IV SA/Po 217/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2022 r.; znak [...] w przedmiocie doprowadzenie ściany szczytowej budynku do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. N. kwotę 300,00 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. znak [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] i nakazał właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...], M. N., doprowadzenie ściany szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. [...] w S., zlokalizowanego na dz. nr [...], obręb S. do stanu zgodnego z prawem, poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego znajdującego się w lokalu nr [...] w ścianie usytuowanej w granicy z dz. nr [...], w terminie do 15 kwietnia 2022 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 7 marca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (zwany dalej: PINB) przeprowadził kontrolę budynku zlokalizowanego w S. przy ul. [...] i ustalił, że w lokalu nr [...] na pierwszym piętrze, w ścianie wschodniej granicznej stycznej z dz. [...], istnieje otwór okienny. Otwór okienny usytuowany jest na poziomie 1,75m (parapet) od podłogi. Obecnymi na tamten moment właścicielami lokalu byli M. i M. N., wcześniejszym właścicielem była Gmina S.. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...], PINB nakazał właścicielom wskazanego lokalu mieszkalnego doprowadzenie obiektu (ściany konstrukcyjnej nośnej granicznej) w ich lokalu mieszkalnym nr [...] do stanu poprzedniego, poprzez trwałe zamurowanie wykonanego samowolnie otworu okiennego. Ww. rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia 20 lipca 2018 r. znak: [...] W wyniku ponownie prowadzonego postępowania PINB decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.; zwanej dalej: p.b.) nakazał właścicielom ww. lokalu mieszkalnego doprowadzenie ściany szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. [...] w S., do stanu zgodnego z prawem, poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego sytuowanego na granicy z dz. nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] WINB uchylił decyzję organu I instancji w części określającej podstawę prawną rozstrzygnięcia i w tym zakresie wskazał art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., a w pozostałej część decyzję PINB utrzymał w mocy. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1557/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję WINB z dnia 19 kwietnia 2019 r. Sąd uznał, iż WINB co najmniej przedwcześnie zaakceptował stanowisko PINB, że wykucie przedmiotowego otworu okiennego nastąpiło już po wybudowaniu budynku przy ul. [...] w S., bez uprzedniego, stanowczego wykluczenia ewentualności, że do wykonania spornego otworu okiennego doszło w czasie budowy ww. budynku. WINB powinien przeanalizować przepisy prawa budowlanego, które obowiązywały na obszarze inwestycji w czasie budowy przedmiotowego budynku, pod kątem ustalenia, czy dopuszczały one umieszczanie tego rodzaju otworów okiennych. Ponadto WINB nie zweryfikował w sposób należyty prawidłowości określenia przez organ I instancji adresatów nakazu zamurowania otworu okiennego, a także nie sprawdził, czy oboje adresaci pozostawali nadal właścicielami lokalu nr [...] w dacie orzekania przez ten organ. Sąd podkreślił, że nakaz wykonania robót budowlanych dotyczących części wspólnej budynku obejmującego wyodrębnione lokale – a taki charakter ma z pewnością nakaz zamurowania otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku – winien być skierowany co do zasady do wspólnoty mieszkaniowej, a nie do indywidualnych właścicieli lokalu. Sąd zauważył dodatkowo, że organy w ogóle nie rozważyły, czy przed wydaniem nakazu zamurowania otworu okiennego nie należało uzyskać stanowiska właściwego konserwatora zabytków w tym przedmiocie. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2022 r. znak: [...], WINB uchylił decyzję PINB z dnia [...] lutego 2019 r. w całości i nakazał właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...], M. N. doprowadzenie ściany szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. [...] 1 w S., zlokalizowanego na dz. nr [...], obręb S. do stanu zgodnego z prawem, poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego znajdującego się w lokalu nr [...] w ścianie usytuowanej w granicy z dz. nr [...], w terminie do 30 listopada 2020 r. Wyrokiem z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1667/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję WINB. Sąd uznał, że organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie w sposób wiarygodny uznał, że przedmiotowy budynek powstał w 1910 r. Uprawnione były także twierdzenia WINB co do "wtórnego" charakteru powstania (w latach od 1945 r. do 1960 r., ale nie później niż przed 1985 r.) spornego otworu okiennego oraz co do braku legalności jego wykonania. Okoliczności te uzasadniały prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 p.b. Niemniej w ocenie Sądu, WINB w dalszym ciągu nie ustalił, czy w przedmiotowym budynku działa wspólnota mieszkaniowa i czy wyłoniła ona zarząd lub ustanowiła zarządcę, a jeśli tak, to ponadto nie zapewnił owej wspólnocie mieszkaniowej, właściwie reprezentowanej, udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. W konsekwencji organ nie rozważył należycie, kto winien być adresatem orzeczonego nakazu – skarżąca, jako właścicielka lokalu nr [...], czy wspólnota mieszkaniowa przedmiotowego budynku. WINB nadal nie rozważył także konieczności uzyskania uprzedniego stanowiska właściwego konserwatora zabytków. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, WINB decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r., znak [...] ponownie uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. i nakazał właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...], M. N., doprowadzenie ściany szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. [...] w S., zlokalizowanego na dz. nr [...], obręb S. do stanu zgodnego z prawem, poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego znajdującego się w lokalu nr [...] w ścianie usytuowanej w granicy z dz. nr [...], w terminie do 15 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu WINB wyjaśnił, że obecnym właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w S. jest M. N.. Współwłaściciele budynku przy ul. [...] w S. powołali Wspólnotę Mieszkaniową, a zarząd nad nieruchomością został zlecony W. P. K. sp. z o.o. z siedzibą w S.. W ocenie WINB przedmiotowe okno nie zostało wykonane w trakcie budowy budynku mieszkalnego na dz. nr [...], ale dopiero po powstaniu budynku na dz. nr [...], tj. po roku 1930. WINB wskazał, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w P. w piśmie z dnia 2 listopada 2021 r. poinformował, iż nie wnosi uwag do proponowanych prac naprawczych, polegających na zamurowaniu otworu okiennego. W ocenie WINB otwór okienny został wykonany przed rokiem 1985 r. i brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających legalność tego otworu. Przepisy obowiązujące w dacie realizacji okna nie przewidywały możliwości montowania w ścianach szczytowych okien. Inwestor nie uzyskał decyzji pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie przegrody zewnętrznej (wstawieniu w ścianę szczytową okna), zatem zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz ust. 3 p.b. Obowiązujące obecnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz. 1422 ze zm.; zwanego dalej: r.w.t.) nie przewidują możliwości sytuowania w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego otworów okiennych, a jedynie otwory wypełnione materiałem przepuszczających światło i to tylko po spełnieniu określonych warunków. Zatem pozostawienie w ścianie granicznej otworów okiennych (z zamontowaną konstrukcją okna otwieralnego) nie jest możliwe. W sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 17 listopada 1950 r. w sprawie tymczasowych ulgowych przepisów budowlanych (Dz. U. z 1950r. nr 53 poz. 486, 487), gdyż w dacie obowiązywania tych przepisów dopuszczono odstępstwo, co do istnienia samego muru przeciwpożarowego, ale jedynie w budynkach jednorodzinnych w zabudowie szeregowej lub bliźniaczej, albo jeżeli jest prawnie zapewnione niezabudowanie sąsiedniej działki do odległości, jaką w myśl przepisów obowiązujących należy zachować między budynkami. Przepisy nie zezwalały jednak na wykonanie okien w ścianie ogniochronnej. Roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu i wykonaniu otworu w ścianie szczytowej budynku, wykonano przed zakupem lokalu przez obecnego właściciela jednak, nabywając lokal nowy właściciel wchodzi w prawa i obowiązki poprzednika, zatem to on odpowiada za nieprawidłowości zaistniałe w lokalu. Wyjaśniając kwestię adresata obowiązku WINB wskazał, że zgodnie z art. 52 p.b. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. Zatem sytuacje, w których z uwagi na upływ czasu od powstania wykonania robót budowlanych, jak i zmieniających się właścicieli lokalu/najemców, nie ma możliwości ustalenia kto był inwestorem przebudowy ściany szczytowej i wykonania otworu, to zgodnie z powyższym przepisem obowiązki w pierwszej kolejności winny być nakładane na właściciela, dopiero w drugiej na zarządcę obiektu. Obowiązek winien być nałożony na obecnego właściciela lokalu nr [...] (M. N.), a nie na Wspólnotę Mieszkaniową, gdyż wszystkie roboty naprawcze muszą być wykonane od strony lokalu mieszkalnego (z uwagi na zaawansowanie robót budowlanych na działce sąsiedniej) i wiązałoby się z koniecznością udostępnienia lokalu osobom trzecim. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego M. N. wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji WINB, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 lutego 2022 r., z przesłuchania W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na okoliczność czasu powstania okna w lokalu skarżącej oraz z książki obiektu budowlanego będącej w posiadaniu PINB lub zarządcy nieruchomości. Skarżąca podkreślała, że nabyła lokal nr [...] w dobrej wierze od Gminy S.. Gmina S. przygotowała całą dokumentację związaną z lokalem, w tym inwentaryzację lokalu, w której uwzględnione zostało sporne okno. Co więcej, przeprowadzając remont lokalu skarżąca uzyskała zgodę W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wymianę stolarki okiennej, w tym spornego okna. Skarżąca nie została poinformowana przez Gminę S., że przedmiotowy otwór okienny mógł powstać niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Jedynym argumentem mającym świadczyć o nielegalności powstania okna w lokalu skarżącej, wskazywanym przez organ wydający zaskarżoną decyzję, jest fakt, usytuowania przedmiotowego okna na wysokości 1,75m (parapet) od podłogi i wymiary okna, które nie pozwalają, zdaniem organu, na doświetlenie pomieszczenia. Tymczasem, wbrew twierdzeniom organu, w budynkach budowanych w czasie podobnym co budynek na dz nr [...] w S. często znajdowały się pomieszczenia spiżarni, które miały okna usytuowane wyżej niż okna w pokojach czy kuchni, gdyż zbyt duże doświetlenie i tym samym dogrzanie spiżarni mogłoby powodować szybsze psucie się przechowywanych produktów spożywczych. W okresie powstawania budynku na dz. nr [...] nie było jeszcze lodówek, dlatego spiżarnia była niezbędna w każdym mieszkaniu. Zdaniem skarżącej WINB nie rozważył w sposób prawidłowy kwestii adresata nakazu zamurowania otworu okiennego. Organ nie przeprowadził żadnej kwerendy dokumentacji budowlanej będącej w posiadaniu Gminy S. związanej z powstaniem budynku na dz. nr [...] oraz budynków sąsiednich, w tym uwidocznionego na zdjęciach przedłożonych przez skarżącą, budynku przy Placu P. z widocznymi otworami okiennymi w ścianach szczytowych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie wszystkie z podniesionych zarzutów okazał się zasadne. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że w sprawie dwukrotnie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zatem organ ponownie rozpatrując sprawę związany był stanowiskiem wyrażonym w tych wyrokach. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego, co w niniejszym przypadku nie zachodzi. Dlatego też istotnym jest podkreślenie, iż w prawomocnym wyroku z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1667/20 zostało już przesądzone, że sporny otwór okienny został zrealizowany już po wybudowaniu budynku przy ul. [...] w S., a także to, że nie został on zrealizowany w sposób legalny. Ponadto Sad przesądził, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 p.b. Okoliczności te nie podlegają już zatem ponownej ocenie na tym etapie postępowania. Tym samym niezasadna jest ta część argumentacji skarżącej, w której stara się ona wykazać, że przedmiotowy otwór okienny powstał legalnie. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że nie mogły zostać uwzględnione wnioski dowodowe zawarte w skardze, bowiem stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić jedynie dowód uzupełniający z dokumentów, a przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Wątpliwości takich w sprawie nie było bowiem, podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące legalności wykonania otworu okiennego, zostały już przesądzone prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2021 r. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyraził prawidłowy pogląd, iż jedyną możliwością doprowadzenia zakończenia postępowania jest nakazanie zamurowania otworu okiennego. Istotą postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50-51 p.b. jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym normami technicznymi obowiązującymi na dzień orzekania przez organy nadzoru budowlanego. WINB trafnie powołał się na § 12 ust. 1 pkt 1, a także § 232 ust. 6 r.w.t. stwierdzając, że treść tych przepisów wskazuje, iż koniecznym jest nakazanie zamurowania przedmiotowego otworu okiennego. Pierwszy ze wskazanych przepisów, zasadniczo nie pozwala na lokalizowanie budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy nieruchomości sąsiedniej, , w odległości mniejszej niż 4 m, od tej granicy. Z kolei drugi z przepisów przewiduje, że w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, wskazując jednocześnie klasę odporności ogniowej wypełnień. Skoro zatem w przedmiotowym budynku zlokalizowano okno w ścianie szczytowej, w granicy z nieruchomością sąsiednią, to jedyną możliwością doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem było nakazanie otworu okiennego. Niemniej zasadnie skarżąca podnosi, iż organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy określił adresata nakazu zamurowania przedmiotowego otworu okiennego. W uprzednio wydanych w sprawie wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygnalizował już, że organ powinien rozważyć i należycie uzasadnić wybór adresata nałożonego obowiązku. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 p.b. nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela i zarządcy nieruchomości. W pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obciążony jest inwestor lub też jego następca prawny. Kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Jeżeli inwestor utracił tytuł prawny do nieruchomości, zobowiązanie należy skierować do aktualnego właściciela obiektu. Pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 p.b. oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej. W pierwszej kolejności zatem określony nakaz powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej i ma tytuł prawny do obiektu lub też do jego następcy prawnego. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2012 r., II SA/Po 753/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W pewnych okolicznościach nakaz rozbiórki lub wykonania innych czynności może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany (tak wyrok NSA z dnia 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu taka adresatem kontrolowanych decyzji powinna być skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zatem w skład nieruchomości wspólnej nie wchodzą urządzenia i części budynku, służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych. Zewnętrzna ściana budynku stanowi niewątpliwie podstawowy element konstrukcyjny budynku i służy wszystkim właścicielom lokali w nim położonych, mimo że we fragmentach jest jednocześnie ścianą wewnętrzną konkretnego lokalu. Utrzymanie tej ściany w należytym stanie obciąża wspólnotę mieszkaniową, wchodzi w zakres zarządu nieruchomością wspólną (por. wyrok WSA w Warszawie 20 grudnia 2016 r., VII SA/Wa 284/16 oraz wyroki NSA z dnia 14 lutego 2019 r. II OSK 619/17 i z dnia 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2027/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowy otwór okienny w lokalu nr [...] w ścianie budynku usytuowanej w granicy z dz. nr [...], jest również elementem elewacji budynku, zatem stanowi część nieruchomości wspólnej i nie może być on dowolnie zmieniany przez właścicielkę lokalu. W ocenie Sądu za nałożeniem przedmiotowego nakazu na Wspólnotę Mieszkaniową dodatkowo przemawia okoliczność, że, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, obecna właścicielka lokalu nr [...] nie była inwestorem spornych robót budowlanych. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 52 p.b., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu administracji publicznej, na rzecz skarżącej, równowartość uiszczonego wpisu od skargi.