II GSK 4586/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2471/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wycofania uznania na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2471/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości skargę [A.] Spółki z o.o. w A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia uznania stacji na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w A. cofnął uznanie dla [A.] Sp. z o.o. Stacja Atestacji z siedzibą przy ul. [...], [...] (dalej: skarżąca), na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych marki B. nadane decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w A. z dnia [...] września 2013r. Organ I instancji podniósł, że [...] lutego 2015 r. została przeprowadzona kontrola, w wyniku której sporządzony został protokół Nr rej. [...], raport z kontroli Nr [...] oraz wystawiono trzy karty niezgodności, w których stwierdzono brak posiadanych autoryzacji producenta na poszczególne urządzenia i wyposażenie statku, brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji, oraz brak stałego i udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi i wyposażenia. W trakcie kontroli przedstawiciel kontrolowanego podmiotu podniósł, że [B.] S.A. w B. dalej: " [B. 1] S.A.", zostały wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego po procesie upadłościowym, nie mają następcy prawnego, a [B. 2] Sp. z o.o. nie jest następcą prawnym [B. 1] S.A. Brak jest też możliwości kontaktu i przedstawienia aktualnego certyfikatu. W tym zakresie przedstawione zostały jedynie kopie certyfikatów wydanych przez [B. 1] S.A. dla [A.] Sp. z o.o. za okres od dnia 25 stycznia 2002 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. oraz zaświadczenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., stanowiące, że stacja w A. jest autoryzowana przez [B. 1] S.A. do dnia [...] grudnia 2001 r. W dniu [...] marca 2015 r. przewodniczący zespołu kontrolującego dokonał wpisu w Kartach Niezgodności o braku wprowadzenia działań korygujących przez kontrolowany podmiot. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] września 2014 r. [B. 2] Sp. z o.o. producent pneumatycznych tratw ratunkowych wycofał uznanie dla kontrolowanej stacji serwisującej tratwy pneumatyczne marki B. i anulował certyfikat wystawiony w dniu [...] stycznia 2014 r. dla tej stacji. Organ I instancji stwierdził, iż pracownicy stacji nie spełniają warunków wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 4 oraz § 3 pkt 4 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku (Dz. U. poz. 296), dalej: "rozporządzenie", a z dostarczonych przez [B. 2] Sp. z o.o. dokumentów, w szczególności umowy z dnia [...] stycznia 2011 r. o przeniesieniu prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych i praw pochodnych zawartej pomiędzy syndykiem masy upadłości [B. 1] S.A. a [B. 2] Sp. o.o. wynika, że [B. 2] Sp. z o.o. przejął prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych oraz prawa pochodne w celu kontynuowania produkcji tratw. Organ I instancji stwierdził, że z informacji otrzymanych z Urzędu Morskiego w S. wynika, że inspektorzy tego urzędu, po przeprowadzeniu kontroli w dniach [...] marca 2011 r. oraz [...] listopada 2012 r., stwierdzili, że [B. 2] sp. z o.o. jest producentem wyposażenia morskiego w zakresie pneumatycznych tratw ratunkowych, a prawa do produkcji i prawa towarzyszące (serwis) spółka ta przejęła od syndyka [B. 1] S.A. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [A.] Sp. z o.o., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy, dyrektor urzędu morskiego, na podstawie negatywnych wyników kontroli, w drodze decyzji cofa uznanie lub odmawia wydania świadectwa uznania. Kontrola należącej do strony skarżącej stacji atestacji w A., przeprowadzona została przez upoważnionych przedstawicieli Dyrektora Urzędu Morskiego w A. na podstawie i w granicach wyznaczonych przepisami art. 17 ustawy oraz wykonywana była zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 42 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934, z późn. zm.). Formalny przebieg tej kontroli nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, a prawidłowość jej przeprowadzenia nie budzi również wątpliwości organu II instancji. Przeprowadzona kontrola potwierdziła, że kontrolowana stacja nie spełniła wymagań, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia (brak udokumentowanych kwalifikacji, gwarantujących prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację oraz brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji) oraz w § 3 pkt 6 rozporządzenia (brak stałego, udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem opisanym na wstępie oddalił skargę [A.] sp. z o.o. W jego ocenie, poczynione przez organy ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez nie ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącej jako strony. WSA w Warszawie wskazał, że przeprowadzona kontrola wykazała, że kontrolowana stacja nie spełniła wymagań, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku (Dz. U. poz. 296), tj. brak udokumentowanych kwalifikacji, gwarantujących prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację oraz brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji oraz w § 3 pkt 6 rozporządzenia tj. brak stałego, udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu. Natomiast zarówno w trakcie kontroli jak i w prowadzonym postępowaniu, strona skarżąca nie przedstawiła aktualnego uznania na serwisowanie pneumatycznych tratw ratunkowych marki B. Sąd podzielił stanowisko orzekających w prawie organów, że przedstawione przez stronę skarżącą umowy o współpracy w zakresie prowadzenia serwisu i obrotu handlowego pneumatycznych tratw ratunkowych marki B., zawarte pomiędzy syndykiem masy upadłości [B. 1] S.A. w upadłości a [A.] Sp. z o.o. w okresie 2002 - 2011, nie mogą być uznane za spełnienie wskazanych wymogów ustawy i rozporządzenia, albowiem ostatnia z przedmiotowych umów została zawarta w dniu [...] stycznia 2010 r., a w pkt 1 rozdziału IV tej umowy postanowiono, że obowiązuje ona na czas określony jednego roku od daty jej podpisania (tj. do dnia [...] stycznia 2011 r.). W dniu [...] stycznia 2011 r., upłynęła natomiast ważność certyfikatu, w którym [B. 1] S.A. w upadłości zaświadczał, że "(...) przedsiębiorstwo [A.] Spółka z o.o. Stacja Atestacji Sprzętu Ratunkowego w A., adres: ul. [...], Polska zostało uprawnione do prowadzenia serwisu pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez [B. 2] . Sp. o.o. w B.". Również przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty wydane przez [B. 1] S.A., mające w ocenie tej strony potwierdzać kwalifikacje pracowników (dyplomy uznania zaświadczające o przeszkoleniu B. A. i B. C.), posiadają postanowienia o upływie daty ważności tych dokumentów w dniu [...] stycznia 2011 r. Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że następcą prawnym [B. 1] S.A. w B. jest [B. 2] Sp. z o.o., na który zostały przeniesione także prawa do certyfikowania usług serwisowych dla stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w tym także dla produkowanych wcześniej przez [B. 1] S.A. modeli tratw. W ocenie Sądu stanowisko organu administracji pozostaje zgodne z prawem, gdyż sama okoliczność zakwestionowania przez skarżącą przeniesienia określonych uprawnień w trybie postępowania upadłościowego nie może stanowić dla organu podstawy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, dopiero z chwilą stwierdzenia w odrębnym postępowaniu sądowym, iż nie nastąpiło przejście kwestionowanych przez skarżącą praw producenckich na [B. 2] Sp. z o.o., jak wywodzi skarżąca, organ, podobnie jak sąd administracyjny, mógłby taką okoliczność w rozpatrywanej sprawie uwzględnić. Na dzień wydania skarżonej decyzji pozostawało w obrocie prawnym rozstrzygnięcie syndyka masy upadłości [B. 1] S.A. w przedmiocie przeniesienia praw do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych w pełnym zakresie tj. bez rozgraniczenia na określone modele tych tratw oraz praw towarzyszących (serwis) na [B. 2] Sp. z o. o., a skarżąca w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie uznania (rozszerzenia) jej uprawnień serwisowych nie podważyła skutecznie domniemania nabycia wspomnianych wyżej praw producenckich przez następcę prawnego upadłej spółki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie oraz uchylenie i uchylenie decyzji obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. I. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., wyrażająca się w odmowie zbadania przez Sąd I instancji okoliczności kluczowej na gruncie niniejszego postępowania, tj. okoliczności skuteczności (bądź braku skuteczności) przejścia uprawnień producenckich w rozumieniu przepisów art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia w stosunku do pneumatycznych tratw ratunkowych produkcji [B. 1] na [B. 2] Sp. z o.o., tj. oceny skuteczności prawnej umowy z [...] stycznia 2011 r., zawartej pomiędzy Syndykiem [B. 1] a [B. 2] Sp. z o.o., z uwagi na brak kompetencji WSA do analizowania skuteczności ww. przejścia uprawnień, gdy tymczasem okoliczność ta, objęta zarzutami skargi do WSA (pkt 3-4 a, b i c skargi), ma kluczowe znaczenie na gruncie stwierdzenia, czy stacja atestacji sprzętu ratunkowego Skarżącej legitymuje się aktualnym uznaniem producenta sprzętu ratunkowego, a więc czy spełnia warunki określone w przepisach art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek odrębnego trybu postępowania sądowego czy pozasądowego, właściwego dla stwierdzenia "nieskuteczności" przejścia ww. uprawnień producenckich z [B. 1] na [B. 2] Sp. z o.o., co w efekcie doprowadziło Sąd I instancji do nierozpoznania istoty sprawy w niniejszym postępowaniu; II. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., wyrażające się w braku wskazania w ramach uzasadnienia orzeczenia podstawy prawnej orzeczenia w zakresie, w jakim Sąd odmówił zbadania kluczowej na gruncie niniejszej, sprawy okoliczności, tj. faktu skuteczności (bądź braku skuteczności) przejścia uprawnień producenckich w rozumieniu przepisów art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia w stosunku do pneumatycznych tratw ratunkowych produkcji [B. 1] na [B. 2] Sp. z o.o., tj. oceny skuteczności prawnej umowy z [...] stycznia 2011 r., zawartej pomiędzy Syndykiem [B. 1] a [B. 2] Sp. z o.o., gdy tymczasem obowiązek wskazania podstawy prawnej, która miałaby w ww. zakresie wyłączać możliwość kognicji Sądu, wynika wprost z treści ww. przepisu, co w efekcie pozbawia skarżącą oraz Sąd II instancji możliwości kontroli zasadności stanowiska Sądu I instancji w ww. kwestii i jako takie uniemożliwia skuteczną kontrolę instancyjną orzeczenia, co w efekcie powinno przesądzać o konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; III. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., wyrażające się w faktycznej odmowie ustosunkowania się przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącej wskazanych w pkt 1-4 a, b i c skargi, co przesądza o niemożności dokonania kontroli instancyjnej prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji z uwagi na pominięcie przez Sąd argumentacji przeciwko prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji w sposób, który uniemożliwia ustalenie stosunku Sądu I instancji do przedstawionych w treści skargi zarzutów, a co za tym idzie uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., wyrażające się w odmowie uchylenia decyzji organu II instancji w sytuacji, w której organ II instancji zaniechał w całości ustosunkowania się do treści zarzutów wskazanych w pkt 1-9 petitum odwołania, a także zaniechał przedstawienia jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie wskazania, czy i dlaczego uznaje bądź nie uznaje sukcesji prawnej [B. 2] Sp. z o.o. względem dawnych [B. 1] , tj. skuteczności prawnej umowy z [...] stycznia 2011 r., zawartej pomiędzy Syndykiem [B. 1] a [B. 2] Sp. z o.o., co z kolei oznacza, że organ administracji zaniechał wyjaśnienia w treści uzasadnienia decyzji motywów kluczowych dla przesądzenia, czy stacja atestacji skarżącej spełnia warunki, o których mowa w przepisach art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia, co z kolei obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; z ostrożności procesowej, zarzucono naruszenie przepisów postępowania: V. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 11 w zw. z art. 112 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r., Nr 118 poz. 512 ze zm.) w zw. z art. 354 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1360; dalej k.p.c.) i art. 58 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025; dalej k.c.), wyrażające się w odmowie uchylenia decyzji organu II instancji w sytuacji, w której organ II instancji błędnie przyjął, że zbycie praw do produkcji na mocy umowy z [...] stycznia 2011 r., zawartej przez syndyka masy upadłości [B. 1] ze spółką [B. 2] Sp. z o.o., które nastąpiło bez zachowania procedury przewidzianej w przepisach prawa upadłościowego, na skutek zupełnie odformalizowanej decyzji Sędziego-Komisarza, podjętej i wykonanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa upadłościowego oraz k.p.c, może wywołać skutek prawny w postaci skutecznego przejścia ww. praw do produkcji, gdy tymczasem naruszenie ww. przepisów prowadzi do uznania ww. czynności prawnej za bezwzględnie nieważną, co w efekcie przesądziło o braku jakiejkolwiek sukcesji prawnej pod tytułem syngularnym po [B. 1] i o braku posiadania przez [B. 2] Sp. z o.o. statusu producenta sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez [B. 1] S.A. w B., a co za tym idzie obligowało organ II instancji do przyjęcia wykładni przepisów art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia zaproponowanej w treści pkt V poniżej, i w konsekwencji obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. VI. art. 17 ust. 2 u.b.m. i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia, wyrażające się w odmowie uchylenia decyzji organu II instancji w sytuacji, w której organ II instancji dokonał nieprawidłowej wykładni ww. przepisów, tj. odmówił uznania stacji atestacji skarżącej w sytuacji, gdy podmiot będący producentem sprzętu ratunkowego, serwisowanego przez stację atestacji, zakończył swój byt prawny i nie istnieje na dzień przeprowadzenia kontroli stacji atestacji przez organ I instancji, a więc z uwagi na czynniki obiektywne niemożliwe jest dostarczenie przez podmiot prowadzący stację atestacji aktualnej dokumentacji, o której mowa w § 3 pkt 1-7 rozporządzenia, wystawionej przez nieistniejącego na dzień przeprowadzenia kontroli producenta, gdy tymczasem z poszanowaniem zasady impossibilium nulla obligatio est organ administracji powinien stanąć na stanowisku, zgodnie z którym w ww. przypadku uprawnienie do prowadzenia serwisu sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez nieistniejącego przedsiębiorcę zachowują wszystkie uznane przez ten podmiot przed ustaniem jego bytu prawnego stacje atestacji, względnie, że uprawnienie to przysługuje wszystkim podmiotom spełniającym pozostałe wskazane w ww. przepisach wymogi, obiektywnie możliwie co spełnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do bezzasadnej konkluzji, że stacja atestacji skarżącej nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisach ustawy i rozporządzenia, co w efekcie obligowało Sąd do uznania wykładni organu II instancji za błędną, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać więc, m.in., przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania, wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między takim naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Nakłada to na stronę skarżącą obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień istotnie kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247). Z uwagi na sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.). Konstrukcja sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania upatruje w odmowie zbadania przez Sąd I instancji okoliczności, jego zdaniem kluczowej na gruncie niniejszego postępowania, tj. okoliczności skuteczności bądź braku skuteczności przejścia uprawnień producenckich w rozumieniu przepisów art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie morskim i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 roku w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku w stosunku do pneumatycznych tratw ratunkowych produkcji [B. 1] S.A. na [B. 2] sp. z o.o., a tym samym uchylenie się od oceny skuteczności prawnej umowy z dnia [...] stycznia 2011 roku, zawartej pomiędzy syndykiem [B. 1] S.A. na [B. 2] sp. z o.o. Zdaniem kasatora, taki stan rzeczy uprawnia go do postawienia zarzutu naruszenia m.in. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że na skutek przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 roku w [A.] Sp. z o.o. kontroli, wystawiono trzy karty niezgodności, w których stwierdzono brak posiadanych autoryzacji producenta na poszczególne urządzenia i wyposażenie statku, brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji, oraz brak stałego i udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi i wyposażenia. Jednocześnie Sąd zajął jednoznaczne stanowisko, że kontrolowana stacja nie spełniła wymagań, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku tj. brak udokumentowanych kwalifikacji, gwarantujących prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację oraz brak aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji oraz w § 3 pkt 6 rozporządzenia tj. brak stałego, udokumentowanego kontaktu z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu. Dalej Sąd I instancji wskazał, że konsekwencją ustaleń poczynionych w trakcie kontroli było zastosowanie przez dyrektora urzędu morskiego przepisu art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, i w związku ze stwierdzonymi negatywnymi wynikami kontroli, wydanie decyzji cofającej uznanie na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych marki B. nadane decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w A. z dnia [...] września 2013 roku. Uzasadnienie wyroku zawiera stwierdzenie, że zarówno w trakcie kontroli jak i w prowadzonym postępowaniu, strona skarżąca nie przedstawiła aktualnego uznania na serwisowanie pneumatycznych tratw ratunkowych marki B. Sąd I instancji, zaakceptował stanowisko orzekających w sprawie organów, że przedstawione przez stronę skarżącą umowy o współpracy w zakresie prowadzenia serwisu i obrotu handlowego pneumatycznych tratw ratunkowych marki B., zawarte pomiędzy syndykiem masy upadłości [B. 1] w upadłości a [A.] Sp. z o.o. w okresie 2002 - 2011, nie mogą być uznane za spełnienie wskazanych wymogów ustawy i rozporządzenia, albowiem ostatnia z przedmiotowych umów została zawarta w dniu [...] stycznia 2010 r., a w pkt 1 rozdziału IV tej umowy postanowiono, że obowiązuje ona na czas określony jednego roku od daty jej podpisania (tj. do dnia [...] stycznia 2011 r.). W dniu [...] stycznia 2011 r. natomiast upłynęła ważność certyfikatu, w którym [B. 1] w upadłości zaświadczał, że przedsiębiorstwo skarżącej kasacyjnie zostało uprawnione do prowadzenia serwisu pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez [B. 2] Sp. o.o. w B.. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji wskazał, że przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty wydane przez [B. 1], mające w jej ocenie potwierdzać kwalifikacje pracowników (dyplomy uznania zaświadczające o przeszkoleniu B. A. i B. C.) również nie są aktualne, gdyż zawierają adnotację o upływie daty ważności tych dokumentów w dniu [...] stycznia 2011 r. Sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że następcą prawnym [B. 1] S.A. w B. jest [B. 2] Sp. z o.o., na który zostały przeniesione także prawa do certyfikowania usług serwisowych dla stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w tym także dla produkowanych wcześniej przez [B. 1] modeli tratw. Sąd odnosząc się do podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdził, że trwający spór prawny pomiędzy skarżącą kasacyjnie oraz [B. 2] Sp. z o.o. w przedmiocie skuteczności przeniesienia tych praw nie może mieć w tym przypadku istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uznał, że stanowisko organu administracji w tej materii pozostaje zgodne z prawem, gdyż sama okoliczność zakwestionowania przez skarżącą przeniesienia określonych uprawnień w trybie postępowania upadłościowego nie może stanowić dla organu podstawy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Wyraził stanowisko, że podstawą do uznania za prawidłowe twierdzeń skarżącej strony, mogłoby stanowić ustalenie dotyczące tej kwestii stwierdzone w odrębnym postępowaniu sądowym. Wówczas dopiero, organ i sąd administracyjny, mógłby taką okoliczność w rozpatrywanej sprawie uwzględnić. Natomiast na dzień wydania skarżonej decyzji organ przedstawił materiał dowodowy potwierdzający uprawnienia producenckie i inne prawa z nimi związane (serwis) na [B. 2] Sp. z o.o. dotyczące pneumatycznych tratw ratunkowych marki B., zaś skarżąca w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie uznania jej uprawnień serwisowych, nie podważyła skutecznie domniemania nabycia wspomnianych wyżej praw producenckich przez następcę prawnego upadłej spółki. Podsumowując, NSA stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia ustawowe wymogi. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z merytoryczną treścią rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym uzasadnieniu, nie może być wyrażana skutecznie przez podnoszenie zarzutu naruszenia tego przepisu. Zwrócić należy uwagę, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza również naruszeń pozostałych wskazanych w petitum skargi kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania, akcentujących jako wadę tego postępowania, zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędnego stanowiska organu II instancji, że zbycie praw do produkcji na mocy umowy z dnia [...] stycznia 2011 roku zawartej przez syndyka masy upadłości [B. 1] S.A. w B. ze spółką [B. 2] Sp. z o.o., które nastąpiło bez zachowania procedury przewidzianej w przepisach prawa upadłościowego, podjętej i wykonanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa upadłościowego oraz k.p.c. może wywołać skutek prawny w postaci skutecznego przejścia ww. praw do produkcji, gdy tymczasem, według kasatora, naruszenie ww. przepisów prowadzi do uznania ww. czynności za bezwzględnie nieważną, co przesądziło o braku jakiejkolwiek sukcesji prawnej pod tytułem syngularnym. Odnosząc się do powyższego zarzutu, stwierdzić należy, że nie są one trafne. Jak słusznie wskazał bowiem Sąd I instancji ustalenia tego elementu stanu faktycznego nie mogły stanowić dla organu podstawy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Inaczej mówiąc, pozostawały poza zakresem postępowania administracyjnego w sprawie uznania stacji atestacji. Powyższe kwestie mogły być przedmiotem badań w odrębnym postępowaniu sądowym, którego wynik mógłby stanowić podstawę ustaleń faktycznych w przedmiotowym postępowaniu. Jednak w kontekście zarzutów naruszenia przepisów postępowania, których zasadność oceniać należy pod kątem istotności wpływu na wynik sprawy, warto podkreślić, że w świetle niepodważonego materiału dowodowego w sprawie (kontrola i sporządzone w jej wyniku karty niezgodności) nie można uznać, że zachowują aktualność certyfikaty udzielone skarżącej kasacyjnie przez poprzedniego producenta czy też syndyka masy upadłości [B. 1] S.A., których ponad wszelką wątpliwość ważność skończyła się wraz z upływem terminu w dokumentach tych określonych. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.(omyłkowo wskazany w petitum jako pkt 2) tj. naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie morskim i § 3 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 roku w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni ww. przepisów i odmowę uznania stacji atestacji skarżącej w sytuacji, gdy podmiot będący producentem sprzętu ratunkowego, serwisowanego przez stację atestacji, zakończył swój byt prawny i nie istnieje na dzień przeprowadzenia kontroli i z przyczyn obiektywnych nie jest możliwe dostarczenie przez stację atestacji aktualnej dokumentacji wymaganej ww. rozporządzeniem, a co z poszanowaniem zasady impossibilium nulla obligatio est powinno skutkować zachowaniem uprawnienia do prowadzenia serwisu sprzętu ratunkowego, przez wszystkie uznane przez byłego (nieistniejącego) producenta -stacje atestacji, względnie uprawnienie to przysługuje wszystkim podmiotom spełniającym pozostałe wskazane ww. przepisach wymogi, obiektywnie możliwe do spełnienia. Odnosząc się do tego zarzutu przypomnieć trzeba, że w brzmieniu właściwym w sprawie, zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. ustawy uznania dokonuje się, w drodze decyzji, po przeprowadzeniu kontroli polegającej na sprawdzeniu spełnienia wymagań w zakresie bazy technicznej stacji atestacji oraz kwalifikacji jej personelu. Potwierdzeniem uznania jest świadectwo uznania. Na podstawie negatywnych wyników kontroli dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, cofa uznanie lub odmawia wydania świadectwa uznania (art. 17 ust. 5 ustawy). Natomiast wskazany w skardze kasacyjnej przepis rozporządzenia określa warunki jakie powinna spełniać stacja. I tak pracownicy stacji powinni posiadać udokumentowane kwalifikacje, które będą gwarantowały prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację, oraz aktualne uznanie producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji (§ 3 pkt 4), właściciel stacji, osoby reprezentujące stację lub ich pełnomocnicy powinni posiadać stały, udokumentowany kontakt z producentem poszczególnych urządzeń i wyposażenia statku w celu aktualizacji instrukcji obsługi oraz zapoznania się ze zmianami konstrukcyjnymi, zmianami wyposażenia i materiałów używanych do produkcji właściwego sprzętu (§ 3 pkt 6). Nadto statek niepodlegający umowom międzynarodowym może być używany w żegludze morskiej, jeżeli jego budowa, stałe urządzenia i wyposażenie zapewniają bezpieczne uprawianie żeglugi, ochronę środowiska morskiego oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia osób na nim przebywających, z uwzględnieniem wymagań umów międzynarodowych, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2 (art. 12 ust. 1 ustawy bezpieczeństwo morskie). Z cytowanych uregulowań wynika, że uznania dla stacji atestacji dokonuje się po sprawdzeniu aktualności wszystkich dokumentów wymaganych przepisami prawa celem uzyskania gwarancji, że dana stacja zapewnia serwisując sprzęt ratunkowy wszelkie wymagania bezpiecznego uprawiania żeglugi, ochrony środowiska morskiego a także bezpieczeństwa życia i zdrowia osób ze sprzętu tego korzystających. Poza zakresem badania organu kontrolującego i sądu administracyjnego jest kwestia przejścia uprawnień producenckich z powodu utraty bytu prawnego dotychczasowego producenta (uprawnionego wcześniej do wydawania takich dokumentów). Dla potrzeb oceny prawidłowości procedowania w niniejszej sprawie, wystarczające jest ustalenie, że w przypadku tratw ratunkowych firmy B. producent taki występuje w obrocie prawnym i jak wynika z akt postępowania administracyjnego badanej sprawy, zakończył współpracę ze skarżącą kasacyjnie a w dniu [...] września 2014 roku anulował certyfikat wystawiony w dniu [...] stycznia 2014 roku dla stacji serwisowej skarżącej. W konsekwencji prawidłowo przyjął organ, co zyskało akceptację Sądu I instancji, że strona skarżąca nie spełnia warunków wymienionych w § 3 pkt 4 i 6 rozporządzenia, co ustalono na podstawie Kart niezgodności nr 1/[...], 2/[...], 3/[...] wystawionych podczas kontroli. Powyższe ustalenia, nie podważone skutecznie zarzutami skargi kasacyjnej, stanowiły zasadną podstawę do cofnięcia uznania dla skarżącej spółki na atestację pneumatycznych tratw ratunkowych marki B.. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej odwołując się do zasady aktualnej na gruncie przepisów zobowiązaniowych a dotyczącej wprost niemożliwości świadczenia. Argument ten, istotny w płaszczyźnie stosowania prawa cywilnego nie może odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym spełnienia wymagań w zakresie bazy technicznej stacji atestacji oraz kwalifikacji jej personelu, których spełnienie musi być wykazane dokumentacją aktualną w czasie prowadzonej kontroli. Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.