I SA/Wa 1184/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na pismo Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. M. pismem z dnia [...] marca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący powołał m.in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i zaznaczył, że przedmiotem skargi jest czynność organu zawarta ww. piśmie, dotycząca uznania go za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej dla celów postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r. poz. 139). Skarżący podkreślił, że pismo z [...] marca 2020 r. wskazuje wprost, że został on uznany za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej, co organ ustalił na podstawie danych zawartych w dostępnych rejestrach (Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej, Krajowy Rejestr Sądowy, Centralna Baza Ewidencji Gruntów, Budynków i Lokali, Rejestr Mieszkańców). Pismo nie wskazuje żadnych innych kryteriów oraz dowodów na podstawie, których organ uznał skarżącego za przedsiębiorcę, co ma zasadnicze znaczenie w kontekście uzyskania stosownej bonifikaty w oparciu o przepisy ww. ustawy z 20 lipca 2018 r. Skarżący podniósł, że nie wie na jakiej podstawie został uznany za przedsiębiorcę, skoro nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej ani nigdy jej nie wykonywał. W ocenie skarżącego posiadanie lokalu mieszkalnego, czy udziału w nieruchomości posadowionej na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, nie stanowi domniemania, że skarżący wykonuje działalność gospodarczą. Skarżący podkreślił ponadto, że czynność organu zawarta w piśmie z [...] marca 2020 r. będzie oddziaływała na jego prawa w zakresie uzyskania bonifikaty, stosownie do przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r., co legitymizuje jego interes prawny do zaskarżenia tej czynności jako bezpośrednio oddziaływującej na jego prawa w kierunku pozbawienia bonifikaty lub uzyskania jej na warunkach mniej korzystnych. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. opisał zasady postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów oraz zasady ustalania odpłatności za przekształcenie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zdaniem Sądu skarga M. M. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zaskarżone pismo Prezydenta W. z [...] marca 2020 r. nie mieści się bowiem we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest to akt ("czynność") podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przedmiotowym pismem z [...] marca 2020 r. – jak wynika z jego analizy - zawiadomiono skarżącego, że został uznany za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej w sprawie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Jednocześnie, powołując przepisy ww. ustawy, zwrócono się o złożenie stosownego oświadczenia celem stwierdzenia czy przekształcenie skutkować będzie udzieleniem pomocy publicznej. Poinformowano ponadto, że niedostarczenie organowi stosownych dokumentów skutkować będzie wydaniem zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie wraz z informacją o obowiązku wnoszenia opłaty przekształceniowej przez okres 99 lat - stosownie do przepisów art. 7 ust. 6c ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Zdaniem Sądu pismo to nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć trzeba, że powołana wyżej ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. określa zasady postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz zasady ustalania odpłatności za przekształcenie. Prowadząc postępowanie organ bada na podstawie posiadanych rejestrów, ewidencji, baz danych oraz innych dokumentów, czy nieruchomość spełnia wymogi przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności określone ww. ustawie, a także ustala czy do nieruchomości mają zastosowanie przepisy o pomocy publicznej, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 tej ustawy. Organ prowadząc postępowanie uprawniony jest zatem do żądania przekazania przez właściciela nieruchomości informacji, które mają wpływ na ustalenie okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i ewentualne zastosowanie przepisów o pomocy publicznej. Zdaniem Sądu taki właśnie charakter ma zaskarżone pismo z [...] marca 2020 r. Jest to pismo wystosowane w toku postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wydania stosownego zaświadczenia. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że pismo to nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani żadnym innym aktem wymienionym w art. 3 § 2 powołanej ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stanowi ono również aktu podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że wysokość ustalonej opłaty oraz okres jej wnoszenia może być kwestionowany w trybie art. 6 ust. 1 ww. ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Od decyzji przysługiwać zaś będzie odwołanie, a następnie ewentualna skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.