie uzyskując uzgodnienia lokalizacji i projektu przedmiotowego przyłącza; zajmując pas drogowy w związku z jego budową bez stosownego pozwolenia; nie uzyskując zgody na umieszczenie w drodze urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami. W ocenie Skarżących, Burmistrz w piśmie z [...] lipca 2018 r. potwierdził, iż nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji w ww. sprawach. Zaniechanie przez Burmistrza wyjaśnienia przedmiotowej sprawy stanowi zaniedbanie majątku Gminy, którym jest gminna działka drogowa, oraz zaniedbanie budżetu Gminy – ustawa o drogach publicznych nakazuje w pewnych sytuacjach, które mogły mieć tu miejsce, nakładanie opłat na inwestorów. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż pismami z [...] czerwca 2018 r., [...] lipca 2018 r. i [...] października 2018 r. Skarżący zwracali się do Organu o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto w tożsamej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej był składany do Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. Sp. z o.o. Odpowiedzi na ww. wnioski zostały udzielone pismami ZGK w L. Sp. z o.o. z [...] maja 2018 r. oraz Burmistrza z [...] lipca 2018 r., [...] września 2018 r. i [...] października 2018 r. Organ podkreślił, że na każdy z wniosków o udzielenie informacji publicznej, w tym na wniosek wskazany w skardze, Wnioskodawcy otrzymali odpowiedź. We wniosku z [...] października 2018 r. Skarżący zażądali wskazania, jakie kroki zostały podjęte przez Burmistrza w związku z przekazanymi przez Skarżących informacjami. Skarżący otrzymali odpowiedź na ww. wniosek pismem z [...] października 2018 r. informującym, że Urząd Miasta i Gminy L. nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji w sprawie wymienionej przez Wnioskodawców w piśmie z [...] października 2018 r. Jednocześnie Wnioskodawcy zostali poinformowani, że plany działania Organu w przyszłości nie stanowią informacji publicznej. W ocenie Burmistrza przesłanie odpowiedzi Skarżącym powoduje, iż Burmistrz nie pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku z [...] października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie procesowym z [...] września 2020 r. Skarżący, ustosunkowawszy się do odpowiedzi na skargę, podtrzymali skargę i zawarte w niej wnioski. Zaznaczyli, że na Burmistrzu jako zarządcy dróg gminnych spoczywają konkretne obowiązki i zgodnie z prawem po powzięciu wiedzy o istnieniu urządzenia niezwiązanego z zarządzaniem drogami w pasie drogowym (ponad 230 mb przyłącza wodociągowego) – o którym poinformowali Skarżący – powinien podjąć kroki ściśle określone w przepisach prawa, w szczególności w ustawie o drogach publicznych. Skarżący podkreślili, że do dnia dzisiejszego nie otrzymali odpowiedzi, czy te kroki zostały podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także takiej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z [...].04.2013 r., I OSK [...], dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z [...].05.2006 r., I OSK [...], CBOSA). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 01 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z [...].05.2011 r., I OSK [...]; z [...].05.2011 r., I OSK [...] – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z [...].04.2011 r., I FSK [...], CBOSA; por. też wyrok WSA z [...].10.2011 r., II SAB/Po [...], CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem [...] czerwca 2017 r., przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez H. T. i A. T. za dopuszczalną. Przedmiotem tej skargi uczyniono bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy L. w udostępnieniu Skarżącym informacji publicznej w zakresie określonym w ich wniosku z [...] października 2018 r., tj. odnośnie do działań (dosłownie: "kroków") podjętych przez ten organ w związku z przekazanymi mu wcześniej przez Skarżących informacjami o przeprowadzeniu w pasie drogi gminnej przyłącza wodociągowego do działki nr ewid. [...] w P. (ferma drobiu). Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: (i) czy Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej; (ii) czy informacja, o którą wnioskowali Skarżący, stanowi informacje publiczną; (iii) czy Organ prawidłowo załatwił wniosek Skarżących z [...] października 2018 r. Odnosząc się do pierwszej w wymienionych kwestii, należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, iż burmistrz (odpowiednio: wójt / prezydent miasta) jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jasno wynika, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym ich organy wykonawcze, jakimi w szczególności są właśnie wójtowe / burmistrzowie / prezydenci miast (por. wyroki WSA: z [...].01.2013 r., II SAB/Ol [...]; z [...].06.2015 r., IV SAB/Po [...]; z [...].06.2016 r., IV SAB/Wr [...]; z [...].07.2016 r., II SAB/Gd [...]; z [...].07.2017 r., II SAB/Bd [...]; z [...].07.2017 r., II SA/Kr [...]; z [...].04.2018 r., II SAB/Wa [...]; z [...].12.2018 r., II SAB/Po [...]; z [...].11.2019 r., IV SAB/Wr [...]; z [...].09.2020 r., IV SAB/Po [...] – dostępne w CBOSA). Wobec tego Burmistrz jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Wypada zauważyć, że kwestia ta nie była przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Z kolei rozważając aspekt przedmiotowy, tj. czy żądane przez Skarżących informacje i dokumenty mają charakter (są nośnikami) informacji publicznej, należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadziła swoistą definicję legalną "informacji publicznej", przez którą – zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, T. 2002, s. 28–29). Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera przepis art. 6 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in.: informacje o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.); informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), a także o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania przez nie spraw, stanie przyjmowanych spraw oraz kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, e u.d.i.p.); informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Na tym tle jako nietrafne należy ocenić generalne stanowisko Burmistrza, że zamierzenia lub plany przyszłych działań organu nie stanowią informacji publicznej. Przeczy temu już treść przywołanego wyżej art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p., w którym jest mowa expressis verbis o "zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej" (por. wyroki WSA: z [...].08.2012 r., VIII SAB/Wa [...]; z [...].07.2013 r., VIII SAB/WA [...] – CBOSA). Zarazem jednak w doktrynie i orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że w świetle ww. przepisu: "Działania planistyczne, które podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, stanowią [...] pewne akty woli przedstawione w uchwalonych wcześniej programach. Nie dotyczą one zamierzeń odnoszących się do wszelkich przyszłych działań organu (zob. wyroki: WSA w Opolu z [...] stycznia 2005 r., II SAB/Op [...], LEX nr 826861; WSA w Krakowie z [...] kwietnia 2006 r., II SAB/Kr [...], LEX nr 876866; NSA z [...] czerwca 2002 r., II SAB 70–71/02, LEX nr 1684645; NSA z [...] czerwca 2002 r., II SAB 56–57/02, LEX nr 703705). Przepisy komentowanej ustawy nie przewidują też cyklicznego trybu udzielania informacji przyszłych nieznajdujących się jeszcze w posiadaniu organu, których dotyczył wniosek (wyrok WSA w Gdańsku z [...] września 2008 r., II SA/Gd [...], LEX nr 516083)" (tak I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2016, uw. 5 do art. 6). Jest zasadą, że wnioskiem w świetle u.d.i.p. może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi (por. wyroki NSA: z [...].06.2002 r., II SAB [...]; z [...].03.2003 r., II SA [...]; z [...].09.2012 r., I OSK [...] – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA; por. też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2016, uw. 5 do art. 6). Taki wniosek nie może zmierzać do inicjowania działań (zob. wyrok NSA z [...].09.2012 r., I OSK [...], CBOSA). W szczególności "nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania" (zob. wyrok NSA z [...].03.2003 r., II SA [...], CBOSA; podobnie wyrok NSA z [...].06.2002 r., II SAB [...], CBOSA). Jak z powyższego wynika, informacja publiczna może dotyczyć wyłącznie sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu (por. wyroki NSA: z [...].09.2012 r., I OSK [...]; z [...].01.2018 r., I OSK [...] – CBOSA). Ów wymóg "istnienia" informacji wiąże się zwykle z jakąś postacią jej uprzedniego uzewnętrznienia, a zwłaszcza utrwalenia. Dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej (zob. wyrok NSA: z [...].09.2012 r., I OSK [...], CBOSA; tak też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2016, uw. 3 do art. 6). "Jak powiedziano wcześniej informacja ma pozostawać w dyspozycji organu w chwili złożenia wniosku o jej udostępnienie, a wniosek ten nie może inicjować postępowania nastawionego na odtworzenie pewnych zdarzeń, które w żaden sposób nie zostały utrwalone. Informacja publiczna nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia" (wyrok NSA z [...].09.2012 r., I OSK [...], CBOSA). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie tzw. czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, następuje "zwykłym" pismem. W takiej samej formie ("zwykłego" pisma) organ powinien poinformować wnioskodawcę o tym, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Natomiast obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział jedynie w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wbrew sugestiom Burmistrza, wniosek Skarżących nie dotyczył przyszłych (zamierzonych) działań Organu w sprawie przeprowadzonego w pasie drogi gminnej przyłącza wodociągowego, lecz działań już (ewentualnie) podjętych – wszak zawierał się w pytaniu: "Jakie kroki z o s t a ł y p o d j ę t e [podkr. Sądu] przez Burmistrza Miasta i Gminy L. w związku z (...)". Na tak postawione pytanie Organ odpowiedział Skarżącym – "zwykłym" pismem z [...] października 2018 r. – że nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji wymienionej w ich piśmie oraz że przedstawiony przez nich stan faktyczny "zostanie zweryfikowany w terenie". W ocenie Sądu z odpowiedzi tej jasno wynika, że pomimo wcześniejszych wystąpień (wniosków) Skarżących, Burmistrz do dnia udzielenia odpowiedzi nie podjął żadnych działań ("kroków") w ww. sprawie – o czym w swej odpowiedzi poinformował, deklarując zarazem w sposób li tylko ogólnikowy, że dopiero zamierza zweryfikować informacje otrzymane od Skarżących. Tym samym Organ dał jasno do zrozumienia, że w związku z wystąpieniami Skarżących nie doszło, jak dotychczas, do pozyskania, wytworzenia lub utrwalenia jakiejkolwiek informacji publicznej, w której posiadaniu byłby Organ i która mogłaby zostać udostępniona Skarżącym. W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań adresata wniosku. Zatem nawet jeśli rzeczywistą intencją Skarżących przy składaniu kolejnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej było "zmobilizowanie" Burmistrza do zajęcia się sprawą sygnalizowanej inwestycji, to ani składanie takich wniosków, ani nawet wniesienie niniejszej skargi nie stanowi właściwej (uprawnionej) drogi do osiągnięcia takiego skutku. W takim przypadku bowiem sam fakt niepodejmowania, w następstwie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oczekiwanych przez wnioskodawcę działań ("kroków") – zmierzających w istocie do wytworzenia nowej informacji publicznej (pozyskania określonych dokumentów, podjęcia pewnych czynności, wydania określonych aktów, itd.) – nie oznacza, że organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku o udostępnieniu informacji publicznej, o ile tylko poinformuje wnioskodawcę, że żadnych takich działań dotychczas nie podjął (odpowiednio: że żądanych dokumentów nie posiada). W ocenie Sądu odpowiedź Burmistrza udzielona Skarżącym pismem z [...] października 2018 r. taką właśnie informację (o braku działań i dokumentacji) zawiera. Z pisma tego jasno wynika, że do dnia sporządzenia tej odpowiedzi Organ nie podjął żadnych czynności w zgłoszonej przez Skarżących sprawie przyłącza wodociągowego, a w szczególności nie pozyskał dokumentacji wzmiankowanej we wniosku. Przy tym informacji tej Organ udzielił Skarżącym w zakreślonym przez ustawodawcę (w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) terminie 14 dni. Wszystko to prowadzi do wniosku, że choć na dzień udzielenia odpowiedzi ([...] października 2018 r.) Burmistrz faktycznie mógł pozostawać w potocznie rozumianej bezczynności w podjęciu działań ("kroków"), o które bezskutecznie zabiegali Skarżący – co z pewnością zasługuje na negatywną ocenę, zwłaszcza z perspektywy standardów dobrej administracji – to jednak nie była to bezczynność Organu w udzieleniu informacji publicznej zażądanej wnioskiem z [...] października 2018 r., której dotyczyła rozpatrywana przez Sąd skarga, bo o takiej bezczynności nie można mówić wobec faktu wystosowania do Skarżących przez Burmistrza odpowiedzi-pisma z [...] października 2018 r. o braku wnioskowanych działań i dokumentów. Należy jeszcze zaznaczyć, że – wbrew twierdzeniom skargi – w tym przypadku nie było podstaw do wydawania przez Organ decyzji administracyjnej (decyzji odmownej) z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p., skargę w całości oddalił.