II SA/Wa 1536/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zażalenia postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie I. M. uczyniła postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], którym organ stwierdził bezzasadność zażalenia wniesionego przez skarżącą na niewydanie decyzji administracyjnej w sprawie wniosku o skierowanie na kurs [...] lub sfinansowanie takiego kursu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie, czy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] mieści się w wyżej wymienionym katalogu rozstrzygnięć, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 1 tego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2). Podkreślić należy, iż zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 kpa), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 kpa nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie takie zażalenie nie przysługuje i nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, publ. LEX nr 196463). Fakt, iż w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia postanowienia wydanego w oparciu o art. 37 kpa oznacza, że stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli zważy się, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu i w tym postępowaniu ewentualnie podważać stanowisko wyrażone w trybie art. 37 kpa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.