III SA/Gl 896/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi H.L. na zarządzenie Okręgowego Sądu Lekarskiego [...] Izby Lekarskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżone zarządzenie; 2) zasądza od Okręgowego Sądu Lekarskiego [...] Izby Lekarskiej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zarządzeniem z [...] r. [...] Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego B. Izby Lekarskiej w B.(dalej: organ) po rozpatrzeniu wniosku H.L. (dalej: strona, skarżąca) z [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów lub kopii orzeczeń merytorycznych wydanych przez Okręgowy Sąd Lekarski od 1 stycznia do 30 czerwca bieżącego roku, z tym zastrzeżeniem że jeżeli wydano więcej niż 10 takich orzeczeń wnioskodawczyni wniosła o przesłanie 10 wydanych najwcześniej, odmówił udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej organ przywołał art. 104 § 1 i § 2 oraz 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.o.i.p.) oraz § 4 ust. 1 oraz § 4 ust. 2 pkt 6 regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów lekarskich, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 4 Nadzwyczajnego XIII Krajowego Zjazdu Lekarzy z 14 maja 2016 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów lekarskich. Z akt administracyjnych wynika, że strona wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów lub kopii orzeczeń merytorycznych wydanych przez Okręgowy Sąd Lekarski od 1 stycznia do 30 czerwca bieżącego roku, z tym zastrzeżeniem że jeżeli wydano więcej niż 10 takich orzeczeń wnioskodawczyni wniosła o przesłanie 10 wydanych najwcześniej. Pismem z 6 sierpnia 2019 r., strona została wezwana do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania wyżej wymienionego pisma. W uzasadnieniu wskazano, że treść orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego zawiera dane chronione tj. dane osobowe oraz dane szczególnie wrażliwe chronione tajemnicą lekarską. Wytworzenie żądanej informacji w postaci, która mogłaby umożliwiać jej udostępnienie bez naruszania prawnie chronionych tajemnic wymagałoby zaangażowania do tych czynności znacznej liczby osób. Analiza możliwości anonimizacji żądanych orzeczeń, doprowadziła do wniosku, iż żądane informacje stanowią informację przetworzoną. Wytworzenie żądanej informacji wymaga podjęcia przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadanie skutkom tego działania cechy informacji publicznej. Anonimizacja orzeczeń sądów lekarskich nie jest działaniem prostym ani technicznym, z uwagi na stopień szczegółowości informacji zawartych w tych orzeczeniach, mogących wskazywać wiele cech identyfikujących konkretne osoby fizyczne lub podmioty. Nakład pracy niezbędnej do przeprowadzenia takiego procesu oznaczałby znaczną dezorganizację pracy biura Okręgowego Sądu Lekarskiego. Powyższe oznacza, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. W zakreślonym terminie strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu wnioskowanej informacji. Mając na uwadze powyższe zaskarżonym zarządzeniem organ odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu zarządzenia organ przywołał treść art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne i wyjaśnił, że uzyskanie dostępu do informacji publicznej przetworzonej jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż udostępnienie jej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Następnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona nie wykazała istnienia przesłanki szczególnego znaczenia żądanej przez nią informacji dla interesu publicznego. Zatem należy przyjąć, iż Wnioskodawczyni nie zamierza wykorzystać żądanej informacji publicznej zgodnie z wymaganym dla jej udostępnienia interesem publicznym. W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o stwierdzenie nieważności orzeczenia lub jego uchylenie, zarzucając naruszenie: 1. art. 107 § 1 K.p.a. ponieważ zaskarżona decyzja nie została podpisana przez wszystkich członków organu kolegialnego; 2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ponieważ wnioskowane informacje nie mają waloru informacji przetworzonych; 3. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ponieważ nie było podstaw do wydania decyzji odmownej, a jedynie - być może - do anonimizacji orzeczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy u.d.i.p. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Słusznie zatem wskazał organ, że oznacza to, iż rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do treści § 4 ust. 1 regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów lekarskich, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 4 Nadzwyczajnego XIII Krajowego Zjazdu Lekarzy z 14 maja 2016r. w sprawie regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów lekarskich przewodniczący sądu kieruje pracą sądu oraz reprezentuje sąd na zewnątrz. Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 pkt 6 w/w regulaminu Przewodniczący sądu podejmuje czynności mające na celu sprawne funkcjonowanie sądu, w szczególności odpowiada za pisma wpływające do sądu oraz sygnuje pisma wychodzące. Sąd podziela pogląd organu, że biorąc pod uwagę w/w uregulowanie wydane na podstawie art. 38 pkt 5 lit. g ustawy o izbach lekarskich należy przyjąć, że przewodniczący okręgowego sądu lekarskiego jest uprawniony do wydawania zarządzeń w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, do których jedynie odpowiednio stosuje się przepisy art. 16 u.d.i.p. Przechodząc do meritum wskazać przyjdzie, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy żądanie strony dotyczy informacji publicznej i czy anonimizacja orzeczenia stanowi informację przetworzoną oraz czy wymagane było wykazanie przez wnioskodawcę istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. W tym miejscu należy zatem wskazać, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Jeżeli informacja nie może być udzielona w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udzielenia winien powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim zostanie udostępniona (art. 13 ust. 2). Może też w terminie 14 dni powiadomić wnioskodawcę o kosztach udzielanie informacji i pobrać taka opłatę (art. 15 ust. 2). Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Nie przewiduje także uzupełnienia wniosku. Forma decyzji przewidziana została dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy (art. 16 ust. 1). Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej a nie będących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz umorzeniu postepowania przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1). Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Orzeczenia dyscyplinarne podejmowane przez organy samorządów zawodowych mają charakter informacji publicznej, podejmowane są bowiem przez podmioty wykonujące zadania (uprawnienia) publiczne wobec członków korporacji zawodowej (por. m.in. wyrok NSA z 23.01.2013 r., I OSK 315/14, I OSK 196/13 I OSK 684/15, WSA w Gliwicach IV SAB/GL 59/16 z 3.09.2015 r., WSA w Opolu II SAB/Op 46/14 z 5.08.2014 r., WSA w Białymstoku II SAB/Bk 96/14 z 15.01.2015 r., publ. CBOSA). Sankcje dyscyplinarne należą do grupy środków przymusu państwowego, które mają charakter kary. Jest to więc odpowiedzialność typu karnego, ponieważ jest odpowiedzialnością za popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary. Jeżeli tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej przez organy uczelni jest formą wykonywania władzy publicznej (tak NSA w wyroku z 5.04.2013 r., sygn. akt I OSK 196/13, LEX 1336347). Organy samorządu zawodowego należą do grupy podmiotów zobowiązanych w świetle art. 4 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej, należą bowiem do grupy innych podmiotów wykonujących zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 2 ), co wynika z art. 2 ust. 1 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Członkowie izb lekarskich stanowią samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów. Jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są okręgowe izby lekarskie, Wojskowa Izba Lekarska i Naczelna Izba Lekarska, które działają przez organy określone w ustawie (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy). Natomiast w świetle do art. 21 tej ustawy organami okręgowej izby lekarskiej są: okręgowy zjazd lekarzy, okręgowa rada lekarska, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd lekarski oraz okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Okręgowy sąd lekarski rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy, protesty przeciwko ważności wyborów delegatów na okręgowy zjazd lekarzy oraz protesty przeciwko ważności głosowania wniosków o odwołanie oraz składa okręgowemu zjazdowi lekarzy roczne i kadencyjne sprawozdania z działalności (art. 30 ust. 2).Członkowie izb lekarskich podlegają odpowiedzialności zawodowej za naruszenie zasad etyki lekarskiej oraz przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza (art. 53 ustawy). W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń przyjdzie stwierdzić, iż orzeczenia dyscyplinarne okręgowego sądu lekarskiego, wydawane w ramach wykonywania uprawnień publicznych przez organ samorządu zawodowego, mają charakter informacji publicznej, zaś podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia jest organ okręgowej izby lekarskiej - okręgowy sąd lekarski. Należy też wskazać, że organ stanowiska tego nie neguje, co potwierdza sentencja rozstrzygnięcia w postaci odmowy udostępnienia informacji publicznej. Uważa jednak, że jest to informacja przetworzona wymagająca od organu dla jej udostępnienia dodatkowych sił i środków w celu jej przetworzenia (anonimizacji) a po stronie wnioskodawcy wykazania interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla interesu publicznego. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Z analizy dotychczasowego orzecznictwa sądowego, wynika, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., I OSK 747/14); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 udip w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15 - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów – "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Odnosząc przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący nie ma charakteru informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2016 r., I OSK 19/15). We wniosku z 24 lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej skarżąca domagała się skanów lub kopii orzeczeń merytorycznych wydanych przez Okręgowy Sąd Lekarski od 1 stycznia do 30 czerwca bieżącego roku, z tym zastrzeżeniem że jeżeli wydano więcej niż 10 takich orzeczeń wnioskodawczyni wniosła o przesłanie 10 wydanych najwcześniej. Zatem w chwili złożenia wniosku informacja istniała w kształcie objętym wnioskiem. Wprawdzie koniecznym było przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych, poprzez anonimizację orzeczeń, z tym że wbrew temu co twierdzi organ nie wymagało to użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez organ danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Po za tym udzielenie tej informacji nie jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Żądana przez stronę informacja nie jest też jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiąże się z potrzebą ich anonimizacji, jednakże nie można tracić z pola widzenia, że chodzi tylko o 10 orzeczeń, stąd zdaniem Sądu przygotowanie tej informacji nie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. W tej sytuacji anonimizacja a następnie skopiowanie dokumentu, nie stanowi przetworzenia informacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Samo bowiem zanonimizowanie wnioskowanych do udostępnienia orzeczeń nie stanowi przetworzenia informacji wynikającej z tych orzeczeń, a jedynie jej przekształcenie, dlatego stanowi ona informację prostą. W tej sytuacji zasadnym okazał się zarzut skargi naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ponieważ wnioskowane informacje nie mają waloru informacji przetworzonych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawione w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił rozstrzygnięcie, albowiem stwierdził, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a.