II OSK 1471/11

SENTENCJA Dnia 12 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2485/10 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2485/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. N. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia W. N., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] i jednocześnie na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2 i 5 oraz art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożył na W. N. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 44 259,10 zł, z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., nałożonego decyzją PINB w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, iż nałożenie przez organ pierwszej instancji grzywny na w celu przymuszenia w wysokości 44.259,10 zł było zasadne, natomiast nieprawidłowe było powołanie w podstawie prawnej art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem stanowią one odrębną podstawę do naliczenia kwoty grzywny. Organ odwoławczy wskazał, iż art. 121 § 4 tej ustawy znajduje zastosowanie w przypadku ustalania kwoty grzywny w egzekucji innych niż rozbiórka budynku obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z Prawa budowlanego, natomiast art. 121 § 5 ustawy ma zastosowanie w przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego decyzją administracyjną nakazu przymusowej rozbiórki. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nakazano dokonanie rozbiórki budynku garażowego, to należało uchylić postanowienie PINB w P. z dnia [...] września 2010 r. i w oparciu o właściwe przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożyć w celu przymuszenia grzywnę w wysokości 44.259,10 zł wobec uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. organu pierwszej instancji. W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy, podniósł, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym, wobec tego nie mógł odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji PINB w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W skardze W. N. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 7 kpa i art. 8 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art. 139 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że z tym postanowieniem się nie zgadza, ponieważ dołożył należytej staranności odnośnie zgłoszenia do stosownych organów zamiaru wybudowania przedmiotowego garażu, natomiast jego wnioski pozostały w tych organach bez odpowiedzi. WINB naruszył art. 139 kpa, stanowiący, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Naruszenie to polegało, zdaniem skarżącego, na tym, iż WINB uchylił postanowienie w całości, by następnie nałożyć grzywnę, zamiast uchylić grzywnę, ewentualnie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 3 ust.1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którymi egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków o charakterze niepieniężnych, wynikających z decyzji, postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisu prawa. Egzekucja administracja, jak stanowi art. 15 tej ustawy, może być wszczęta po upływie terminu do wykonania obowiązku, jeżeli wierzyciel upomnieniem wezwał zobowiązanego do jego wykonania z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny egzekucję administracyjną wszczyna na podstawie wniosku wierzyciela zawierającego tytuł wykonawczy, a w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem to przystępuje on z urzędu do egzekucji w oparciu o wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy. W rozpoznawanej sprawie ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał skarżącemu całkowitą rozbiórkę garażu dwustanowiskowego położonego przy ul. [...] w K. Skarżący dobrowolnie obowiązku z tej decyzji nie wykonał, pomimo że PINB w P. w piśmie z dnia 24 marca 2010 r. wystosował do niego upomnienie nr [...], które skarżący odebrał w dniu 26 marca 2010 r. Wobec tego zasadne było wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej przeciwko skarżącemu i wydanie zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy przez organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2010 r. tytułu wykonawczego, który zobowiązanemu został doręczony w dniu 28 maja 2010 r. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 6 § 1 ustawy w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a takimi środkami w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b). Z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych spośród wymienionych wyżej: grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. W myśl przepisu art. 119 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Sąd stwierdził, iż organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały w stosunku do skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, skoro nie wykonał on obowiązku wynikającego z decyzji PINB w P. z dnia [...] stycznia 2009r., gdyż celem zastosowania tego środka jest doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego tą decyzją ostateczną. Zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego, zdaniem Sądu, byłoby zbyt uciążliwe dla skarżącego, bowiem koszty wykonania zastępczego mogłyby być dużo wyższe od kosztów, jakie poniósłby skarżący, gdyby sam wykonał nałożone na niego obowiązki. Sąd zaznaczył, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny zgodnie z art. 125 § 1 podlegają umorzeniu. Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej i wskazał, iż w następstwie uchylenia przez WINB postanowienia organu I instancji i wymierzenia grzywny w takiej samej wysokości nie nastąpiło pogorszenie sytuacji skarżącego, a tylko w takim przypadku można mówić o naruszeniu przez organ odwoławczy tego zakazu. Wbrew stanowisku skarżącego, organ II Instancji nie mógł w niniejszej sprawie uchylić postanowienia PINB w P. z dnia [...] września 2010r. i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, gdyż tego typu rozstrzygnięcie może być stosowane jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Organ odwoławczy może wydać taką decyzję bądź postanowienie tylko wówczas, gdy w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w ogóle lub w znacznej części, a organ II instancji nie może sam przeprowadzić postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 kpa. Taka sytuacja nie występuje natomiast w niniejszej sprawie, nie było tu konieczności przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Organ II Intonacji uznając, że PINB w P. obok art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji błędnie powołał art. 121 § 4 tej ustawy, mógł jedynie uchylić postanowienie organu I instancji i orzec merytorycznie. Sąd mając na uwadze powyższe okoliczności uznał, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. N. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając go w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, 2. art. art. 7, 8, 124 § 2 i 126 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 kpa poprzez błędne wyżej wskazane przepisy, a w szczególności z powodu braku jakiegokolwiek wyjaśnienia pozwalającego na weryfikację instancyjną wysokości grzywny, 3. art. art. 30, 33 pkt 8 i art. 119 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że organ egzekucyjny nie musi badać okoliczności zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, a także poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji ustaleń co do zasadności grzywny zamiast wykonania zastępczego bez jakichkolwiek przesłanek i bez żadnego stanowiska w tym przedmiocie organów administracji. W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wskazał, iż umknęło uwadze Sądu I instancji, że w uzasadnieniu postanowienia MWINB z dnia [...] października 2010 r. brak jakichkolwiek danych pozwalających zweryfikować wysokość grzywny. Według wskazanego przez ten organ art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna stanowi iloczyn powierzchni zabudowy i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego garażu podlegającego rozbiórce ogłoszonej przez Prezesa GUS. Organ żądnych tych danych nie podał, co oznacza, że rozstrzygnięcie organu jest całkowicie nieweryfikowalne dla skarżącego. Takie działanie organu rażąco narusza nie tylko art. 124 § 2 kpa, lecz również zasady określone w art. 7 i 8 kpa. W swoim postanowieniu organ nie wskazał, dlaczego zastosował grzywnę, pomimo że czynność może spełnić inna osoba niż skarżący. To powoduje, że rozstrzygnięcie organu nie poddaje się kontroli i powinno być uchylone. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji samodzielnie podejmuje ustalenia w tym zakresie, że rzekomo inny sposób egzekucji byłby bardziej uciążliwy dla skarżącego, koszty wykonania zastępczego byłyby wyższe. Nałożenie grzywny wcale nie uchyla możliwości wykonania zastępczego. Może zatem dojść do kumulacji dolegliwości wobec skarżącego. Zdaniem pełnomocnika, Sąd I instancji nie przeprowadził pełnego badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz nie wyeliminował z obrotu prawnego rozstrzygnięcia naruszającego prawo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.ps.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu w granicach zakreślonych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie oparto na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgóda-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332). Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu nie tylko przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dlatego też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony jedynie w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia lub też, gdy wadliwość uzasadnienia wyroku jest taka, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie, wobec tego zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż stosownie do art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy egzekucyjne prawidłowo zastosowały w stosunku do skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, wobec niewykonania przez niego obowiązku rozbiórki budynku garażu. Sąd stwierdził, iż zastosowanie tego środka egzekucyjnego jest uciążliwe od środka egzekucyjnego jakim jest wykonanie zastępcze. Z tym stanowiskiem Sądu należy się zgodzić. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, w sytuacji, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania przedmiotowego obowiązku wierzyciel, stosownie do art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powinien podjąć w stosunku do niego czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 7 § 1 i § 2 cytowanej wyżej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zastosowanie grzywny, która jest jedynym środkiem przymuszającym w systemie środków egzekucyjnych ma na celu przymuszenie do wykonania, a gdy to przymuszenie będzie skuteczne, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny (art. 125 tej ustawy) lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub części (art. 126). Jest to środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2 in fine powołanej ustawy). Brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia jest podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego, np. wykonania zastępczego. Wskazać również należy, że - jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06 - istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Podstawową zaś przesłanką odpowiedzialności jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego ( por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 685/11, CBOSA). W warunkach niniejszej sprawy egzekucja dotyczy spełnienia przez skarżącego jako zobowiązanego obowiązku, polegającego na usunięciu (rozbiórce) budynku garażu dwustanowiskowego zlokalizowanego przy ul. [...] w K., wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] stycznia 2009 r., [...]. Bezsporne jest, że skarżący ciążącego na nim obowiązku nie wykonał. Zatem egzekucja dotyczy spełnienia przez skarżącego, jako zobowiązanego, obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego. Wobec tego w sprawie zastosowanie ma art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego znoszenia lub zaniechania obowiązku wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Z uwagi na to, że obowiązek przymusowej rozbiórki dotyczy w niniejszej sprawie budynku, jej wysokość ustala się w oparciu o art. 121 § 5 powołanej ustawy, zgodnie z którym wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Zauważyć trzeba, iż skarżący wysokości obliczonej kwoty grzywny na tej podstawie nie kwestionował ani w postępowaniu przez organem egzekucyjnym drugiej instancji, ani przed Sądem pierwszej instancji. Zarzut ten pojawił się dopiero w skardze kasacyjnej, przy czym jej autor nie wykazał, że kwota przedmiotowej grzywny została obliczona w sposób nieprawidłowy, gdyż jej wysokość powinna być inna, niż wskazana przez organy egzekucyjne. Zauważyć należy, iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2010 r. nr [...] dokładnie podał sposób obliczenia nałożonej na skarżącego kwoty grzywny, zaś organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu orzekł ją w tej samej wysokości. W tych warunkach zarzut ten nie mógł on odnieść zamierzonego skutku. Wbrew zarzutom sformułowanym w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył ani art. 7, 8, 124 § 2 i 126 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 138 kpa, ani art. 30, 33 pkt 8 i art. 119 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nie mógł ich naruszyć z tego względu, że Sąd ten dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie stosował tych przepisów, lecz wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z obowiązującym prawem, badał czy organ egzekucyjny drugiej instancji wydając to rozstrzygnięcie prawidłowo zastosował przepisy prawa ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji, jak również przepisy kodeksu postępowaniu. Naruszenia tych przepisów przez organ egzekucyjny Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, wobec tego oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.