I SA/Lu 434/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Szarewicz – Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2008 r. postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 30 czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga J. T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona stronie 26 maja 2008 r. Termin do wniesienia skargi wynosił 30 dni, a zatem upływał w dniu 25 czerwca 2008 r. Skarżąca wniosła skargę po upływie tego terminu tj. 26 czerwca 2008 r. a ponadto skierowała ją bezpośrednio do sądu administracyjnego. Natomiast z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika , iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W wypadku wniesienia skargi do niewłaściwego organu termin do jej wniesienia uważa się za zachowany tylko wówczas, gdy skarga zostanie przed upływem tego terminu przekazana do właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, do którego wpłynęła skarga J. T. B. przesłał ją do SKO w dniu 30 czerwca 2008 r. Termin do wniesienia skargi został zatem przekroczony co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazującą w takiej sytuacji odrzucić skargę. Należy jednocześnie podkreślić , iż w niniejszej sprawie sam fakt złożenia skargi do sądu przez skarżącą w dniu 26 czerwca 2008 r. (dzień po upływie ustawowego terminu) spowodował, że zachowanie terminu nie było możliwe. W świetle powyższych okoliczności należało orzec jak na wstępie.