II OSK 353/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 536/17 w sprawie ze skargi A. B.-K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. B.-K. na rzecz Z. M. kwotę 357(trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II OSK 353/18 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 września 2017r. w sprawie II SA/Wr 536/17 po rozpoznaniu skargi A. B.-K. uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (DWINB) z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) dla miasta W. decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ulicy [...][...] we W.. A. B.-K. pismem z dnia 19 maja 2016r., które wpłynęło do PINB dla miasta W. w dniu 6 czerwca 2016r. wniosła o nieprzysyłanie korespondencji na jej adres w okresie od dnia 26 maja 2016 r. do 5 września 2016 r., ponieważ musi nagle pilnie wyjechać za granicę celem sprawowania opieki nad wnukiem. Jednocześnie poinformowała, że jeśli taka korespondencja zostanie do niej wysłana to wróci do organu nieodebrana z uwagi na jej nieobecność. W związku z powyższym prosi o uwzględnienie tego faktu. Pismo to zostało wysłane do organu pierwszej instancji w toku postępowania prowadzonego z wniosku skarżącej, dotyczącego robót budowlanych, prowadzonych w lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...][...] we W.. Decyzją z dnia [...] maja 2015r.(powinno być z dnia [...] lipca 2016r. przyp. NSA) organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w powyższej sprawie jako bezprzedmiotowe. Następnie w piśmie w dnia 19 września 2016 r. skierowanym do PINB dla miasta W. skarżąca m.in. zwróciła się z prośbą o nadesłanie pisma, którego nie otrzymała, podnosząc, że od wielu lat informuje organ, iż z powodu wykonywanego przez nią zawodu nauczyciela urlop może wziąć jedynie w okresie gdy szkoły nie pracują, a tym roku wypadł jej nagły wyjazd, o czym informowała tutejszy urząd pismem z dnia 19 maja 2016 r. Zarzuciła, że pomimo tego tj. wiedząc, że nie będzie mogła odebrać poczty, wysyłano do niej co najmniej trzy pisma, jak wynika z akt spraw przeglądanych przez nią w dniu dzisiejszym, jak również z otrzymanej ustnej informacji od osoby prowadzącej sprawy. W odpowiedzi PINB dla Miasta W. poinformował stronę, że organ prowadzi bądź prowadził kilka postępowań administracyjnych, w których stroną jest A. B.- K., które to postępowania w swej odpowiedzi opisał. Wyjaśnił też, że organ nie ma podstaw prawnych do zaniechania działań czy też zawieszenia postępowania z powodu wyjazdu strony. Strona ma możliwości prawne umożliwiające jej zadbanie o otrzymywanie informacji dotyczących prowadzonych postępowań, nawet w przypadku jej nieobecności. Zgodnie z art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika. Ponadto, zgodnie z art. 41 § 1 K.p.a. strona może zawiadomić organ o zmianie adresu do korespondencji. W dniu 15 listopada 2016r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, doręczono skarżącej 24 kwietnia 2017r. Następnie dnia 26 kwietnia 2017r. A. B.-K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Strona uzasadniła wniosek tym, że nie otrzymała pisma informującego o zakończeniu sprawy oraz pisma informującego o przysługującym odwołaniu od decyzji. W związku z nagłym wyjazdem za granicę celem sprawowania opieki nad wnukiem (wówczas w wieku niespełna 2 lat) oraz koniecznością opieki nad synową (zagrożenie zdrowia a nawet życia) pismem z dnia 19 maja 2016 r. (które nadała na poczcie znajoma osoba) poinformowała PINB dla miasta W. o mającej miejsce sytuacji. Wyjeżdżając wysłała informacje o wyjeździe lecz nie mogła ustalić pełnomocnika do doręczenia, ponieważ nie miała wiedzy na temat zebranego materiału, a nie otrzymała informacji o mającym miejsce zakończeniu sprawy i o decyzjach wysłanych pod nieobecność strony. Dalej strona podała, że dnia 26 października 2016r. udała się do PINB dla Miasta W. celem zapoznania się z dokumentacją i właśnie tego dnia dowiedziała się, że są dwa pisma kierowane do niej, które wróciły do tutejszego PINB. Po zapoznaniu się z ich treścią skarżąca złożyła odwołanie w terminie 14 dni od zapoznania się z ich treścią sądząc, że odwołała się w terminie. Dnia 24 kwietnia 2017 r. otrzymała przesyłkę pocztową i w związku z powyższym, powołując się na to postanowienie i na moment uzyskania w ten sposób informacji, że nie dotrzymała terminu, mając prawo w ciągu 7 dni do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, korzysta z przysługującego mi prawa. Do wniosku skarżąca dołączyła odwołanie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. , wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 K.p.a. DWINB odmówił A. B.-K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Cytując treść art. 58 § 1 i 2 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że z przepisów tych wynikają cztery przesłanki do przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by można było reaktywować możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednej z nich, przy równoczesnym dopełnieniu innych przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że przyjmuje się, iż o braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy czym dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, warszawa 2009 r., str. 270). Odnosząc się do wniosku A. B. - K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, mimo że A. B. - K. swój powołuje się na pismo z dnia 19 maja 2016r., w którym poinformowała PINB dla miasta W. o nagłym wyjeździe poza granice kraju oraz zawarła informację, aby nie wysyłać pism w okresie od dnia 16 maja 2016r. do 5 września 2016r. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym zaniechanie strony w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niej korespondencji, w czasie gdy nie przebywała w miejscu zamieszkania (które stanowi jedyny znany organowi adres do korespondencji), należy uznać za brak staranności w prowadzeniu własnych spraw (wyrok NSA z dnia 18 października 2012r., sygn. I FSK 2179/11, LEX nr 1233075). Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 § 1 K.p.a. strony postępowania mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Wobec powyższego, zdaniem organu, nie ma podstaw prawnych do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...] lipca 2016r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ulicy [...][...] we W.. A. B.-K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. Wskazała, że z uwagi na niespodziewany, pilny wyjazd za granicę, na wszelki wypadek, napisała pismo do PINB dla miasta W. z prośbą o nieprzysyłanie korespondencji na jej adres posiadany przez organ. Jako że wyjazd był nagły, w/w pismo zostało wysłane przez osobę znajomą dnia 1 czerwca 2016 r. W związku tym skarżąca uważa, że wykazała należytą staranność (pomimo nagłego wyjazdu poza granice kraju) powiadamiając PINB o zaistniałej sytuacji, niezależnej od strony. W takiej sytuacji dopełnienie czynności w terminie, polegające na wniesieniu odwołania od decyzji PINB stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody. Po powrocie skarżąca przeglądała akta w PINB i zupełnie przypadkowo, dowiedziała się, że jakaś przesyłka nie została przez stronę odebrana. Po uzyskaniu odpowiedzi organu z dnia 26 października 2016 r. udała się do PINB celem zapoznania się z treścią wysłanych do skarżącej pism z PINB. W ustawowym terminie od dnia zapoznania się z treścią decyzji strona złożyła odwołanie, tj. 8 listopada 2016 r. Stąd strona podkreśla, że dołożyła wszelkich starań i działała z należytą starannością, jednakże dopełnienie czynności polegającej na odbiorze kierowanej do niej przesyłki, o której nadejściu nie miała pojęcia stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony, a związanej z nagłym, nie planowanym wyjazdem za granicę, o czym strona poinformowała PINB. Wobec powyższego (zdaniem skarżącej) spełniła wszystkie zalecenia, tj.: 1. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nie było zawinione, 2. wniesienie prośby o przywrócenie terminu 3. dochowanie 7-dniowego terminu na wniesienie prośby, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 4. jednoczesne dopełnienie czynności, dla której określony był termin. Dalej strona wskazała, że dnia 24 kwietnia 2017 r. otrzymała postanowienie DWINB z dnia [...] kwietnia, w którym PINB stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym dnia 26 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do odwołania. Pismem z dnia 25 maja 2017 r. DWINB odmówił przywrócenia terminu do odwołania. Strona podkreśla, że pomimo nagłego wyjazdu za granicę wystosowała pismo, aby powiadomić PINB o zaistniałej sytuacji niezależnej od niej. Nie mogła też z uwagi na nagły wyjazd przekazać tych spraw osobie trzeciej, gdyż wymagałoby to wiele czasu, aby zapoznać ją z przedmiotem prowadzonych przez parę lat postępowań; skarżąca również nie miała pojęcia kiedy i jakie pisma zostaną do niej wysłane podczas jej nieobecności. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna. Powołując treść art. 58 § 1 i 2 K.p.a. wskazał, że osoba zainteresowana przywróceniem uchybionego terminu zobowiązana jest uprawdopodobnić brak swej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ma przesłanka braku winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wskazana we wniosku okoliczność, tj. pobyt za granicą nie stanowi tego rodzaju okoliczności, która uprawdopodabniałaby brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie organu strona wykazała się brakiem należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, bowiem nie zapewniła możliwości skutecznego prowadzenia korespondencji z organem np. ustanawiając pełnomocnika. Z powyższym stanowiskiem Sąd pierwszej instancji, co do zasady się zgodził. Stwierdził, że wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowym, że sam fakt przebywania poza miejscem zamieszkania nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania. Osoba świadoma tego, że w określonym, dłuższym okresie nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy (np. NSA w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 911/12). Jednak, niezależnie od tego, że jak słusznie wywodzi organ, pobyt za granicą, co do zasady, nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, w ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie organ nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności tej sprawy. Skarżąca podała, że wyjazd był spowodowany koniecznością opieki nad wnukiem, przy czym poinformowała, że konieczność ta wynikła w sposób nagły i pilny. Ta okoliczność spowodowała, że musiała działać w znacznym pośpiechu. Po powrocie skarżąca niezwłocznie udała się do siedziby ww. organu nadzoru budowlanego i tam przeglądając akta zobaczyła szereg pism skierowanych do niej, a nie doręczonych. W świetle powyższego w pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, czy już wtedy strona nie dowiedziała się o zapadłej przed organem pierwszej instancji decyzji. Ta okoliczność może mieć wpływ na terminowość złożenia wniosku o przywrócenie terminu, co organ winien ustalić i ocenić w pierwszej kolejności. Następnie ustalenia i rozważenia wymaga, czy taki nagły wyjazd, uzasadniony bardzo poważnymi kłopotami rodzinnymi nie należy uznać za brak winy w dopełnieniu czynności procesowej w terminie. W ocenie Sądu bez uprzedniego wyjaśnienia powyższych okoliczności, stwierdzenie przez organ, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu jest przedwczesne. Gdyby bowiem postępowanie wyjaśniające potwierdziło relacje skarżącej, w zakresie konieczności działań w pośpiechu i bez możliwości zajęcia się całościowo swoimi sprawami, mogłoby to oznaczać, że strona nie dochowała terminu do wniesienia odwołania bez swojej winy. W przypadku gdyby istotnie relacja skarżącej została potwierdzona w toku dalszego postępowania wyjaśniającego może to mieć istotny wpływ na ocenę zachowania skarżącej. Sąd uznał, że w realiach tej sprawy brak dostatecznych ustaleń wskazuje, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., stąd działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie ocenić, czy w sprawie zachodzą przesłanki wynikające z art. 58 K.p.a., w szczególności czy uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej i czy dochowała ona przy tym należytej staranności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Z. M. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy przez zastosowanie niewłaściwej wykładni art.58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia, które odpowiadało prawu. W oparciu o ten zarzut wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że wysłanie przez A. B.-K. pisma z dnia 19 maja 2016r., które wpłynęło do organu nadzoru budowlanego w dniu 6 czerwca 2016r. z wnioskiem o niewysyłanie do niej korespondencji w terminie od 26 maja 2016r. do dnia 5 września 2016r. z uwagi na pilny wyjazd za granicę celem sprawowania opieki nad wnuczkiem i nad chorą synową potwierdza jedynie brak wystąpienia nagłej okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Data pisma wskazuje, że wyjazd na który powołuje się strona nie był nagły, skoro pisze o nim siedem dni wcześniej. Mając taki "zapas" czasowy mogła z powodzeniem wskazać pełnomocnika i adres, na który należy doręczać korespondencję. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca kasacyjnie podniosła, że o braku winy w zachowaniu terminu można mówić wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednak dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Wyjazd związany z opieką nad wnuczkiem nie stanowi okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, szczególnie kiedy pisze się o nim tydzień wcześniej. Organ administracji dostając informacje od strony postępowania o jej nieobecności, gdy strona nie wskazuje nowego adresu do doręczeń lub informacji o ustanowieniu pełnomocnika nie ma podstaw prawnych do innego działania, jak tylko doręczania korespondencji na dotychczasowy adres. Trudno jest wyobrazić sobie sytuację, gdy z powodu wyjazdu jednej ze stron postępowanie się nie toczy, a organ pozostaje w bezczynności czekając na jej powrót. Dalej wskazano, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa i może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sam fakt choroby członka rodziny i związany z tym wyjazd za granicę jest niewystarczający do przywrócenia terminu z art.58 § 1 K.p.a. Tylko choroba która uniemożliwia osobiste dokonanie czynności procesowej, przy braku możliwości skorzystania z pomocy innych osób, usprawiedliwia niedochowanie terminu do dokonania czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018.1302 t.j. ) dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą odnosić się do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej art.58 § 1 K.p.a. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. W myśl art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do treści art. 58 § 2 K.p.a. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powyższe zasady odnoszą się również do terminów procesowych (§ 4). Z powyższego jednoznacznie wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie przy kumulatywnym spełnieniu trzech przesłanek, tj. 1) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, 2) dopełnienie czynności, dla której określony był termin, 3) uprawdopodobnienie uchybienia terminu bez winy wnioskującego, zaś brak spełnienia którejkolwiek z nich skutkuje niemożnością zastosowania przez organ omawianej instytucji. Sformalizowane postępowanie nakłada na strony obowiązek dokonywania określonych czynności w postępowaniu administracyjnym w określonej formie i terminach. Uporządkowana procedura gwarantuje pewność prawa i jego przewidywalność dla uczestników postępowania. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania. Pełnią więc funkcję ochronną dla uczestników postępowania, zapewniając bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Przepisy normujące instytucję przywrócenia terminu jednoznacznie wskazują, jakie przesłanki warunkują możliwość skorzystania z tej instytucji, a nadto precyzują, jakie okoliczności winny być uprawdopodobnione, aby wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany. Powołane przesłanki i okoliczności muszą zostać spełnione kumulatywnie i żadne przepisy proceduralne w tym zakresie nie przewidują odstępstwa. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie tego sądu, że w określonych sytuacjach nawet choroba czy hospitalizacja samej zainteresowanej strony niekoniecznie w sposób automatyczny przesądza o zasadności przywrócenia terminu (np.: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2011r. II OSK 1096/11, wyrok NSA z dnia 11 września 2018r., II OSK 2409/18, wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., II FSK 361/16; wyrok NSA 27 października 2017 r., I FSK 233/16; wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., I FSK 2168/15 wszystkie publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia a minori ad maius prowadzi zatem do wniosku, że skoro choroba lub hospitalizacja samej strony niekoniecznie świadczy o braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej wobec możliwości posłużenia się osobami trzecimi, za niewystarczającą należy uznać tym bardziej okoliczność wyjazdu za granicę celem sprawowania opieki nad wnukiem oraz koniecznością opieki nad synową. Ciężar uprawdopodobnienia, że w realiach rozpoznawanej sprawy niemożliwym było posiłkowanie się przez A. B. - K. osobami trzecimi, nawet niebędącymi profesjonalnymi pełnomocnikami, spoczywał na stronie, brak w tym zakresie prowadzi do konieczności uznania stanowiska organu odmawiającego przywrócenia terminu za słuszne, a tym samym rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaprezentowane w zaskarżonym wyroku za nie odpowiadające prawu. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie ma powodów w okolicznościach tej sprawy do ponownego badania przez organ istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu przez A. B. - K. terminu do wniesienia odwołania. Ma rację skarżąca kasacyjnie, że w tej sprawie nie można uznać, iż wyjazd na który powołuje się strona był nagły i uniemożliwiał wskazanie osoby pełnomocnika lub adresu do doręczeń. Pismo informujące o wyjeździe za granicę w dniu 26 maja 2016r. i pobycie tam do 5 września 2016r. zostało sporządzone przez A. B.-K. 19 maja 2016r., zatem nie można uznać, że był to wyjazd nagły uniemożliwiający zorganizowanie doręczania pism procesowych przez organ prowadzący postępowanie. Możliwe było przecież, poza ustanowieniem pełnomocnika, którym w świetle art.32K.p.a. może być wskazanie adresu dla doręczeń. Z akt sprawy wynika, że A. B. - K. była poinformowana o treści art.41 § 1 i 2 K.p.a., stanowiącego, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego(§ 1) a w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny((§ 1). W niniejszej sprawie przepis ten prawidłowo znalazł zastosowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaniechanie strony w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niej korespondencji, w czasie gdy nie przebywała w miejscu zamieszkania (które stanowiło jedyny znany organowi adres do korespondencji) z uwagi na wyjazd za granicę, należy uznać za brak staranności w prowadzeniu własnych spraw, co uzasadnia wydanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zaskarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia przez A. B.-K. odwołania od decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...] lipca 2016r. z uwagi na nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota rozpoznawanej sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art.151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).