III SA/Wr 274/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił T. K. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, załatwionej decyzją ZUS z dnia [...] r. ([...]) umarzającą na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 3, art. 28 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., zwanej dalej jako "p.ps.a".) postępowanie wszczęte na podstawie wniosku T.K. w sprawie umorzenia zaległych składek z tytułu ubezpieczenia społecznego za wskazane w decyzji okresy w części finansowanej przez ubezpieczonych. Organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. powołał się na art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, z którego jasno wynika, że składki za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych nie podlegają umorzeniu. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, z powołaniem się na art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, o możliwości zwrócenia się do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Decyzję doręczno stronie w dniu [...] r. Wynika to ze złożonego przez nią podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. T. K. złożyła w dniu [...] r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując w kwestii uchybienia terminu, że nie była w stanie go dotrzymać, gdyż miała "20 pism do odpowiedzi" oraz sprawę w sądzie. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Zakład Ubezpieczeń Społecznych powołaną decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 58 § 1 i 2 k.p.a., odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ podkreślił, że wniosek ten jako wniesiony po terminie nie podlega rozpatrzeniu. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek został wniesiony w dniu [...] r., czyli po upływie 14 dniowego ustawowego terminu, który minął [...] r. Organ wskazał, że strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób braku winy w uchybieniu temu terminowi, a przyczyną uchybienia terminu była nieprawidłowa organizacja pracy strony. Przesądzało to o braku spełnienia przesłanek z art. 58 k.p.a. W skardze na decyzję strona podniosła argumenty dotyczące wydanych w jej sprawach, jej zdaniem, niesprawiedliwych rozstrzygnięć organów administracji publicznej oraz rozstrzygnięć sądów, będących przyczyną jej trudnej sytuacji życiowej. Ponadto przedstawiła uwagi na temat niemożności uiszczenia przedmiotowego zadłużenia wobec ZUS. Na dowód tego załączyła plik kserokopii różnych pism i rozstrzygnięć. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w wyżej określonych granicach Sąd uznał niezasadność skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienie terminowi należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchylenie nastąpiło bez jego winy. Taką prośbę należy wnieść w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie dokonując określonej czynności procesowej (art. 58 § 2 k.p.a.). Można przyjąć, że w niniejszej sprawie wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zawierał żądanie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, zgłoszone w trybie art. 58 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja została doręczona osobiście skarżącej w dniu [...] r. Wniosek o przywrócenie terminu strona wniosła w dniu [...] r., a więc po upływie 14 dniowego ustawowego terminu, który minął dnia [...] r. Należy podkreślić, że strona jako uzasadnienie swojego żądania przywrócenia terminu wskazała jedynie, że nie mogła dotrzymać ustawowego, 14 dniowego terminu do wniesienia wymaganego wniosku, z uwagi na to, że miała "20 pism do odpowiedzi" oraz sprawę w sądzie. Nie jest to z pewnością okoliczność, która w świetle powołanego art. 58 § 1 k.p.a. mogłaby uprawdopodobnić brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Należy wszakże zauważyć, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w nieprawidłowej formie tj. w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji państwowej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, gdy rozstrzyga sprawę co do jej istoty, albo w inny sposób kończy ją w danej instancji. Zaskarżone orzeczenie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. W świetle wyraźnego przepisu art. 59 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie to powinno zapaść w formie postanowienia. W tym zakresie nastąpiło naruszenie prawa procesowego. Sąd uznał jednak, że to naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaskarżony akt nazwany decyzją, poza nieprawidłową nazwą spełnia bowiem wszystkie wymogi określone przez prawo, a mianowicie: akt ten został wydany przez właściwy organ, z powołaniem się na wymagane podstawy ustawowe oraz zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, które należało podjąć w rozpatrywanej sytuacji faktycznej na podstawie przepisów prawa tę sytuację regulujących. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona i na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.