II SA/Lu 471/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wykonanie robót budowlanych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis (art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., powołanej dalej jako ppsa), który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 ppsa). C. K., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, nie uiściła należnego wpisu, który w rozpatrywanej sprawie jest wpisem stałym w kwocie 500 zł ( § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W tej sytuacji C. K. została wezwana w trybie art. 220 § 1 ppsa do uiszczenia wpisu od skargi. Do dokonania tej czynności zakreślono skarżącej siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie i pouczenie zostało odebrane przez skarżącą w dniu 18 sierpnia 2009 r. (karta 13 akt). Termin określony w wezwaniu upłynął z dniem 25 sierpnia 2009 r. bezskutecznie, gdyż skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. W myśl art. 220 § 3 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Ponadto wbrew wymogowi określonemu w art. 47 ppsa skarżąca nie dołączyła do skargi jej odpisu, w związku z czym na podstawie art. 49 § 1 ppsa została wezwana do nadesłania, w terminie siedmiu dni, jednego odpisu skargi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi także upłynął bezskutecznie, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3. Mając powyższe na względzie, należało odrzucić skargę.