II OSK 2461/21

SENTENCJA Dnia 24 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G. Ł. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 4 marca 2020 r., Nr 184/20, o pozwoleniu na budowę w sprawie ze skargi kasacyjnej G. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1584/20 w sprawie ze skargi G. Ł. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 października 2020 r., nr IFXIV.7840.9.34.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1584/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Decyzja tą Wojewoda (w związku z odwołaniem skarżącej) umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę centrum przesiadkowego typu Park&Ride oraz Bike&Ride [...] przy ul. [...] m.in. na działce nr [...]. Jak argumentował Wojewoda, skarżąca wskazywała, że jest "posiadaczem samoistnym" ww. działki, a więc nie jest stroną postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę, ponieważ jej realizacja w chwili obecnej pociągnęłaby dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, albowiem na działce skarżącej znajdują się należące do niej przedmioty oraz budowle. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ nie zaistniały w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. (dotychczas nie doszło do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. W tej zaś sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiera argumentacji, która mogłaby wskazywać na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zasadniczo wniosek bowiem został oparty na twierdzeniu, że przedmiotowa inwestycja dotyczy działki skarżącej. Jednak ocena w tym zakresie dotyczy kwestii merytorycznych dotyczących aktualnie oceny legalności zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji wypowiedział ocenę, że sam fakt posiadania nieruchomości w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, niepowiązany z przysługiwaniem tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie może prowadzić do uznania posiadacza za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jak dalej argumentował Sąd, w sprawie ustalono, że działka nr [...] w czasie wydawanych decyzji stanowiła własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. S.A., a postępowanie o zasiedzenie nieruchomości było dopiero w toku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że argumentacja wniosku skarżącej związana z "istnieniem" jej praw do ww. działki dotyczy w istocie kwestii merytorycznych, które nie mogą być oceniane na etapie rozpoznawania przez Sąd Administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W innym wypadku doszłoby do nieuprawnionego "przedsądu". Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.