I SA/Po 562/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...]) tytułem uiszczonego wpisu od sprzeciwu. UZASADNIENIE Pismem z 11 września 2020 r. Gmina Ł. wniosła sprzeciw od decyzji wskazanej w sentencji niniejszego orzeczenia. Zaskarżoną decyzją uchylono w całości decyzję Wójta Gminy Ł. z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wraz ze sprzeciwem uiszczono wpis w kwocie [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw (...). Zgodnie zaś z art. 64b § 1 powołanego aktu, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W realiach niniejszej sprawy rozważenia wymaga zagadnienie dopuszczalności sprzeciwu. Sprzeciw od decyzji wskazanej w sentencji niniejszego orzeczenia został wniesiony przez Gminę Ł. , której Wójt był organem pierwszej instancji w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu. Stosownie do postanowień art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W doktrynie podnosi się, że pod pojęciem skarżącego należy rozumieć podmiot uprawniony w świetle regulacji art. 50 p.p.s.a., do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który skorzystał z tego uprawnienia [por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, 2011, dostępny w bazie danych Lex Omega – dokument nr 420192]. Stosownie z kolei do postanowień art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy oraz rozróżnianie przez ustawodawcę pojęcia skarżącego od organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, stwierdzić należy, że organ o którym mowa powyżej nie jest uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosując odpowiednio przytoczone ostatnio przepisy w odniesieniu do sprzeciwu należy dojść do wniosku, że organ, którego działanie jest przedmiotem sprzeciwu nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu od swojego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju sytuacji organ który wydał zaskarżony akt musiałby bowiem występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w podwójnym charakterze, zarówno jako skarżący popierający sprzeciw jak też jako organ broniący swojego poprzedniego stanowiska. Powyższe byłoby jednak nie do pogodzenia z kontradyktoryjnym charakterem postępowania sądowoadministracyjnego. Na potrzeby niniejszej sprawy rozważenia jednak wymaga czy organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu od rozstrzygnięcia organu drugiej instancji wydanego w tej sprawie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie można mówić o interesie prawnym organu administracji pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ administracji, powołany do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w ogóle nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Wykonywanie władztwa administracyjnego przez organ gminy następuje kosztem ograniczenia uprawnień samej gminy w sferze ochrony jej interesu prawnego [tak: postanowienie NSA z 20 listopada 2007 r., I OSK 1648/07, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję pierwszej instancji. Jej rola w postępowaniu kończy się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej [tak: wyrok NSA z 18 lipca 2007 r., I OSK 1211/06, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Powyższe rozważania pozostają przy tym zgodne z konstrukcją postępowania administracyjnego, w którym to w razie wniesienia przez stronę tego postępowania odwołania bądź zażalenia kompetencje do ostatecznego załatwienia sprawy administracyjnej zostają przekazane organowi wyższego stopnia. Wyrazem powyższej zasady są postanowienia przytoczonego powyżej art. 32 p.p.s.a., który jako stronę postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej wymienia organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a więc co do zasady organ wyższego stopnia, nie zaś organ załatwiający sprawę w pierwszej instancji. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie [tak: wyrok NSA z 24 marca 2015 r., I OSK 1693/13]. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych rozważań wynika, że organ który wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia sprzeciwu na akt wydany przez organ wyższego stopnia. Powyższe świadczy o niedopuszczalności sprzeciwu złożonego przez Gminę Ł. , co uzasadnia jego odrzucenie na podstawie dyspozycji przytoczonego ostatnio przepisu stosowanego odpowiednio na mocy art. 64b § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak pkt I. sentencji. Orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji niniejszego postanowienia dokonano w oparciu o regulacje art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.