II GW 146/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2023 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego a Starostą Krotoszyńskim w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych postanawia: wskazać Marszałka Województwa Wielkopolskiego jako organ właściwy do rozpoznania wniosku o zatwierdzenie projektu robót geologicznych. UZASADNIENIE I. Wnioskiem z 25 października 2023 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą Krotoszyńskim, powstałego na gruncie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych pn. "Projekt robót geologicznych na wykonanie próbnego pompowania w celu zwiększenia zasobów eksploatacyjnych na istniejącym ujęciu wód podziemnych z utworów neogeńskich w miejscowości W. (dz. (...)), gmina K.., powiat krotoszyński, województwo wielkopolskie" i wskazanie Starosty Krotoszyńskiego jako organu właściwego do zatwierdzenia ww. projektu stosownie do art. 161 ust. 2 pkt 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 633 ze zm. - dalej jako pgg). Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zostało wszczęte na wniosek W. W., złożony do Marszałka pismem z 28 kwietnia 2023 r. Jak ustalono w toku czynności wyjaśniających, przedmiotowe ujęcie wód podziemnych posiada zasoby eksploatacyjne w ilości Q = 13,8 m³/h przy depresji s = 22,3 m, które zostały ustalone w "Dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wód podziemnych z utworów trzeciorzędowych - mioceńskich w miejscowości D., gm. K.., pow. krotoszyński, woj. wielkopolskie", zatwierdzonej decyzją Starosty Krotoszyńskiego znak: OŚ.6531.1.2012 z 23 stycznia 2012 r. Natomiast celem projektowanych prac geologicznych jest ustalenie nowych zasobów eksploatacyjnych w ilości Q = 68,2 m³/h, co w przyszłości będzie implikować właściwość Marszałka Województwa Wielkopolskiego jako organu administracji geologicznej I instancji, z uwagi na art. 161 ust. 1 pgg. Jednak w aktualnym stanie faktycznym, ze względu na dotychczas ustalone zasoby eksploatacyjne, organem właściwym w sprawie jest Starosta Krotoszyński, stosownie do art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg. Uwzględniając powyższe Marszałek Województwa Wielkopolskiego, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przesłał wniosek według właściwości Staroście Krotoszyńskiemu. Organ administracji geologicznej stopnia powiatowego uznał się za organ właściwy, w związku z czym, decyzją znak GLP.6530.1.2023 z 21 lipca 2023 r., odmówił zatwierdzenia projektu. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji do SKO w Kaliszu, domagając się stwierdzenia nieważności orzeczenia organu I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i decyzją znak SKO-4220D/1/23 z 24 sierpnia 2023 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty Krotoszyńskiego z 21 lipca 2023 r., wskazując, że sprawa leży we właściwości Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Następnie Starosta Krotoszyński, będąc związany decyzją SKO, pismem znak GLP.6530.1.2023 z 28 sierpnia 2023 r., przesłał wniosek Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego. W ocenie Marszałka, niniejsza sprawa należy do właściwości rzeczowej Starosty Krotoszyńskiego. Zgodnie z art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg, do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h. Skoro w treści powołanego przepisu ustawodawca posłużył się alternatywą łączną "lub", to już spełnienie jednego z wyżej wymienionych warunków jest wystarczające dla ustalenia właściwości starosty. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2023 r. (II GW 43/22) zwrócił uwagę, iż na gruncie analizowanej normy prawnej należy rozróżnić dwie sytuacje rodzajowe. Pierwsza z nich polega na tym, że "zasoby wód podziemnych nie są jeszcze w ogóle eksploatowane, zaś wnioskodawca dopiero przewiduje, że wynosić będą określoną wartość, np. 40 m³/h lub 60 m³/h. Wówczas, co do zasady, to właśnie te wartości, stanowić będą wyznacznik dla określenia właściwego (istnieje przy tym możliwość weryfikacji wskazania we wniosku pionowanych rozmiarów zasobów)". Natomiast "druga dotyczy stanów faktycznych, w których zasoby wód podziemnych zostały już w przeszłości określone, zaś roboty geologiczne dotyczą utworzenia dalszych ujęć (otworów) na tych właśnie zasobach". W tym kontekście NSA wskazał, że "Jeżeli zostały w przeszłości prawnie ustalone określone zasoby, które nie zostały dotychczas w sposób prawnie dopuszczalny zmienione, to są one wiążące przy ocenie właściwości organów. Wcześniejsze ustalenia, określające stan istniejący w rzeczywistości, a nie jedynie planowany (hipotetyczny), należy traktować niejako z pierwszeństwem, względem (...) projektowanego zasobu eksploatacyjnego. Tego rodzaju podejście ma pełnić bowiem rolę gwarancyjną i kontrolującą wszelkie zmiany wcześniej ustalonych zasobów wód podziemnych". Marszałek Województwa Wielkopolskiego stanął więc na stanowisku, że wykładnia zaprezentowana w cytowanym orzeczeniu Sądu winna mieć zastosowanie również w rozpatrywanej sprawie. W "Dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wód podziemnych z utworów trzeciorzędowych - mioceńskich w miejscowości D., gm. K.., pow. krotoszyński, woj. wielkopolskie", zatwierdzonej decyzją Starosty Krotoszyńskiego znak: OŚ.6531.1.2012 z 23 stycznia 2012 r., zasoby eksploatacyjne przedmiotowego ujęcia wód podziemnych ustalone zostały w ilości Q = 13,8 m³/h przy depresji s = 22,3 m. Natomiast strona wniosła o zatwierdzenie projektu, którego celem jest zwiększenie zasobów eksploatacyjnych do ilości Q = 68,2 m³/h. Zatem w świetle przytoczonego wyżej orzeczenia, dopóki nie dojdzie w sposób prawnie dopuszczalny do zmiany ustalonych dotąd zasobów eksploatacyjnych, niniejsza sprawa mieści się w ramach właściwości rzeczowej Starosty Krotoszyńskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu, w uzasadnieniu przywołanej decyzji z 24 sierpnia 2023 r. bardzo lakonicznie odniosło się do wykładni art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg, dokonanej prze NSA w cytowanym postanowieniu, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że sprawa, w której orzekał NSA nie dotyczyła zwiększenia zasobów eksploatacyjnych. Tymczasem charakter zmiany nie ma znaczenia dla ustalenia właściwości organu administracji geologicznej. Jak trafnie zauważył bowiem Sąd, w istocie chodzi o pierwszeństwo stanu istniejącego przed stanem planowanym. Bez znaczenia jest zatem, czy planowane zmiany będą polegać na zmniejszeniu, czy też zwiększeniu zasobów eksploatacyjnych. Warto również zauważyć, że takie stanowisko jest zasadne z punku widzenia zasady racjonalnego ustawodawcy. Nie sposób bowiem przyjąć, że wolą ustawodawcy było określenie właściwości rzeczowej organów administracji geologicznej w zależności od rodzaju zmiany dokonywanej w ramach ustalonych zasobów. W art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg mowa jest wyłącznie o wartości nieprzekraczającej 50 m³/h i tylko ta okoliczność winna być brana pod uwagę przy ustalaniu organu właściwego do zatwierdzenia projektu. II. W odpowiedzi na wniosek Starosta Krotoszyński wskazał, że związany jest decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 24 sierpnia 2023 r. i musiał podzielić zapatrywania organu II instancji w zakresie naruszenia przepisów o właściwości. W tej sytuacji wskazanie organu właściwego do zatwierdzenia ww. projektu przez sąd administracyjny jest konieczne i uzasadnione okolicznościami sprawy. Przepis art 161 pgg określa właściwość rzeczową organów administracji geologicznej. Do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych dokumentacjami geologicznymi, dotyczące m.in. ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: III. Zgodnie z art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Z kolei w myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. spory, o których mowa w powołanym wyżej art. 4 p.p.s.a. rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Spory te - stosownie do regulacji zawartej w art. 15 § 2 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Ogólnie przypomnieć trzeba, że spór o właściwość to obiektywnie istniejąca sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, a przede wszystkim w kwestii kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość musi dotyczyć konkretnego sporu, związanego z indywidualną sprawą administracyjną. Z dotychczasowego orzecznictwa NSA wynika zgodny pogląd, że spór ma miejsce w takiej sytuacji prawnej, gdy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej (zob. post. NSA z 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OW 79/05). Przedmiot sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego powinien być przy tym we wniosku dokładnie określony, tak aby można było zdefiniować sprawę, która ma być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wniosek nieprecyzyjny podlega oddaleniu (por. post. NSA z 4 listopada 2009 r. sygn. akt II GW 4/09). W ocenie NSA wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość złożony przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego spełnia powyższe wymogi. Dotyczy bowiem sprawy administracyjnej zainicjowanej żądaniem osoby wnoszącej o zatwierdzenie projektu robót geologicznych, szerzej opisanego w części historycznej uzasadnienia. IV. Kontynuując merytoryczne rozważania należy wskazać, że wniosek i udzielona odpowiedź określają przedmiot negatywnego sporu zaistniałego pomiędzy Marszałkiem a Starostą. Z powołanych pism organów wynika przy tym, że istotą sporu jest właściwość jednego z nich co do rozpatrzenia żądania zatwierdzenia projektu robót geologicznych. Spór zaś, precyzując go na podstawie przedłożonej dokumentacji, dotyczy kwestii zasobów eksploatacyjnych ujęcia wód podziemnych, gdyż to na tym tle dochodzi pomiędzy organami do rozbieżności w ocenie ich właściwości, w tym zwłaszcza wykładni art. 161 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 pgg. Badając niniejszą sprawę należy także wskazać, że jakkolwiek nazwa przedłożonego do zatwierdzenia opracowania wskazuje, że jest to "Projekt robót geologicznych na wykonanie próbnego pompowania w celu zwiększenia zasobów eksploatacyjnych na istniejącym ujęciu wód podziemnych z utworów neogeńskich..." to jednak jest ona, w konfrontacji ze szczegółowym opisem robót jakie mają w istocie zostać wykonane, co najmniej myląca. Na pozór bowiem nazwa ta wskazuje, że całość zamierzenia dotyczyć będzie jedynie "próbnego pompowania", co sugeruje brak innej niż chwilowa ingerencji w ustalone zasoby, a już zwłaszcza w sposób trwały. Tak jednak nazwa jak i generalny sens zamierzenia, pomimo że wskazują na potrzebę przeprowadzenia pompowania próbnego w celu ustalenia możliwości zwiększenia poboru wód podziemnych, będą polegały przede wszystkim na wykonaniu w pierwszej kolejności nowych otworów (ich wywiercenie), którymi ma zostać przeprowadzone owe pompowanie próbne, w efekcie czego ma dojść - jak należy założyć - do prawnego już zwiększenia dotychczasowych zasobów eksploatacyjnych i przekroczenia bariery ustawowych 50 m³/h (68,2 m³/h). Projekt nie przesądza przy tym wprost, co stanie się z wykonanymi otworami po zakończeniu "próbnego pompowania". Dodać zarazem trzeba, że Marszałek powołuje się we wniosku na postanowienie NSA z 28 lutego 2023 r. sygn. akt II GW 43/22, zaś Starosta na decyzję SKO w Kaliszu z 24 sierpnia 2023 r. Każdy z organów uznaje się więc za niewłaściwy z nieco innych powodów, choć nadal powiązanych z barierą 50 m³/h. Marszałek uważa bowiem, że postanowienie NSA z 28 lutego 2023 r. sygn. akt II GW 43/22 przesądziło generalną zasadę, że dopóki nie zmieniono prawnie "limitu" zasobów wcześniej ustalonych, właściwość organów ocenia się tylko według tej zmiennej. Starosta, pomimo uprzedniego prowadzenia postępowania, związany jest - jak twierdzi - decyzją SKO, która zakwestionowała jego właściwość rzeczową, wskazując m.in. na błędne rozumienie ww. postanowienia NSA z 28 lutego 2023 r. przez Marszałka. Mając to na uwadze NSA wskazuje, że właściwość organów w spornej kwestii niewątpliwie reguluje art. 161 pgg, którego prawidłowe zrozumienie jest osią sporu w niniejszej sprawie. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, za wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4. Organem, na którym ciąży więc prawne domniemanie właściwości w I instancji jest zatem marszałek województwa i to ten podstawowy fakt należy przede wszystkim brać pod uwagę przy ocenie wszelkich spraw spornych, jakie powstają na tle problematyki ustalenia właściwości organów w sprawach zatwierdzania dokumentacji geologicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie bez powodu ustawodawca uznał, że wymagana wiedza z zakresu geologii i górnictwa, wskazuje na lepsze przygotowanie marszałka województwa i aparatu administracyjnego, którym ten organ dysponuje, do załatwiania spraw z zakresu "robót geologicznych i dokumentacji geologicznej" (zasada ogólna). Jest to tym bardziej jaskrawe, jeżeli uwzględni się także i ten argument, że podziemne zasoby wodne (również górotwory) zasadniczo mogą wykraczać poza granice administracyjne poddane zarządzaniu jednostek samorządu terytorialnego stopnia gminnego a nawet powiatowego, co wymaga szerszego spojrzenia na problem niż tylko lokalna perspektywa (chodzi o swoiste "oddziaływanie transgraniczne" poboru wód w skali województwa, a nie tylko gminy czy powiatu). Nadto, wyjątki od właściwości marszałka wskazują albo na sprawy, które z uwagi na swoją mniejszą wagę mogą zostać załatwione przez organ niższego szczebla jakim jest starosta, albo też na sprawy, które wręcz przeciwnie, z uwagi na swoją doniosłość, winien załatwiać właściwy minister, bowiem dotyczą albo obszaru kraju jako takiego, albo zasobów strategicznych, albo też zasobów o szczególnym znaczeniu dla państwa i jego bezpieczeństwa. Jak już wskazano, w art. 161 ust. 2-4 pgg przewidziano szczególne sytuacje (na zasadzie odstępstwa od reguły), w których następuje modyfikacja podstawowej właściwości organów - marszałka województwa. W art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg (w brzmieniu na datę złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu) ustawodawca przewidział, że do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h. Od 1 stycznia 2024 r. dodano w tym przepisie sformułowanie: "z wyłączeniem wykonywania wkopów oraz otworów wiertniczych o głębokości do 30 m w celu wykonywania ujęć wód podziemnych na potrzeby poboru wód podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m³ na dobę na obszarach górniczych utworzonych w celu wydobywania wód leczniczych lub solanek". Zmiana w tym zakresie nie ma wpływu na niniejszą sprawę, zatem należy ją pominąć. Z kolei stan faktyczny ustalony w tej sprawie na podstawie nadesłanych dokumentów kształtuje się w sposób następujący: 1. w przeszłości ustalono zasoby eksploatacyjne wód podziemnych Q = 13,8 m³/h przy depresji s = 22,3 m, które obowiązują do dzisiaj i nie zostały zmienione, 2. następnie złożono do zatwierdzenia projekt robót geologicznych dotyczący tych zasobów, które poza wskazywanym w tytule próbnym pompowaniem (sugerującym tymczasowość takiego działania), mają także obejmować wiercenie zupełnie nowych otworów i ich pozostawienie na trwałe, 3. docelowo, po przeprowadzeniu pompowania, ustalone mają zaś zostać, w zamiarze strony, nowe zasoby eksploatacyjne w wysokości Q = 68,2 m³/h. Nie jest i nie może być sporne, że na pierwotnych zasobach eksploatacyjnych usankcjonowanych prawnie, planowane są tego rodzaju roboty geologiczne, które nie tylko w sposób chwilowy (celem sprawdzenia możliwości) ale na trwałe w nie zaingerują. Chodzi bowiem o wskazane wyżej wywiercenie nowych otworów, przez które ma się odbyć próbne pompowanie. Niewątpliwie właściwość starosty, jako wyjątek od reguły, występuje w sytuacji żądania zatwierdzenia robót geologicznych dla ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h. Słusznie zatem wskazano w sprawie II GW 43/22 (na tle jej stanu faktycznego), że co do zasady należy rozróżniać dwie sytuacje rodzajowe. Pierwsza z nich, dosyć klarowna, ma miejsce gdy zasoby wód podziemnych nie są jeszcze w ogóle eksploatowane (taki stan nie występuje w sprawie niniejszej), zaś wnioskodawca dopiero przewiduje, że wynosić będą określoną wartość np. 40 m³/h lub 60 m³/h. Wówczas, co do zasady to właśnie te wartości, stanowić będą wyznacznik dla określenia właściwego organu (z możliwością weryfikacji ustaleń w toku postępowania). Druga sytuacja, która wzbudziła wątpliwości Marszałka, dotyczy natomiast tych stanów faktycznych, w których zasoby wód podziemnych zostały już w przeszłości określone, zaś roboty geologiczne dotyczą utworzenia dalszych ujęć (otworów) na tych właśnie zasobach. Marszałek przytaczając stanowisko wyrażone w postanowieniu z 28 lutego 2023 r. sygn. akt II GW 43/22 pominął jednak istotne zastrzeżenie, że w tamtej sprawie występowała właśnie ta druga sytuacja faktyczna, z której wprost wynikało, że w przeszłości ustalono zasoby wód eksploatacyjnych w ilości większej niż 50 m³/h, zaś zmiana miała doprowadzić do ich ograniczenia (zejścia poniżej tej wartości). Ocena stanu faktycznego występującego w tamtej sprawie wyraźnie jednak nawiązuje do sytuacji, w której istniały ustalone zasoby przekraczające 50 m³/h, które nie zostały prawnie zmienione (podważone), przez co wiążą przy ocenie właściwości organów, tak aby organ dotychczasowy posiadał jakiekolwiek władztwo nad tym, co się w ramach wcześniej zatwierdzonych zasobów dzieje. Jeżeli więc, tak jak w sprawie, na którą powołuje się wnioskodawca, w wyniku robót geologicznych miałoby dojść do zmniejszenia dotychczasowych zasobów z przekraczających 50 m³/h na nowe, poniżej tej wartości, to bez wątpienia właściwy jest marszałek województwa, gdyż punktem wyjścia są zasoby eksploatacyjne przekraczające 50 m³/h. To w tym kontekście aktualne pozostaje wskazanie, że wcześniejsze ustalenia, określające stan istniejący w rzeczywistości, a nie jedynie planowany (hipotetyczny), należy traktować niejako z pierwszeństwem, względem projektowanego zasobu eksploatacyjnego. Tego rodzaju podejście ma bowiem pełnić rolę gwarancyjną i kontrolującą wszelkie zmiany wcześniej ustalonych zasobów wód podziemnych, dla których wolą ustawodawcy granica 50 m³/h odgrywa istotne znaczenie. Dodać przy tym należy, że stwierdzenie powyższe sformułowane zostało na tle sprawy, w której z dotychczasowych, wysokich zasobów eksploatacyjnych, strona planowała zrezygnować, zmniejszając je. Planowany w tym kierunku proces musiał zatem pozostawać pod kontrolą organu, który odpowiadał za wszystkie wartości powyżej 50 m³/h. W niniejszej sprawie sytuacja jest odmienna. Mamy tu bowiem do czynienia z ustalonymi zasobami na poziomie poniżej 50 m³/h, jednakże działania planowane w przedłożonym projekcie robót geologicznych, zmierzają wprost do przekroczenia tej wartości. O ile okoliczność ustalonych zasobów eksploatacyjnych ma znaczenie przy ocenie właściwości organu, to jednak nie jest to wartość jedyna i nie można abstrahować od celu z uwagi na który przewidziano właściwość marszałka jako podstawową - art. 161 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 pgg. Wszędzie więc tam, gdzie przy ustalonych zasobach eksploatacyjnych wód podziemnych na poziomie poniżej 50 m³/h dochodzi do sytuacji, w której w wyniku przedłożonego do zatwierdzenia projektu robót geologicznych ma dojść do zmiany tej wartości, jednakże nadal mieszczącej się poniżej 50 m³/h, właściwy będzie starosta. Dotyczy to także sytuacji - co oczywiste - gdy w wyniku projektowanych robót geologicznych podlegających zatwierdzeniu wartość dotychczas ustalonych zasobów nie ulegnie zmianie. Wszędzie zaś tam, gdzie wartość początkowa, prawnie ustalona na poziomie poniżej 50 m³/h, podlegać będzie zwiększeniu, przekraczając wskazaną barierę, będziemy mieli do czynienia z właściwością marszałka województwa. Przewidziane w art. 161 ust. 2 pkt 2 pgg stwierdzenie, że właściwość starosty aktualizuje się wówczas, gdy dotyczy "ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h", należy odczytywać funkcjonalnie, przy uwzględnieniu celu ustawy i potrzeby wyższej ochrony zasobów wód podziemnych przekraczających 50 m³/h, jaką gwarantuje marszałek województwa. Tym samym w niniejszej sprawie organem właściwym jest Marszałek Województwa Wielkopolskiego.