III SA/Gd 1170/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: Referent stażysta Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. UZASADNIENIE P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 października 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 7 kwietnia 2021 r., o godzinie 8:58, w miejscowości S. na drodze wojewódzkiej [...] został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki MAN o nr rej. [...]. Kierującym kontrolowanego pojazdu był R. C. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia o nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, który został wystawiony dla przedsiębiorstwa "V." Spółki z o.o. z siedzibą w C. Na podstawie okazanych do kontroli dokumentów ustalono, że kontrolowanym samochodem ciężarowym w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowca wykonywał przewóz dachówek z B. do B. W wyniku sprawdzenia kontrolowanego samochodu ciężarowego w bazie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. brak ważnych okresowych badań technicznych kontrolowanego samochodu ciężarowego marki MAN o nr rej. [...]. Zgodnie z danymi z wymienionej bazy danych, termin ważności okresowego badania technicznego upłynął z dniem 28 marca 2021 r. Dokonane ustalenia potwierdziła okazana do kontroli kserokopia dowodu rejestracyjnego. Ponadto organ ustalił, że w dniu 7 września 2020 r. wykonane zostało dodatkowe badanie techniczne pojazdu. Kierowca okazał do kontroli m.in. kserokopię zaświadczenia o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu przeznaczonego do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego okresowego badania technicznego kontrolowanego samochodu ciężarowego. Dowód rejestracyjny zatrzymano wirtualnie za pokwitowaniem. W związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów obowiązujących w transporcie drogowym Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu w stosunku do P. L. postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r. nr WITD.DI.0152.XI0993/6/21/Z nałożył na P. L. karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie określone pod Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj.: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.), zwanej w skrócie "u.t.d.". W uzasadnieniu organ przedstawił szczegółowo okoliczności faktyczne, na podstawie których stwierdzono wystąpienie przedmiotowego naruszenia oraz przytoczył znajdujące zastosowanie przepisy. Organ stwierdził, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa, bowiem naruszony został obowiązek przeprowadzenia okresowego badania technicznego pojazdów w wyznaczonym terminie, co potwierdza zgromadzony w trakcie kontroli materiał dowodowy. W ocenie organu stanowi to oczywiste zaniedbanie leżące m.in. po stronie osoby zarządzającej transportem, tj. strony postępowania. Organ wyjaśnił ponadto, że kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. W odwołaniu od decyzji P. L. podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto stosunek łączący stronę i przewoźnika nie obejmował kontroli terminów wykonywania badań technicznych. W wyniku rozpoznania odwołania zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110) oraz § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141). W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2pkt 1-3 k.p.a. Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., którego treść w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym wskazana regulacja nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znalazły również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Następnie, przechodząc do stwierdzonego naruszenia, organ wyjaśnił, że w wyniku sprawdzenia kontrolowanego pojazdu w bazie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. brak ważnych okresowych badań technicznych kontrolowanego samochodu ciężarowego marki Man o nr rej. [...]. Zgodnie z danymi z bazy danych, ostatnie badanie techniczne miało miejsce 7 września 2020 r., zaś jego ważność została ustalona na dzień 28 marca 2021 r. Termin ważności okresowego badania technicznego upłynął zatem z dniem 28 marca 2021 r., co potwierdza okazana do kontroli kserokopia dowodu rejestracyjnego. Podczas kontroli ustalono również, że w dniu 7 września 2020 r. wykonane zostało dodatkowe badanie techniczne pojazdu. Kierowca okazał do kontroli m.in. kserokopię zaświadczenia o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu przeznaczonego do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu. Dowód rejestracyjny zatrzymano wirtualnie za pokwitowaniem. Organ wskazał, że zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2021/267 przez Polskę (Dz. Urz. UE 2021/C 76 1722) Polska podjęła decyzję, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/267, który przedłużał termin na wykonanie badania o 10 miesięcy. W konsekwencji, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 200 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że P. L. został zatrudniony jako osoba zarządzająca transportem, o której mowa w art. 7c u.t.d. W paragrafie 1 ust. 2 wyliczone zostały szczegółowe obowiązki osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, do których należą: sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem kierowcy i ładunku, zarządzanie transportem, operacjami transportowymi, nadzorowanie okresów aktywności kierowców na podstawie rozporządzenia 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, nadzorowanie zgodności realizowanych przewozów z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, okresowa kontrola przydatności technicznej pojazdów używanych do realizowania przewozów. Zgodnie z umową, strona wykonuje zadania zarządzającego transportem. Orzecznictwo sądowe również wskazuje, że elementy znajdujące się w przedmiotowej umowie stanowią o tym, iż osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem odpowiada za naruszenia opisane w załączniku nr 4 do u.t.d. Zdaniem organu, analiza umowy wykazała, że P. L. spełnia przesłanki z art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009, odpowiada on bowiem za okresową kontrolę przydatności technicznej pojazdów używanych do realizowania przewozów, a więc również odpowiadała za dopilnowanie wykonania terminowego badania technicznego. Organ podkreślił, że na gruncie sprawy nie ma znaczenia, czy strona została zatrudniona na stanowisko zarządzającego transportem, czy jako osoba fizyczna, o której mowa w art. 7c u.t.d. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami, niezależnie od formy zatrudnienia, ponosi ona odpowiedzialność na podstawie załącznika nr 4 do u.t.d. Stanowisko takie potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego organ odwoławczy stwierdził, że pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył wystarczającą ilość materiału dowodowego, który potwierdził wystąpienie naruszeń. Uzasadnienie zaś zawiera wszelkie elementy wymagane przez prawo, w tym zawiera podstawę prawną. Zdaniem organu, w sprawie art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego zapisu jedynie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca, a pogląd ten jest zgodnyz orzecznictwem. Strona nie wskazała ponadto okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. W przedmiotowej sprawie brak jest zatem podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Poza tym strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ podkreślił przy tym, że to zarządzający transportem powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji nakładającej karę pieniężną, P. L. zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2) art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący potwierdził, że na podstawie umowy cywilno -prawnej pełni funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "V." Spółce z o.o. z siedzibą w C. W umowie została ściśle określona odpowiedzialność skarżącego. Odpowiedzialność ta jest zgodna z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE - art. 4 ust. 2 lit. b – "umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a, precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwacja pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawowa księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem". Z cytowanego przepisu, ani żadnego innego nie wynika fakt obciążenia zarządzającego transportem odpowiedzialnością za brak aktualnego okresowego badania technicznego pojazdu. Przeciwnie, w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), w art. 81 zostało określone: "Właściciel pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego". Kwestia ta została podniesiona w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a organ drugiej instancji ją pominął. Zdaniem skarżącego, opieranie się w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji na fakcie istnienia w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym poz. Ip. 15.1 jest nieuprawnione. Mogłoby to mieć miejsce jedynie jeżeli w umowie ze spółką ten obowiązek zostałby zawarty, albo jeżeli taki obowiązek wynikałby bezpośrednio z przepisów prawa. Ani jedno, ani drugie nie ma miejsca w tym przypadku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowiska wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdził, że wydana decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jednoznacznie wskazuje, że przewóz wykonywany był pojazdem, nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Okoliczność ta nie była przez skarżącego kwestionowana. Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy skarżący jako osoba odpowiedzialna za zarządzanie transportem w przedsiębiorstwie "V." Spółce z o.o. z siedzibą w C. może być ukarany za to naruszenie. Definicja osoby zarządzającej transportem została zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, s. 51 ze zm.). Przepis art. 2 pkt 5 tego rozporządzenia stanowi, że zarządzający transportem to osoba fizyczna zatrudniona przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzający w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w przepisie art. 3 ust. 1 lit. b i d, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa, ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem polegającym na przykład na tym, że jest jego pracownikiem oraz posiada miejsce zamieszkanie na terenie Wspólnoty. Z kolei przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że przedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia. Przedstawione powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji, jednocześnie przepisy te wprowadzają wymogi jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie w postaci stosownego doświadczenia i posiadanej wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób. Prawodawca wymaga więc, by osoba ta posiadała dobrą reputację, odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujący przewoźników. Przepis art. 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem. Osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony w oparciu o przepisy art. 82g i następne u.t.d. Na podstawie art. 82h ust. 1 pkt 17 tej ustawy, w ewidencji przedsiębiorców gromadzi się dane określające także imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu posiadanych kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania tego certyfikatu, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych oraz ewentualną datę utraty dobrej reputacji. Skarżący zawarł ze Spółką umowę, w której zobowiązał się do zarządzania transportem, taborem transportowym oraz kierowcami. Zarządzanie taborem transportowym wiąże się niewątpliwie z używaniem do transportu jedynie pojazdów posiadających aktualne okresowe badania techniczne. Dodatkowo wskazać należy, że w zawartej umowie skarżący wyraźnie zobowiązał się do nadzorowania okresowej kontroli przydatności technicznej pojazdów do realizowania przewozów. Okoliczność ta uzasadnia odpowiedzialność skarżącego w niniejszej sprawie. Skarżący, jako profesjonalny podmiot, zarządzający operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie w sposób rzeczywisty i ciągły, sprawujący bieżący nadzór nad taborem transportowym, powinien czuwać nad tym, by przewozy odbywały się pojazdami, posiadającymi aktualne okresowe badania techniczne, potwierdzające ich zdatność do ruchu drogowego. Sąd uznał za niezasadne stanowisko skarżącego, że obowiązki w tym zakresie obciążały właściciela pojazdu i tylko na niego mogła być nałożona przedmiotowa kara. Przeczy temu treść unormowań art. 92a ust. 2 w związku załącznikiem nr 4 do u.t.d, z których wyraźnie wynika, że kara na podstawie tych przepisów nakładana jest na zarządzającego transportem. Podkreślenia wymaga, że z dniem 3 września 2018 roku, na mocy nowelizacji art. 92 i art. 92a ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), w odniesieniu do osób zarządzających transportem, w miejsce odpowiedzialności wykroczeniowej wprowadzono odpowiedzialność administracyjną. Oznacza to, że dotychczas obowiązująca odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie oparta w istocie na zasadzie winy, została zmieniona i de facto zrównana z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przewóz drogowy, tj. odpowiedzialnością mającą charakter obiektywny a nie subiektywny. Odpowiedzialność administracyjna ma bowiem charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie postępowania z urzędu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14). Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w odnośnym załączniku do u.t.d., natomiast odstąpienie od nałożenia tej kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz drogowy czy też – co ma miejsce w przedmiotowej sprawie – osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, z odpowiedzialności administracyjnej za dane naruszenie możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. Wykazanie okoliczności, objętych hipotezami art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy a także osoby zarządzającej transportem, za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają odpowiednio przedsiębiorcę albo osobę zarządzającą transportem. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy, skarżący nie wykazał okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d Reasumując, przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są zgodne z przepisami prawa. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a. i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Organy dokonały ich prawidłowej subsumpcji do obowiązujących, mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego, tj. art. 92a ust 2, 4 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy, czemu dały wyraz w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach wydanych decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.