II OZ 1268/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1098/14 pozostawiające bez rozpoznania wniosek z dnia 22 sierpnia 2015 r. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. odmawiającego D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", zarządzeniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1098/14, pozostawił bez rozpoznania wniosek z dnia 22 sierpnia 2015 r. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. odmawiającego D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że pomimo wezwania wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej poprzez złożenie oświadczenia zgodnie z art. 252 § 1a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. obowiązku tego nie wykonali. Zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania złożyli D.W. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 252 § 1a p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Zgodnie zaś z art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że wezwani przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wnioskodawcy nie złożyli stosownego oświadczenia, o którym mowa wyżej. Nieuzupełnienie wniosku skutkuje w myśl art. 257 p.p.s.a. pozostawieniem go bez rozpoznania, a zatem zaskarżone zarządzenie jest słuszne i zgodne z prawem. Na ocenę prawidłowości postanowienia nie może mieć żadnego wpływu, że obydwoje wnioskujący podpisali oświadczenie obowiązujące do dnia 15 września 2015r w sytuacji gdy nie było ono tożsame z oświadczeniem wymaganym po tej dacie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 i 198 p.p.s.a.