III SA/Kr 734/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 28 lutego 2022 r. nr SKO-NP-4115-34/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia skargę oddala. UZASADNIENIE Wójt Gminy D. decyzją z dnia 3 grudnia 2021 r. znak: [...] odmówił przyznania skarżącej N. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego w związku z opieką nad A. N. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie zostały spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania ww. świadczenia określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych. W odwołaniu skarżąca wskazała, że stan zdrowia mamy się pogorszył, a tata nie jest w stanie zająć się mamą ponieważ ma stałą pracę zawodową, natomiast dwie młodsze siostry jeszcze uczęszczają do szkoły i też nie mogą zająć się opieką nad ww. Skarżąca podniosła, że opiekuje się mamą stale od prawie dwóch lat, tj. odkąd zaszła w ciążę i nie wykonuje pracy zawodowej. Wyjaśniła, że pomaga mamie w codziennych czynnościach, tj. w przygotowaniu obiadu, sprzątaniu, robieniu zakupów, kupowaniu leków oraz w czynnościach pielęgnacyjnych (pomaga w myciu i kąpieli). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. znak: SKO-NP.-4115-34/22 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że skarżąca (l. 22) prowadzi wraz z mężem i synkiem wspólne gospodarstwo domowe z matką A. N., ojcem i uczącymi się siostrami. Rodzina posiada dobre warunki mieszkaniowe. Matka skarżącej jest osobą przewlekle chorą, leczy się z powodu stwardnienia rozsianego, bełkotliwej mowy, niedokrwistości, nadciśnienia tętniczego, niedowładu połowicznego prawego, zaburzeń depresyjno-lękowych, stan po usunięciu mięśniaka podsurowicówkowego zespołu móżdżkowego. Leczy się w poradni psychologicznej i neurologicznej. Ma problemy motoryczno-ruchowe, zawroty głowy. Wymaga stałego stosowania leków. Wymaga całodobowej opieki w takich czynnościach jak: utrzymanie czystości i higieny, przygotowywaniu posiłków, sprzątaniu, gotowaniu, robieniu zakupów, pomocy w utrzymaniu higieny osobistej (mycie, kąpanie), zaopatrzeniu w leki, czy przy pomiarze poziom cukru oraz ciśnienia. SKO wyjaśniło, że nie kwestionuje tego, iż matka skarżącej ze względu na stan zdrowia wymaga opieki, a skarżąca tej opieki jej udziela, jednakże na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie można przyjąć, iż zakres sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką, powoduje brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej choćby w ograniczonym zakresie czasowym. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że czynności takie jak: przygotowanie posiłków, umawianie wizyt lekarskich, pomoc w czynnościach związanych z higieną osobistą - nie odbiegają od czynności, które wykonują osoby zajmujące się opieką nad starszymi rodzicami i jednocześnie pracujące zawodowo. Czynności te nie mają charakteru tego rodzaju, że należy je wykonywać przez cały dzień, a jedynie w ściśle określonych porach - z reguły rano i wieczorem - a zatem trudno uznać, że ich wykonywanie uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy. Ponadto, co jest istotne dla sprawy, osoba wymagająca opieki jest zamężna, a jej mąż (ojciec skarżącej) nie legitymuje się żadnym orzeczeniem o niepełnosprawności, jest czynny zawodowo. Tym samym, w opinii SKO, w przedmiotowej sprawie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia albowiem zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. "a" ustawy o świadczeniach rodzinnych - świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie tłumaczy w sposób dostateczny wydanego rozstrzygnięcia poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej przedmiotowej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący; - art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozostawanie jej matki w związku małżeńskim stanowi negatywną przesłankę przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, w której wykładnia celowościowa i funkcjonalna powyższego przepisu mając na uwadze okoliczności, z których obiektywnie wynika, że małżonek osoby wymagającej opieki, mimo że nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest zdolny do sprawowania opieki z przyczyn obiektywnych oraz niezależnych od siebie i nie wynikających z jego woli, a to wobec konieczności wychowania i utrzymania córek, zapewnienia im stałych, bieżących potrzeb oraz podjęcia stałej zarobkowej pracy, co zostało pominięte przez organ I i II Instancji, a co uzasadnia uwzględnienie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego innej osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem wymagającego opieki. W świetle powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2022 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów na okoliczności w nim wskazane. Podkreśliła, że w sprawie nie ma podstaw do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. Materialnoprawną podstawą wydania ww. decyzji były przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do ust. 1a ustawy, osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W myśl art. 17 ust. 1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Zgodnie z kolei z treścią art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy świadczenie rodzinne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, matka skarżącej jest osobą przewlekle chorą, leczy się z powodu stwardnienia rozsianego, bełkotliwej mowy, występującej niedokrwistości, nadciśnienia tętniczego, niedowładu połowicznego prawego, zaburzeń depresyjno-lękowych, jest w stanie po usunięciu mięśniaka podsurowicówkowego zespołu móżdżkowego. Leczy się w poradni psychologicznej i neurologicznej. Ma problemy motoryczno-ruchowe, zawroty głowy. Wymaga stałego stosowania leków. Wymaga całodobowej opieki w takich czynnościach jak: utrzymanie czystości i higieny, przygotowywaniu posiłków, sprzątaniu, gotowaniu, robieniu zakupów, pomocy w utrzymaniu higieny osobistej (mycie, kąpanie), zaopatrzeniu w leki, przy pomiarze poziom cukru oraz ciśnienia. Z akt sprawy wynika również, że mąż osoby wymagającej opieki pracuje zawodowo i nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istota sporu sprawdza się zatem do oceny, czy mając na uwadze ww. stan faktyczny oraz przepisy prawa, organy obu instancji zasadnie odmówiły skarżącej przyznania wnioskowego świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując na zaistnienie w sprawie negatywnej przesłanki wymienionej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych . W ocenie Sądu, stanowisko organów jest prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowały się dwa stanowiska, w odmienny sposób odnoszące się do tego, pod jakim warunkiem osoby wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy oraz opiekunowie osób pozostających w związku małżeńskim mogą nabyć prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy istnieją rodzice osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione z nią w pierwszym stopniu lub małżonek osoby wymagającej opieki. Jedno stanowisko wyrażało pogląd, iż warunkiem koniecznym jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu lub małżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1a i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych. Natomiast drugie stanowisko uznawało, że legitymowanie się takim orzeczeniem przez wymienione osoby nie jest konieczne, jeżeli te osoby z przyczyn obiektywnych nie mogą realnie podjąć się opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W takiej sytuacji świadczenie może być przyznane osobie sprawującej faktycznie opiekę, zobowiązanej w dalszej kolejności do alimentacji na rzecz osoby takiej opieki wymagającej. Z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w odniesieniu do wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (językowa czy prokonstytucyjna) Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 listopada 2022 r. podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów w sprawie sygn. akt I OPS 2/22, w której jednoznacznie wypowiedział się, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych). Skład siedmiu sędziów NSA w uzasadnieniu uchwały przyjął, że regulacja art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. i warunek legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jako okoliczność uzasadniająca przyznanie świadczenia osobom zobowiązanym do alimentacji w dalszej kolejności nie jest rozwiązaniem, które wymaga zakwestionowania ze względu na normy Konstytucji. Podkreślono, że rozbieżności w stosowaniu przepisu nie dotyczą rozumienia tekstu prawnego, spowodowanego jego niejednoznacznością i poszukiwania normy prawnej w optymalny sposób realizującej zamiar prawodawcy, ale kwestii odstąpienia od jednoznacznego brzmienia przepisów i stosowania ich z pominięciem warunków wprost w nim wyrażonych, czyli z pominięciem fragmentu przepisu, który musiałby zostać uznany nie tyle ze zbędny, co za niedopuszczalny, rażąco naruszający Konstytucję RP, prowadzący do sprzeczności z chronionymi przez nią wartościami. W pozostałych przypadkach zastrzeżenia co do rozwiązań ustawowych mogą nosić jedynie charakter postulatów de lege ferenda pod adresem ustawodawcy, ewentualnie realizowanych na drodze inicjatywy ustawodawczej za pośrednictwem uprawnionych podmiotów. Wprowadzenie przez ustawodawcę określonej kolejności dla członków rodziny do ubiegania się przez nich o przyznanie świadczenia socjalnego nie oznacza, że państwo nie wywiązuje się z obowiązku ochrony rodziny i nie uwzględnia jej dobra, jak też nie udziela wsparcia rodzinom znajdującym się w trudnym położeniu ze względu na niepełnosprawność. To właśnie sytuacja rodziny jako całości, związana ze stanem zdrowia poszczególnych jej członków, w tym zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności, uzasadnia udzielanie pomocy. Uwzględnienie kontekstu systemowego i celu ustawy oznacza wzięcie pod uwagę pełnego katalogu świadczeń opiekuńczych, na który składają się: zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne. W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego zasady dostępu do niego zostały określone z uwzględnieniem pierwszeństwa małżonka osoby wymagającej opieki, jako zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności. Limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane, jakim jest brak orzeczenia o niepełnosprawności współmałżonka osoby wymagającej opieki, nie stanowi rażącego naruszenia zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, a udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Ustawodawca był uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest więc sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w art. 2 zasadą sprawiedliwości społecznej. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w przypadku sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim, jest zatem legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W przedmiotowej sprawie mąż osoby wymagającej opieki nie legitymuje się natomiast takim orzeczeniem. Zgodnie z art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest w danej sprawie wiążąca. Nie ulega już teraz żadnej wątpliwości, że aby organy mogły rozważać możliwość ewentualnego przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, jej ojciec, tj. mąż osoby wymagającej opieki, musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mając powyższe na względzie, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż odmienna interpretacja powołanych wyżej przepisów nie znajduje uzasadnienia prawnego. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd zaznacza również, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Należy wskazać, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27 kwietnia 2020, II OSK 445/19). Tymczasem w toku postępowania organy dokonały ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Również dokumenty dołączone przez skarżącą do pisma procesowego z dnia 24 października 2022 r., a dopuszczone przez Sąd jako dowody w sprawie nie wykazały żadnych istotnych okoliczności mających znaczenie dla załatwienia sprawy - nie ma bowiem wśród nich orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności ojca skarżącej. Niepełnosprawność matki skarżącej i opieka sprawowana nad nią przez skarżącą nie są natomiast wystarczające do przyznania wnioskowanego świadczenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.