II SA/Gl 644/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku Ośrodka B zlokalizowanego na działce nr [...] (obręb S.) przy ul. [...] w G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, iż wykonanie decyzji i rozpoczęcie budowy, a tym bardziej uruchomienie obiektu spowoduje nieodwracalne straty. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, nie zostały bowiem przeprowadzone badania wpływu tego obiektu na środowisko pomimo wnoszonych przez strony postępowania, w tym przez skarżącą, zastrzeżeń i wniosków. Tymczasem inwestycje tego rodzaju jak urządzenia telefonii komórkowej związane z transmisją fal magnetycznych mają zdaniem skarżącej negatywny wpływ na środowisko, a zwłaszcza na zdrowie przebywających w ich zasięgu ludzi. Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przesłano uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i może mieć miejsce w przypadku zajścia okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony postępowania. Rozpatrując złożony wniosek nie można pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Rozpoznając wniosek skarżącej Spółki w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżąca nie podała żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazała też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, iż wykonanie tej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Aby stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. To na wnioskodawcy spoczywa bowiem obowiązek wykazania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 715/08). Wskazać jednak należy, że przedstawiona w skardze niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, zaś ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może zostać oparta na merytorycznej ocenie zasadności skargi. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.