II SA/Wa 1637/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Bank S.A. z siedzibą [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Bank S.A. z siedzibą [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Pismem z 31 lipca 2023 r. [...] Bank S.A. z siedzibą [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "PUODO", "organ") z [...] czerwca 2023 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzję PUODO wydał po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem (skargą) E. M. (dalej: "uczestnik postępowania E. M.") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych, polegające na udostępnieniu bez podstawy prawnej tych danych do Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "uczestnik postępowania BIK"). Organ nakazał spółce w ww. decyzji zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania E. M., dotyczących umowy o kredyt z [...] lutego 2019 r. nr [...], a przetwarzanych na podstawie art. 105a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 2488; dalej: "P.b.") w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego w systemie uczestnika postępowania BIK. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji PUODO wskazał przepisy art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1 i art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1; Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., str. 2; Dz. Urz. UE L 74 z dnia 4 marca 2021 r., str. 35) w związku z art. 105a ust. 3 P.b. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując go "zachodzącym w niniejszej sprawie niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Według skarżącej, jeżeli dane uczestnika postępowania E. M. zostaną usunięte z systemu uczestnika postępowania BIK na podstawie zaskarżonej decyzji, to historia kredytowa uczestnika postępowania E. M. zawarta w tym rejestrze przestanie być pełna. Jak podkreśliła spółka, naraża to banki i inne instytucje finansowe, a także uczciwych kredytobiorców na ponoszenie negatywnych skutków zaciągania zobowiązań przez osoby, które swoich zobowiązań nie regulują lub regulują je ze znacznym opóźnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Według art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienia, o których mowa w § 3 i 4 sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przez pojęcie szkody, użyte w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo powołanie się strony na treść przepisu czy ogólne stwierdzenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 335/21; z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 76/22; z 21 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1531/22; z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OZ 187/23 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja spółki ogranicza się do ogólnych wywodów, że usunięcie danych osobowych uczestnika postępowania E. M. do którego została zobowiązana zaskarżoną decyzją, sprawi, iż historia kredytowa tego podmiotu będzie niepełna, a to naraża banki i inne instytucje finansowe oraz uczciwych kredytobiorców na ponoszenie negatywnych skutków zaciągania zobowiązań przez osoby, które nie regulują swych zobowiązań lub regulują je z opóźnieniem. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów źródłowych, dowodów bądź argumentów obrazujących konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie wykazała, że istnieje niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków, nie wyjaśniła na czym miałaby polegać trudność ich odwrócenia oraz nie uprawdopodobniła związku tych skutków z jej sytuacją prawną. Ogólna i hipotetyczna argumentacja skarżącej, oderwana od konkretnych okoliczności przedmiotowej sprawy, nie pozwala stwierdzić, iż usunięcie spornych danych z systemu uczestnika postępowania BIK jest czynnością nieodwracalną, a zatem nie jest możliwe ich ponowne umieszczenie w tym systemie. Powyższe uniemożliwiło tutejszemu Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń objętych dyspozycją ww. przepisu. Sąd rozpoznający wniosek spółki w pełni podziela stanowisko NSA zaprezentowane w postanowieniu z 5 grudnia 2021 r., sygn. akt II GZ 455/21, w myśl którego postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wydawane wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, zaś inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Uprawdopodobnienie faktu wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na stronie ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż usunięcie danych uczestnika postępowania E. M. z rejestru uczestnika postępowania BIK naraża inne podmioty, a mianowicie banki i inne instytucje finansowe oraz uczciwych kredytobiorców na ponoszenie negatywnych skutków zaciągania zobowiązań przez osoby, które swoich zobowiązań nie regulują lub regulują je ze znacznym opóźnieniem, zaznaczyć trzeba, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak jak prawdopodobieństwo doznania niepowetowanej szkody) ma zagrażać skarżącej, a nie osobom (podmiotom) trzecim (vide postanowienie NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1477/05, niepubl.). Wobec braku podstaw do zastosowania względem spółki ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.