I SA/Kr 783/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020r. sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. w N. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności skargę oddala. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. z dnia 23 marca 2020r., nr [...] określające E.-S. Sp. z o. o. w N. S. wysokość kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS w N. S., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego G. sp. z o. o. N. w N. S. zawiadomieniem z dnia 9 maja 2018r., nr [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Sp. E.-S. (dłużnik zajętej wierzytelności). Kwota łącznej należności wynikająca z zawiadomienia - 42.013,76 zł. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 15 maja 2018r. Na wskazane zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności nie udzielił odpowiedzi, dlatego organ egzekucyjny dnia 27 listopada 2018r. wysłał ponaglenie dłużnika zajętej wierzytelności. Wskazane ponaglenie dłużnik zajętej wierzytelności odebrał dnia 12 grudnia 2018r. i nie udzielił na nie odpowiedzi. Wobec nieudzielenia odpowiedzi, przeprowadzono u dłużnika zajętej wierzytelności w oparciu o art. 71 a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej: "u.p.e.a.") kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W trakcie przeprowadzania kontroli, dłużnik zajętej wierzytelności dołączył do akt porozumienie z dnia 25 lipca 2018r., zawarte pomiędzy E.-C. sp. z o.o. (obecnie G. sp. z o.o.) a E.-S. sp. z o.o., dotyczące rozliczeń pomiędzy spółkami, w wykonaniu umowy zawartej pomiędzy E.-S. sp. z o. o., a G. T. Z. z/s na Węgrzech. Pismem z dnia 22 sierpnia 2019r., organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do dostarczenia kopii przedmiotowej umowy. W dniu 9 września 2019r. umowa została doręczona do organu egzekucyjnego, z uwagi na to, iż została sporządzona w języku angielskim, organ egzekucyjny pismem z dnia 11 września 2019r., wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do dostarczenia kopii przedmiotowej umowy przetłumaczonej na język polski. W odpowiedzi, dłużnik zajętej wierzytelności oświadczył, iż nie posiada tłumaczenia przysięgłego, zlecił i czeka na dostarczenie przetłumaczonego dokumentu oraz prosi o wydłużenie terminu do jego dostarczenia. Pomimo upływu ponad 30 dni od daty wpływu powyższego pisma, dłużnik zajętej wierzytelności nie przedłożył przedmiotowego tłumaczenia. Zatem, pismem z dnia 6 listopada 2019r., organ egzekucyjny ponownie wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do dostarczenia kopii przedmiotowej umowy, przetłumaczonej na język polski. Z uwagi na okoliczność, iż dłużnik zajętej wierzytelności, pomimo kierowanych do niego wezwań nie dostarczył żądanych dokumentów, dnia 21 stycznia 2020r. zakończono prowadzoną kontrolę, sporządzając z jej przeprowadzenia protokół w oparciu o posiadane przez organ egzekucyjny dokumenty. Kontrola została udokumentowana protokołem sporządzonym w dniu 21 stycznia 2020r., który doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 10 lutego 2020r. W toku kontroli ustalono, na podstawie rejestru zakupów VAT dłużnika zajętej wierzytelności E.-S., iż w okresie od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności znak [...] tj. od dnia 15 maja 2018r. do dnia 25 marca 2019r. dłużnik zajętej wierzytelności dokonywał od zobowiązanej spółki G., zakupów udokumentowanych fakturami na kwotę należności 95.877,08 zł brutto. Pismem z dnia 24 lutego 2020r. dłużnik zajętej wierzytelności złożył wyjaśnienia do protokołu kontroli, w których oświadczył, iż spółka E.-S. nigdy nie była dłużnikiem spółki G., nigdy również nie posiadała, ani nie posiada wobec tej spółki żadnych zobowiązań. Spółka E.-S. nie kupowała również od G. żadnych towarów. Do powyższych wyjaśnień załączono umowę szczegółową z dnia 29 lipca 2019r. zawartą pomiędzy E.-S., a G. oraz umowę z dnia 25 lipca 2018r. przetłumaczoną na język polski przez tłumacza przysięgłego, o której dostarczenie organ egzekucyjny wzywał w pismach z dnia 11 września 2019r. i 6 listopada 2019r. Organ I instancji, postanowieniem z dnia 23 marca 2020r., o którym mowa na wstępie, określił wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności w wysokości 42.013,76 zł. Na ww. postanowienie organu I instancji, dłużnik w ustawowym terminie wniósł zażalenie. W zażaleniu wskazał, iż: "w uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano, że dłużnik zajętej wierzytelności dokonał czynności pozornej na mocy art. 83 kodeksu cywilnego poprzez stwierdzenie, "że umowa ta została zawarta po wszczęciu kontroli u dłużnika", co nie jest zgodne z prawdą. Organ administracyjny nie uzasadnia w żaden sposób podstaw prawnych uznania, że zostały dokonane czynności pozorne w rozumieniu kodeksu cywilnego. Należy zauważyć, że powołuje się jedynie na domysły, gdyż wszelkiego rodzaju czynności potwierdzające wystąpienie stosunku prawnego pomiędzy E.-S. sp. z o. o., a G. sp. z o. o. zostały przedłożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego (...)". W świetle powyższego, wniesiono o uchylenie postanowienia organu I instancji. Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 24 czerwca 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 89, art. 71b, art. 71a § 9 u.p.e.a. Następnie podano, że w toku prowadzonej egzekucji do majątku spółki G., organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności tj. E.-S. sp. z o.o., na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. W wyniku przeprowadzonej u dłużnika kontroli w dniu 21 stycznia 2020r. przy obecności D. M., pełnomocnika spółki E.-S. ustalono, na podstawie rejestru zakupów VAT dłużnika zajętej wierzytelności, iż w okresie od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności znak [...] tj. od dnia 15 maja 2018r. do dnia 25 marca 2019r. dłużnik zajętej wierzytelności, dokonywał od zobowiązanej spółki G., zakupów udokumentowanych fakturami, szczegółowo wymienionymi na str. 5 i 6 postanowienia organu II instancji. Łączna kwota należności, wynikająca z tych faktur, które zostały wystawione po dniu dokonania zajęcia tj. po dniu 15 maja 2018r. wynosiła 95.877,08 zł. W niniejszej sprawie w toku przeprowadzonej kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, na podstawie przedłożonych przez niego ewidencji zakupów VAT oraz faktur ustalono, iż zobowiązana spółka G. wystawiała na rzecz dłużnika zajętej wierzytelności faktury za dostawy towaru, w których, jako formę płatności, wskazywano "przelew". W toku przeprowadzonej kontroli, dłużnik zajętej wierzytelności nie przedłożył dowodów zapłaty za wystawione faktury. Przedłożone w toku kontroli porozumienie z dnia 25 lipca 2018r. zostało zawarte pomiędzy E.-S. [...], a E.-C. [...] Z informacji widniejących w KRS wynika, iż w dniu zawarcia wskazanego porozumienia, spółka wpisana w KRS pod numerem 0000516843 nie działała pod nazwą "E.-C.". Dnia 5 grudnia 2017r. dokonano w KRS wpisu, z którego wynika, iż wskazana spółka tego dnia prowadziła działalność pod nazwą "G.", a nie "E.-C.". Okoliczność, iż spółka w dniu sporządzenia wskazanego porozumienia, prowadziła działalność pod nazwą "G.', wynika również z faktury z dnia 10 maja 2018r., nr [...], wystawionej przez G.. na rzecz E.-S.. Natomiast umowa z dnia 29 lipca 2019r. zawarta pomiędzy E.-S. a G., mająca na celu uszczegółowienie wskazanego powyżej porozumienia z dnia 25 lipca 2018r., którą dłużnik zajętej wierzytelności załączył do pisma z dnia 24 lutego 2020r. twierdząc, iż nie był zobowiązany do zapłaty należności wynikających z faktur, wystawionych przez zobowiązanego została zawarta po wszczęciu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności tj. po dniu 8 maja 2019r. Ponadto umowa z dnia 25 lipca 2018r. zawarta pomiędzy E.-S. a G. T. Z. z/s na Węgrzech w § 6 pkt. 4 wskazuje spółkę E.-C., która w tym okresie nie działała pod tą nazwą. Uznano, że wskazane powyżej umowy zostały wytworzone przez zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności w celu wykazania, iż dłużnik zajętej wierzytelności nie jest zobowiązany do zapłaty na rzecz zobowiązanej spółki należności, wynikających z wystawionych przez G. na rzecz E.-S. faktur. Zwrócono uwagę, że osoby reprezentujące obie spółki, łączą bliskie relacje rodzinne ojciec-córka. Dodatkowo prezes spółki E.-S. A. M., posiadająca w tej spółce całość udziałów jest jednocześnie udziałowcem spółki G., w której posiada 17 udziałów. Takie powiązania osobowo-kapitałowe wysoce uprawdopodabniają, iż wskazane podmioty podejmują wspólne działania, mające na celu doprowadzenie do bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec zobowiązanego. W odniesieniu do zarzutów zażalenia, organ II instancji wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu, organ I instancji nie odwoływał się do art. 83 k.c., jak sugeruje spółka. W administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, więc organ egzekucyjny nie mógł się na nie powołać i tym samym ich naruszyć. Uwzględniając powyższe okoliczności uznano, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca podniosła m.in., że żaden element przedmiotowych porozumień między Spółkami, nie wykazuje cech pozorności, wymaganych przez art. 83 k.c., bo czynności prawne pomiędzy spółkami nie były pozorne, ale prawdziwe i zgodne z treścią umowy. Powołano się na zapisy umowy i podano, że treść kontraktu z G. T. Z. była podstawą do zawarcia porozumień z dat 25.07.2018r. i 29.07.2018r. pomiędzy E.-S. a G. w celu realizacji tego kontraktu, którego zapisy są jasne i precyzyjnie i wskazują, że tylko i wyłącznie E.-S. była odbiorcą i kupującym dostarczanego przez G. T. Z. z towaru i zobowiązanym do zapłaty za ten towar bezpośrednio do G. T. Z.. Zatem G. nigdy nie stawał się właścicielem towaru, ani nie płacił za ten towar do G. T. Z., a jedynie, jako podmiot posiadający pozwolenie na obrót złomem, wyraził zgodę, aby faktury za dostawy z realizacji kontraktu były wystawiane na tą spółkę, bez obowiązku zapłaty tych faktur na rzecz firmy G. T. Z.. W taki też sposób, od początku była realizowania umowa z G. T. Z. przez cały czas realizacji tego kontraktu, gdyż to E.-S. odbierała wyprodukowany towar, organizowała i płaciła za jego transport, płaciła bezpośrednio do G. T. Z. cała cenę zakupu i następnie sprzedawała ten towar do swoich kontrahentów, co w pełni potwierdza, że porozumienia zawarte pomiędzy ww. Spółkami w lipcu 2018r. zostały w tych datach zawarte i były zgodnie z ich treścią realizowane, gdyż to E.-S. płaciła bezpośrednio do G. T. Z. cała cenę zakupu, a G., jako że nie był nigdy właścicielem, jak i nie sprzedawał żadnego towaru nie miał żadnych wierzytelności w stosunku do E.-S., które mogłyby podlegać zajęciu. Strona skarżąca tłumaczyła, że użycie wcześniejszej firmy spółki "E. C." w porozumieniu i umowie z G. T. Z. było to podyktowane faktem, że na decyzji o pozwoleniu na obrót złomem była użyta firma "E. C." sprzed zmiany nazwy i tej nazwy użyto w tych dokumentach, jako adekwatnej do treści decyzji o pozwoleniu na obrót złomem. Następnie, w ocenie strony, niezasadne jest wskazywanie na koniugacje rodzinne, ze względu na fakt, iż organ podatkowy nie wystąpił do przedsiębiorcy o przedstawienie odpowiedniej dokumentacji, które mogłyby wykazać w jakikolwiek sposób bezskuteczność przeprowadzonej czynności. Ponadto przepisy nie zakazują oraz nie ograniczają zakresu zawierania umów, pomiędzy osobami fizycznymi powinowatymi, ponadto na różnorakich stanowiskach. Przedłożone dokumenty przez E.-S. dotyczące sposobu realizacji kontraktu z G. T. Z. i roli G., jako podmiotu posiadającego pozwolenie na obrót złomem są wzajemnie się uzupełniające i treść zawartych umów odpowiada zamiarom stron, jak i została potwierdzona, poprzez późniejszą realizację faktyczną tych ustaleń umownych. Takie ukształtowanie wzajemnych stosunków prawnych, w pełni wyczerpują znamiona charakteru prawnego czynności, a więc przesłanka jest zachowana. Spółka E.-S. miała pełne prawo i mogła uchylić się od przekazania zajętej wierzytelności, gdyż taka wierzytelność, która mogłaby podlegać zajęciu nigdy nie powstała i nie występowała. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga E.-S. Sp. z o. o. w N. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 czerwca 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. z dnia 23 marca 2020r., nr [...], określające E.-S. Sp. z o. o. w N. S. wysokość kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. W pierwszej kolejności należy wskazać, że istota problemu w badanej sprawie, sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy obu instancji zasadnie określiły wysokość kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. Podstawę materialnoprawną wydanego przez organy rozstrzygnięcia, stanowił przepis art. 71a § 9 u.p.e.a. Jak wynika z jego treści, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Do wydania postanowienia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, niezbędne jest łączne zrealizowanie dwóch przesłanek: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać się od jej przekazania organowi egzekucyjnemu oraz jednocześnie to uchylanie się musi mieć charakter działania bezpodstawnego. Nie można zatem wydać rzeczonego postanowienia, jeżeli dłużnik co prawda uchylał się od przekazania wierzytelności, ale miał do tego podstawy. Obie te okoliczności - fakt uchylania się oraz bezpodstawność takiego działania - muszą być ocenione przez organy egzekucyjne obu instancji. Zajęcie egzekucyjne zdefiniowane w art. 1a pkt 18 u.p.e.a. stanowi czynność organu egzekucyjnego, na podstawie którego następuje odebranie zobowiązanemu swobody rozporządzania przysługującym mu prawem majątkowym. Zgodnie z art. 89 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 cyt. ustawy, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Przewidziane w art. 89 u.p.e.a. prawo organu egzekucyjnego do zajęcia wierzytelności zobowiązanego odnosi się wyłącznie do wierzytelności istniejących. Wynika to z treści powyższego przepisu, a w szczególności z § 2 i zawartego w nim wyjątku. Przewidziano bowiem w § 2, że: "Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług". Jednocześnie na mocy § 3 cyt. przepisu organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Przepis art. 89 § 3 u.p.e.a. ma na celu dostarczenie organowi egzekucyjnemu informacji, pozwalających m.in. na ocenę zachowania dłużnika z punktu widzenia ciążących na nim obowiązków, a także ocenę statusu zajętej wierzytelności. W niniejszej sprawie, w toku prowadzonej egzekucji do majątku G. sp. z o.o., organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. E.-S. sp. z o.o., na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku przeprowadzonej u dłużnika kontroli w dniu 21 stycznia 2020r. przy obecności D. M., pełnomocnika spółki E.-S. ustalono, na podstawie rejestru zakupów VAT dłużnika zajętej wierzytelności, iż w okresie od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności znak [...], tj. od dnia 15 maja 2018r. do dnia 25 marca 2019r. dłużnik zajętej wierzytelności, dokonywał od zobowiązanej spółki G., zakupów udokumentowanych fakturami, z których łączna kwota należności wynosiła 95.877,08 zł. W kontrolowanej sprawie, w toku przeprowadzonej kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, na podstawie przedłożonych przez niego ewidencji zakupów VAT oraz faktur ustalono, iż zobowiązana spółka G. wystawiała na rzecz dłużnika zajętej wierzytelności, faktury za dostawy towaru, w których, jako formę płatności, wskazywano "przelew". W toku przeprowadzonej kontroli, dłużnik zajętej wierzytelności nie przedłożył dowodów zapłaty za wystawione faktury. Przedłożone w toku kontroli porozumienie z dnia 25 lipca 2018r. zostało zawarte pomiędzy E.-S. [...], a E.-C. [...] Z informacji widniejących w KRS wynika, iż w dniu zawarcia wskazanego porozumienia, spółka wpisana w KRS pod numerem [...] nie działała pod nazwą "E.-C.". Dnia 5 grudnia 2017r. dokonano w KRS wpisu, z którego wynika, iż wskazana spółka tego dnia prowadziła działalność pod nazwą "G.", a nie "E.-C.". Okoliczność, iż spółka w dniu sporządzenia wskazanego porozumienia, prowadziła działalność pod nazwą "G.', wynika również z faktury z dnia 10 maja 2018r., nr [...], wystawionej przez G. na rzecz E.-S.. Natomiast umowa z dnia 29 lipca 2019r. zawarta pomiędzy E.-S. a G., mająca na celu uszczegółowienie wskazanego powyżej porozumienia z dnia 25 lipca 2018r., którą dłużnik zajętej wierzytelności załączył do pisma z dnia 24 lutego 2020r. twierdząc, iż nie był zobowiązany do zapłaty należności, wynikających z faktur, wystawionych przez zobowiązanego, została zawarta po wszczęciu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. po dniu 8 maja 2019r. Ponadto umowa z dnia 25 lipca 2018r. zawarta pomiędzy E.-S. a G. T. Z. z/s na Węgrzech w § 6 pkt. 4 wskazuje spółkę E.-C., która w tym okresie nie działała pod tą nazwą. Powyższe okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy wskazują bezspornie, że wskazane powyżej umowy zostały wytworzone przez zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności w celu wykazania, iż dłużnik zajętej wierzytelności nie jest zobowiązany do zapłaty na rzecz zobowiązanej spółki należności, wynikających z faktur, wystawionych przez G. na rzecz E.-S.. Słusznie zauważają organy obu instancji, że osoby, reprezentujące obie spółki, łączą bliskie relacje rodzinne, ojciec-córka. Ponadto, prezes spółki E.-S. A. M., posiadająca w tej spółce całość udziałów jest jednocześnie udziałowcem spółki G., w której posiada 17 udziałów. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że takie powiązania osobowo-kapitałowe, wysoce uprawdopodabniają, iż wskazane podmioty, podejmują wspólne działania, mające na celu doprowadzenie do bezskuteczności egzekucji, prowadzonej wobec zobowiązanego. W konsekwencji nie można pominąć wskazywanych powyżej koniugacji rodzinnych, na które słusznie wskazywały organy. W świetle powyższego nie można również zaakceptować argumentacji strony skarżącej, jakoby użycie wcześniejszej firmy spółki "E. C." w porozumieniu i umowie z G. T. Z. było podyktowane faktem, że na decyzji o pozwoleniu na obrót złomem była użyta firma "E. C." sprzed zmiany nazwy i tej nazwy użyto w tych dokumentach, jako adekwatnej do treści decyzji o pozwoleniu na obrót złomem. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne sprawy, Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że treść zawartych umów, odpowiada zamiarom stron, jak i została potwierdzona, poprzez późniejszą realizację faktyczną tych ustaleń umownych, gdyż powołane wyżej fakty i ustalenia organów, przeczą twierdzeniom strony skarżącej. Skoro zatem, mimo braku jakikolwiek przeszkód prawnych, dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, to wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a., należało uznać za zasadne. W konsekwencji, zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. Przechodząc do kwestii procesowych, Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, słusznie organ zażaleniowy wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu, organ I instancji nie odwoływał się do art. 83 k.c., jak sugeruje spółka. W administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, lecz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem organ egzekucyjny nie mógł się na nie powołać i tym samym ich naruszyć. Kontynuując powyższe uwagi, wskazać należy, że przepis art. 18 u.p.e.a. pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z K.p.a. i postępowanie wykonawcze unormowane w u.p.e.a. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w u.p.e.a., przepis ten pozwala na odpowiednie zastosowanie przepisów K.p.a. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w K.p.a., przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6), prawdy obiektywnej (art. 7) i zaufania (art. 8). Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych, czy prawnych, a także zarzutów, podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji/postanowienia. W ocenie Sądu, organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne. Organy w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił zażalenia. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu I instancji nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.