III FZ 505/22

SENTENCJA Dnia 21 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Po 19/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2020 r., nr SKO.F.406.446.2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 12.08.2022 r. o sygn. I SPP/Po 19/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 30.12.2020 r., nr SKO.F.406.446.2020, wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie tego Sądu z 29.06.2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 23.05.2022 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). 2. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. 2.1. Postanowieniem z 29.06.2022 r. WSA w Poznaniu, po rozpatrzeniu sprzeciwu R. P., będącego pełnomocnikiem skarżącego, utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 23.05.2022 r. Postanowienie skutecznie doręczono pełnomocnikowi w 27.07.2022 r. Pismem złożonym 3.08.2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. 2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a. 3. Stanowisko R. P. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3.1. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P. zaskarżając je w całości. Wniósł także o wyłączenie sędziego WSA Karola Pawlickiego od orzekania w sprawie. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Sedno sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu pierwszej instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Prawidłowo zatem WSA w Poznaniu, postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania, odrzucił zażalenie z uwagi na jego niedopuszczalność. 4.2. W zakresie wniosku dotyczącego wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. 4.3. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sędzia Stanisław Bogucki