II SA/Wa 2467/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Aneta Kardas, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz.2096, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] o cofnięciu M. Z. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Podstawą wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej była informacja, o tym, że w dniu [...] lutego 2018 r. w okolicy miejscowości [...], gm. [...], mając zezwolenie na posiadanie broni palnej, M. Z. udzielił osobie nieuprawnionej posiadaną broń palną myśliwską. Powyższe zostało potwierdzone w treści prawomocnego wyroku o sygn. akt [...], wydanego w dniu [...] kwietnia 2019 r. przez Sąd Rejonowy w [...]. Uzasadniając rozstrzygniecie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń M. Z. wynika z art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji i wiąże się z naruszeniem zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej. Zaistnienie okoliczności określonych w tym przepisie skutkuje, tym iż organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, nawet jeżeli doszło do jednostkowego, jak w przedmiotowej sprawie, złamania zakazu użyczania broni osobie nieuprawnionej. Wskazany przepis art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji nie wymaga dla zrealizowania jego hipotezy, spełnienia warunku karalności, a jedynie przesądzenia o popełnieniu przez sprawcę wskazanego czynu, polegającego na naruszeniu zakazu użyczania broni osobie nieuprawnionej. Podstawą do jego zastosowania jest prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie wobec sprawcy przestępstwa z art. 263 § 3 k.k., gdyż jest to wyrok stwierdzający popełnienie przez daną osobę zarzuconego jej przestępstwa. Organ zaznaczył, że nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie może oceniać okoliczności związanych z popełnieniem zabronionego czynu, rozstrzygać o winie czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie na broń, ani ustalać czy zasadnie postawiono jej zarzut popełnienia przestępstwa oraz trafnie zastosowano kwalifikację prawną czynu. Takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest ocena postępowania karnego, a ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki – w przypadku strony - do cofnięcia pozwolenia. Zdaniem organu, zachowanie M. Z. należy ocenić, jako niewątpliwie lekkomyślne i naganne, niwelujące jej słuszny interes w dalszym posiadaniu prawa do broni. Pomimo, iż przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę decyzji cofającej stronie pozwolenie na broń mają charakter fakultatywny, to w świetle zebranych dowodów, cofnięcie stronie pozwolenia jest słuszne i celowe. Zdaniem organu w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń, wskazanych w art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji nie eliminuje posiadanie przez stronę pozytywnej opinii w Kole Łowieckim " [...]" w [...] i w KŁ " [...]" w [...], jak również w miejscu zamieszkania czy też fakt, iż w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości nie figuruje, jako osoba skazana. Udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, w ocenie organów Policji budzi uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może użyć jej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W takim przypadku nawet jednorazowe, nieodpowiedzialne zachowanie osoby posiadającej pozwolenie na broń, wskazuje na lekkomyślność i brak odpowiedzialności w posługiwaniu się przyznanymi uprawnieniami. Komendant Główny Policji za nietrafny uznał zarzut jakoby stronie uniemożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organem I instancji. W aktach sprawy znajduje się pismo skierowane do pełnomocnika strony z dnia [...] czerwca 2019 r., informujące m. in. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłaszania żądań, w terminie 5 dni od daty jego odebrania (k.53). Powyższe pismo zostało odebrane w dniu [...] czerwca 2019 r. a więc decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2019 r. została wydana już po upływie terminu urzędowo wyznaczonego stronie na składanie ewentualnych wniosków. Natomiast faktu oddalenia wniosku dowodowego strony, nie można uznać za naruszenie przepisów k.p.a., a w szczególności jego art. 8 i 10 k.p.a., gdyż zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W tym przypadku zgłoszone żądanie przeprowadzenia dowodu na okoliczność przestrzegania przez M. Z. zasad bezpiecznego użytkowania broni palnej nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż podstawą wydania decyzji orzekającej o cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, było zachowanie strony w dniu [...] lutego 2018 r., którego okoliczności, w świetle wyroku Sądu Rejonowego w [...], nie budzą wątpliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2019 r. M. Z. zakwestionował zaskarżoną decyzji i wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego: art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo użyczenie broni osobie nieuprawnionej było w niniejszej sprawie wystarczająca przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. 2. naruszenie przepisów postępowania mających wpław na wynik sprawy: art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem wnoszącego skargę w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie doszło do żadnych ustaleń a dokonano jedynie automatycznego cofnięcia pozwolenia za broń w związku z wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne. Na brak wyjaśnienia okoliczności sprawy wskazuje także oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka, który miał zeznawać m.in. na okoliczność zagrożenia związanego z ewentualnym użytkowaniem broni przez wnoszącego skargę. Pominięto też kwestie przesłuchania samego zainteresowanego. Okoliczności te są istotne z punktu widzenia istnienia zagrożenia, o którym mówi ustawa, a więc uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zdaniem wnoszącego skargę, dokonane przez organ ustalenia budzą wątpliwości, na tle jednej z niezbędnych przesłanek warunkowego umorzenia postępowania, jaką jest przekonanie sądu, iż odnośnie osoby skarżącego "dotychczasowy sposób życia uzasadnia przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego". Zebrany materiał dowodowy nie obala w żadnym stopniu tego przypuszczenia, a organ II instancji pomimo podniesionych w tym zakresie zarzutów nie poczynił żadnych ustaleń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że skarżący naruszył obowiązujące przepisy prawa w zakresie przestrzegania zasad posiadania broni, o czym świadczy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt [...], które to orzeczenie jest orzeczeniem warunkowo umarzającym postępowanie karne, ale nie uniewinniającym. Warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem polegającym na rezygnacji z prowadzenia postępowania karnego, tj. odstąpienia od skazania i ukarania sprawcy uznanego za winnego przestępstwa, jest więc środkiem reakcji karnoprawnej na przestępstwo (Cieślak, Polskie prawo, s. 485). Następuje tu jedynie odstąpienie od skazania i ukarania sprawcy czynu wraz z nałożeniem na niego określonych obowiązków próby (art. 67 k.k.). Zwrócił uwagę, że organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego nie jest uprawniony do badania przesłanek, czy w konkretnej sprawie doszło do naruszeń prawnokarnych, ponieważ jest to kompetencja organów ściągania (Policji i Prokuratury), a dla organu administracji publicznej prowadzącego określone postępowanie administracyjne, prawomocne ustalenie popełnienia zarzucanego sprawcy czynu jest wiążące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o cofnięciu M. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską dla celu łowieckiego odpowiadają prawu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 284 z późn. zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia, przez osobę posiadającą pozwolenie, zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej. Na wstępie zaznaczyć należy, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana, jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07 - dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Pozwolenie na broń, jako uprawnienie reglamentowane, może zostać wydane jedynie na rzecz osoby, która spełnia konkretne, bardzo rygorystyczne kryteria. Jest więc uprawnieniem, z którym wiążą się określone obowiązki. Jednym z nich jest zakaz użyczania broni osobie nieupoważnionej (art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący naruszył obowiązujące przepisy prawa w zakresie przestrzegania zasad posiadania broni, o czym świadczy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne, ale nie uniewinniający. Wynika z niego jedynie odstąpienie od skazania i ukarania sprawcy czynu wraz z nałożeniem na niego określonych obowiązków próby (art. 67 k.k.). Organ zatem prawidłowo zakwalifikował rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, jako spełniającego dyspozycję przepisu art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Skarżący dopuścił się bowiem czynu przestępnego polegającego na udostępnieniu broni osobie nieuprawnionej. Podstawowym zaś obowiązkiem posiadacza broni, wynikającym m.in. z wyżej przytoczonego przepisu, jest dbałość o to, aby nie trafiła ona w ręce osoby, która nie ma prawa do jej posiadania. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niniejszej świadczy o tym, iż skarżący nie podołał ww. obowiązkom. Okolicznością niesporną pozostaje fakt, iż osoba, której skarżący udostępnił swoją broń (syn skarżącego), nie miała uprawnień do jej posiadania. Stąd, w ocenie Sądu, zachowanie skarżącego jest sprzeczne z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Za okoliczność pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy uznać należy to, iż skarżący nie został skazany w postępowaniu karnym, a jedynie umorzono w stosunku do niego warunkowo postępowanie karne. Takie rozstrzygnięcie sądu karnego przesądza bowiem, iż skarżący dopuścił się zarzucanego mu przestępnego czynu. To zaś jest okolicznością wystarczającą dla organu, dla dokonania oceny skarżącego pod kątem dawania przez niego rękojmi prawidłowego i zgodnego z prawem korzystania z posiadanej broni. W podobnym brzmieniu wypowiadał się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2008r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1296/07 (dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl) stwierdzając, iż: "warunkowe umorzenie postępowania jest takim szczególnym środkiem odpowiedzialności karnej, który zakłada popełnienie przestępstwa, a także istnienie winy sprawcy i nakazuje jedynie odstąpienie od skazania i poddanie się sprawcy przestępstwa stosownym obowiązkom próby". Również podnoszona na etapie postępowania administracyjnego okoliczność posiadania przez skarżącego pozytywnej opinii koła łowieckiego nie pozbawia czynu, którego dopuścił się skarżący, cech naganności zachowania, które może stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów M. Z. odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny istnienia zagrożenia, o którym mowa w ustawie o broni i amunicji. Zdaniem Sądu, organ orzekał na pełnym materiale dowodowym, a uzupełnienie go w kierunku żądanym przez stronę nie miałoby wpływu na wynik sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów postępowania, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.).