III SA/Gd 220/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody [...] z dnia z dnia 18 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego wniósł . Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi, w wykonaniu zarządzenia z dnia 20 czerwca 2008 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwano skarżącego do nadesłania jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Nadto, na mocy art. 220 § 1 i 3 przedmiotowego aktu prawnego w zw. z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W w/w zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru skarżącemu wezwania doręczono w dniu 26 czerwca 2008 r. w trybie art. 72 ustawy (vide: z.p.o. w aktach sprawy – k. 10). Pomimo upływu zakreślonego terminu w/w zarządzenia nie zostały jednak wykonane. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Taki sam rygor cytowana ustawa przewiduje w art. 220 § 3 stanowiąc, iż skarga od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze treść powołanych przepisów oraz okoliczność, iż skarżący nie wykonał w/w zarządzeń należało orzec jak w sentencji postanowienia.